Przejdź do treści

10 niesamowitych tatuaży z… jednej kreski – prawdziwe dzieła sztuki!

Foto: Mo Ganji Facebook

Tatuaże to dla jednych forma sztuki, dla innych sposób na wyrażenie siebie. Jest też całe grono osób, którym kompletnie się one nie podobają i nigdy nie zrobiliby ich na swoim ciele. Niezależnie od tego, czy jesteśmy fanami tatuaży, czy też nie, nie sposób nie docenić małych dzieł, które robi Mo Ganji.

Sztuka ciągłości

Jest to artysta pochodzący z Berlina, mający przy tym perskie korzenie, który do perfekcji opanował tworzenie obrazów złożonych z… jednej linii! Swoją karierę tatuatora rozpoczął w 2014 roku i szybko odnalazł własny styl. Minimalizm i prosta kreska to jego znaki rozpoznawcze: „Wszystko pochodzi z tej samej energii” – mówi. „Każdy jest każdym. Jedna ciągła energia, która po prostu idzie, idzie i idzie” – słowa Mo Ganji przytacza „Washington Post”.

Śmiało można wierzyć, że jego umiłowanie do prostoty jest prawdziwe, bowiem pokazują to życiowe wybory artysty. Porzucił sukces w korporacji właśnie na rzecz pasji związanej ze sztuką tatuażu. Gdy skończył 30 lat udał się w wielką podróż i zwiedził blisko 40 krajów. To właśnie w tym czasie pojawiały się w jego głowie fundamentalne pytanie, które doprowadziły go do nowego początku: „Zarabianie dużych pieniędzy jest dobre, ale nie jest naprawdę satysfakcjonujące. To nie jestem ja” – stwierdził.

W jego dziełach widać prawdę i poszukiwanie balansu. Pomimo różnych wzorów, to przesłanie ciągłości wysuwa się na pierwszy plan. Artystę zza naszej zachodniej granicy docenia cały świat, czego wyrazem są setki tysięcy internetowych fanów. I nic dziwnego – zobacz, jak genialnie tworzy! Sama przyjemność mieć na swoim ciele takie dzieło sztuki.

Źródło: „Washington Post”

Foto: Mo Ganji Facebook

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

„Trudne” dziecko – czy jest w życiu skazane na porażkę?

Dwójka dzieci bawi się zabawkami
Fot. fotolia – Dzieci w złobku

Rodzicielstwo to spore wyzwanie. Bycie rodzicem „trudnego” dziecka to wyzwanie podwójne. Choć nie ma jasnej definicji dziecka trudnego, to każdy rodzic ma na ten temat własne wyobrażenia.

Często już w niemowlęctwie wiadomo, że dziecko należy do bardziej wymagających. Dużo płacze, trzeba je nosić, niewiele śpi, trudno je ukoić, dobrze funkcjonuje jedynie w ściśle określonych warunkach. Rodzice mają poczucie przewlekłego zmęczenia. Próbują przetrwać niemowlęctwo swojego dziecka mając nadzieję, że z czasem będzie łatwiej. Trudno być rodzicem trudnego dziecka. Nie tylko dlatego, że nie do końca wiadomo, jak się nim zajmować, ale również z obawy o jego przyszłość. Tymczasem okazuje się, że to, czy i jak temperament dziecka wpłynie na jego przyszłość, jest w znacznej mierze zależne od opieki rodzicielskiej.

Trudne dziecko, a może bardziej wrażliwe?

Rodzic, który godzinami nosi swoje płaczące niemowlę, rodzic próbujący ulżyć niemowlęciu cierpiącemu z powodu kolki lub rodzic dziecka nieśpiącego może zastanawiać się, jaka przyszłość czeka jego dziecko. Czy w przyszłości również będzie tak wrażliwe i delikatne, czy zawsze będzie potrzebowało szczególnych warunków, żeby się uspokoić? Odpowiedź na to pytanie jest równie złożona, jak samo zagadnienie. Trudne dzieci to te, które mają szczególną trudność w regulowaniu swoich uczuć, emocji i potrzeb. Gorzej śpią, często lub nieustannie płaczą, mają kłopoty z jedzeniem. Prawdopodobnie część z tych trudności można przypisać temperamentowi, a więc cechom wrodzonym. Z drugiej jednak strony każde dziecko wyrasta w jakimś środowisku, zwykle w rodzinie i przede wszystkim w relacji. Te czynniki muszą mieć na nie wpływ.

Wyniki badań opublikowane w 2011 roku pokazały, że dzieci, które w niemowlęctwie uznawane były za trudne (według wymienionych wcześniej kryteriów), częściej w przyszłości cierpiały z powodu ADHD oraz przejawiały zachowania agresywne.

Gdyby tak było zawsze, byłaby to bardzo zła wiadomość dla dzieci oraz ich rodzin. Znaczyłoby to, że dzieci są skazane na trudności i że w zasadzie niewiele można zrobić. Jednak to, co pokazują inne badania, to znaczenie relacji oraz środowiska.

Po pierwsze: dobre relacje

Na uniwersytecie w Maryland przebadano 84 dzieci. Badania obejmowały dzieci od narodzin aż do drugich urodzin. Określono stopień wrażliwości każdego dziecka – w zależności od tego, w jaki sposób reagowało ono na dźwięk dzwonka lub rozbieranie. Następnie, kiedy dzieci ukończyły pierwszy rok życia, zbadano ich styl budowania nowych relacji. W wieku 18-24 miesięcy dzieci ponownie zostały zaproszone do laboratorium, żeby określić, jak reaguje na nieznane otoczenie. Zauważono, że te dzieci, które były bardziej drażliwe jako niemowlęta, częściej i łatwiej wchodziły w interakcje z nowym otoczeniem, jeśli zbudowały bezpieczny styl przywiązania z matkami.

Dzieci, które w niemowlęctwie były bardziej drażliwe, ale nie tworzyły z matkami bezpiecznego przywiązania, w wieku około dwóch lat były mniej towarzyskie. Co ciekawe, w przypadku dzieci, które w okresie niemowlęctwa nie były nadmiernie wrażliwe, rodzaj relacji z matką nie miał wpływu na ich zachowania społeczne.

Analizy te dowodzą, że dzieci, które w dzieciństwie są „trudniejsze”, mają większą wrażliwość i wymagają szczególnej opieki rodzicielskiej. Dobra opieka pozwoli im rozwijać umiejętności społeczne i eksplorować nieznane miejsca bez nadmiernego lęku. Z kolei dzieci, których rodzice nie potrafią się do nich dostroić i właściwie odpowiedzieć na ich potrzeby, mogą być bardziej wycofane i unikać kontaktów społecznych.

Trudne dziecko i jego trudny start w życie

Z badań tych płyną ważne wnioski i praktyczne wskazówki. Przede wszystkim przywykliśmy myśleć o temperamencie jak o stałej niezmiennej. Rozumiemy temperament jako trwałą cechę człowieka, niepodlegającą wpływom środowiskowym. Tymczasem okazuje się, że jest inaczej. Rodzice trudnych dzieci, nadwrażliwych, płaczliwych, trudnych do utulenia i sprawiających wrażenie, że nic nie jest w stanie ich ukoić, bardzo korzystają ze wsparcia rodziców.

Dzieci trudne są wrażliwe na środowisko zewnętrzne, ale również na swoich rodziców. Przy odpowiednim wsparciu mają szanse stać się dziećmi otwartymi, czerpiącymi z życia społecznego.

To dobra wiadomość dla rodziców; ich ogromne wysiłki nie idą nie marne. Nie służą jedynie doraźnemu uspokajaniu dziecka, ale również jego rozwojowi.

Zachowanie człowieka to skomplikowane zagadnienie, zależne od wielu czynników. Wierzymy w biologię, ponieważ daje nam twarde dowody. Jednak czynniki biologiczne, wrodzone, są silnie modyfikowane przez okoliczności. Można sobie wyobrazić przecież całkowicie zdrowe dziecko, które – wychowywane w skrajnie niekorzystnych warunkach – nie rozwinie  w sobie wiele więcej niż zdolność do przeżycia. Podobnie jest z wrażliwymi dziećmi, o których często mówimy, że są trudne. Też nie bez przyczyny, ponieważ rzeczywiście mają one trudniejszy start życiowy. Żeby móc się rozwijać (a potencjał mają przecież ogromny, jak pokazują badania), potrzebują wrażliwych i cierpliwych rodziców. Rodzice z kolei nie zawsze mają te umiejętności. Niczyja to wina. Warto wówczas, żeby rodzice najpierw zadbali o siebie, jeśli mają przez wiele miesięcy i lat dbać o drugiego, całkiem zależnego od nich człowieka.

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Weekend w SPA na Walentynki

fot. Manor House SPA

14 lutego zbliża się wielkimi krokami. Masz już pomysł jak spędzić dzień zakochanych? Jak kolejny raz zaskoczyć ukochaną osobę? Zabierz ją na Walentynkowy Weekend do SPA!

Jak co roku głowimy się jak celebrować dzień Świętego Walentego. Ma być niebanalnie, przyjemnie, romantycznie, a najlepiej niech to będzie jeszcze miła niespodzianka i wspaniały, wspólny czas.

Walentynki nieodzownie kojarzą się nam z kolacją przy świecach, bukietami kwiatów, miłymi gestami i upominkami,  a przede wszystkim z bliskością drugiej osoby, z którą idziemy przez życie. Czasem to także romantyczne śniadanie, szalone atrakcje i dobra zabawa. Można to wszystko połączyć i wyjechać na walentynkowy weekend w pięknym otoczeniu.

Zobacz także: Manor House SPA najlepszym luksusowym hotelem w Europie

Weekend w SPA na Walentynki

Walentynki w hotelu SPA to nietuzinkowy sposób na romantyczny weekend we dwoje. A gdzie najlepiej się wybrać na taki wypad, jak nie do hotelu bez dzieci? Z okazji święta zakochanych Manor House SPA – enklawa dla dorosłych – Najbardziej Luksusowy Hotel w Europie wśród obiektów historycznych (Luxury Travel SPA Awards 2018) i Najlepsze Holistyczne SPA w Polsce (Prestige SPA Awards 2017) przygotował w terminie od 9 do 11 lutego br. Walentynkowy Weekend SPA. Ten specjalny pobyt w urokliwym kompleksie w mazowieckich Chlewiskach pozwoli na chwile bliskości w błogiej atmosferze relaksu, zabawy i odprężenia.

Niezapomnianym przeżyciem będzie odnowa biologiczna w Witalnej Wiosce SPA – niezwykłym SPA pod gołym niebem. Zwłaszcza, że seans odbędzie się wieczorem w towarzystwie zimowej aury  i w otoczeniu przepięknego parku z 300-letnim starodrzewem oraz pomnikami przyrody.

Emocje wzbudzi także nocne saunowanie w kompleksie Łaźni Rzymskich pod czujnym okiem doświadczonego saunamistrza, który przeprowadzi uczestników przez korzystne dla zdrowia i bardzo przyjemne rytuały saunowe. Późna pora seansu saunowego niesie dodatkowy dreszczyk emocji.

Koncerty, masaże i regeneracja

Będzie też można wziąć udział w koncertach na misy  i gongi tybetańskie, które odbywają się w Komnacie Biowitalnej. Wszyscy, którzy nie lubią długo spać mogą się wybrać na poranne ćwiczenia w basenie wzmacniające mięśnie kręgosłupa. A w kompleksie Manor House SPA basen jest szczególny. Ożywianie wody metodami Grandera i dr. Keshego sprawia, że strukturalna, plazmatyczna woda w basenie pomimo, iż bez chloru, jest krystalicznie czysta  i bezzapachowa. Bardzo dobrze wpływa na pielęgnację i nawilżenie skóry (również wrażliwej) oraz włosy, które łatwiej się rozczesują.

Uczestnicy Walentynkowego Weekendu SPA otrzymują w prezencie aromatyczny olejek w formie palącej się świecy do wspólnego, zmysłowego masażu. Można oddać się także energetycznym terapiom, w których specjalizują się Gabinety Bioodnowy. Doskonale regenerują one organizm i wzmacniają jego siły biowitalne.

Innowacyjny program odmładzający Akademii Holistycznej Alchemia Zdrowia pobudza naturalne zdolności organizmu do autoregeneracji, oczyszcza go i usprawnia przepływ energii w ciele oraz jej wymianę z otoczeniem.

Nie zapomnij o dobrej kuchni!

Warto zadbać też o podniebienie. Hotelowa restauracja serwuje tradycyjną, polską kuchnię, znakomite dania wegańskie i wg. autorskiej Diety Życia, która opiera się m.in. na diecie niełączenia. Gościom czas będą umilały też nastrojowe utwory w wykonaniu mistrza akordeonu. Po prostu trzeba wybrać się na kolację z kieliszkiem wina i cieszyć się intymnymi chwilami w zaciszu stylowego pokoju, gdzie wybrzmiewa dobroczynna dla zdrowia muzyka solfeżowa.

Bardzo lubiane przez pary są relaksujące kąpiele w wysokich wannach Ofuro, np. w kruchach soli ze sproszkowaną srebrzystą perłą i soli himalajskiej. Sposobów na spędzenie romantycznych Walentynek w SPA nie brakuje. Czy zdecydowaliście już jak spędzicie tegoroczne święto zakochanych?

Więcej informacji na: www.manorhouse.pl     

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Jak wybrać przedszkole? „Pierwsze rozczarowanie przyszło pierwszego dnia poszukiwań”

jak wybrać przedszkole?
fot. Pixabay

N. pójdzie do przedszkola. Jeszcze nie teraz, ale w najbliższej przyszłości. Wiemy – ja i mama N. – że zapisać się trzeba dużo wcześniej, zacząć szukać – najlepiej przed porodem. Wtedy nie szukaliśmy, zaczęliśmy teraz.

Z przedszkolami jest trochę lepiej niż ze żłobkami. Podobno przepisy gwarantują, ze do jakiejś placówki N. musi być przyjęta. Może się okazać, że trzydzieści kilometrów od domu i to w odwrotnym kierunku niż ja i mama N. jeździmy do pracy, ale zawsze. Gdzieś musi zostać przyjęta.

Ze żłobkami tak dobrze nie było. Kiedy zapisywaliśmy się z półrocznym wyprzedzeniem, dowiedzieliśmy się, że na liście przed nami jest czterysta pięćdziesiąt sześć osób. Kiedy nadszedł czas naboru, okazało się jednak, ze znacznie przesunęliśmy się w kolejce. Byliśmy na siedemset trzydziestej którejśtam pozycji. Tak, to się wydarzyło naprawdę. N. nie poszła do żłobka.

Zobacz także: Żłobki i przedszkola żądają zaświadczeń – to niezgodne z prawem!

Zaczynamy szukać – jak wybrać przedszkole?

Z przedszkolem nie mamy już takiego luksusu, żeby N. mogła zostać w domu. Zaczynamy szukać. Tam gdzie blisko, idziemy zobaczyć. Tam gdzie dalej, oglądamy strony w internecie. Najpierw placówki państwowe. Prywatne jednak trochę drogie, a że przepisy gwarantują nam miejsce w państwowym, no to nie zapowiada się tak źle.

Pierwsze rozczarowanie przyszło pierwszego dnia poszukiwań. Okazuje się, że w pobliżu nie ma przesadnie dużo państwowych przedszkoli. Nasza dzielnica to wzorowy produkt nowoczesnej miejskiej polityki w polskim wykonaniu – gigantyczna sypialnia bez infrastruktury dla mieszkańców.

Deweloper buduje, sprzedaje, zarabia i znika. Władze miasta robią wszystko, żeby mu w tym nie przeszkadzać, takie są uczynne! Mieszkańcy zostają sami. Nie mają pieniędzy na lepszą dzielnicę, to sami są sobie winni. Nowoczesna wolna Polska nie będzie się przejmować takimi przegrywami. Wśród przegrywów jesteśmy i my. Trudno, próbujemy wybrać z tego, co jest.

Zobacz także: Żłobek, opiekunka, babcia – jaka forma opieki jest najlepsza dla małego dziecka?

Zapłakana N. w samym środku tornada dzieci

Jedno przedszkole jest ładne, drugie nie jest. W jednym chyba niedawno był remont, w drugim chyba niedawno była jakaś katastrofa naturalna. Oba przybytki mają wspólną cechę – są wielkimi przechowalniami dzieci. Kilka grup, w każdej ponad dwadzieścioro dzieci. Ja i mam N. jesteśmy przewrażliwieni – tak nam się wydaje – oczami wyobraźni widzimy już małą N. zapłakaną  w samym środku tornada dzieci. N. widząc stado maluchów sprawia wrażenie zadowolonej, ale my – ja i mama N. – na wszelki wypadek martwimy się za nią.

Trochę nie wiemy, co zrobić. Bezradnie rozglądamy się dookoła, kiedy nasze spojrzenia trafiają wiszący na plakat z uśmiechniętymi zakonnicami i jakimś hasłem o czuwającym Jezusie, czy coś w tym rodzaju. Ja i mama N. wolimy, żeby żaden Jezus nie czuwał w pobliżu N. Wychodzimy natychmiast.

Tata z Dzieckiem

Tata z dzieckiem. Pracuje, no i opiekuje się N. Pół tygodnia w pracy, pół tygodnia w domu z dzieckiem. W weekendy jedno i drugie.

„No nie wstydź się!”. O tym, jak dorośli zawstydzają dzieci

zawstydzanie dzieci
fot. Pixabay

Wmawianie poczucia winy i zawstydzanie. Zawstydzanie i wmawianie poczucia winy. Odnoszę wrażenie, że tak wygląda socjalizacja dzieci w Polsce. Nie tylko dzieci, kiedy jest się dzieckiem, to ta socjalizacja się zaczyna, ale trwa do samego końca. Religia, urzędy, rodzina, współrodacy – każda z tych instytucji tworzy kulturę wstydu. Takie odnoszę wrażenie. Pognębionymi i zawstydzonymi łatwiej sterować.

To zawstydzanie dzieci ma silnego sojusznika. To nietraktowanie dzieci jak pełnoprawnych i świadomych ludzi, ale jak głupie stworki mające wykonywać polecenia. Bez liczenia się z ich zdaniem, bez oglądania się na ich uczucia. Nie mam racji? No to przyjrzyjcie się chwilom, kiedy w domu, gdzie mieszka małe dziecko, pojawiają się goście.

Przychodzą więc dorośli i rzucają się do witania. Dzieciaka widzieli rok temu, dla malucha to połowa życia. Życia, które dopiero się zaczęło, a więc każda chwila jest wypełniona tysiącami nowych wrażeń, spotkań, doznań. A dorosły nie kryje rozczarowania – jak to nie pamiętasz cioci? Nie możesz nie pamiętać, na pewno pamiętasz!

Zobacz także: „N. stworzyła świat równoległy”. Kilka słów o potędze dziecięcej fantazji

Zawstydzanie dzieci

Malutki człowieczek otwiera oczy ze zdumienia – czego od niego chcą! Dlaczego ta obca (sic!) osoba się czepia! Ratunek może być jeden, trzeba natychmiast odwrócić wzrok (wiadomo, jeżeli czegoś nie widać, to tego nie ma) i wtulić się w mamę albo tatę. A wtedy pada to kretyńskie i sakramentalne: „No nie wstydź się!”.

Nienawidzę, kiedy ktoś tak mówi do N. Stanowczo tego zabraniam. Żal mi wszystkich dzieciaków, które muszą wysłuchiwać tej idiotycznej frazy. Po co ludzie mówią komuś: „nie wstydź się?” Żeby zawstydzić, to najlepszy sposób.

Dzieciaki kulą się i mocniej wtulają w rodzica. Zawstydzający dorosły, trwając w swej ignorancji, komunikatu nie rozumie za grosz. Ba, rozczarowany brakiem pożądanej reakcji z naciskiem powtarza durne zdanie, maltretując tym dziecko.

Zobacz także: Empatia w rodzicielstwie. Skąd wynika nasze poczucie winy?

Wyobraź sobie, że…

Dla wszystkich, którzy kiedykolwiek publicznie strofowali jakiegoś malucha, że ma „się nie wstydzić”, mam skomplikowane zadanie intelektualne. Pomyślcie (od razu trudne działanie), że jesteście takim dwulatkiem. A ten dorosły jest trzy razy większy, w ogóle go nie znacie i wcale nie macie ochoty się z nim wylewnie witać, chcecie tylko zwiać.

Ale nie, „przywitaj się z wujkiem, no nie wstydź się”. Szlag może trafić, prawda? Uciekacie więc tam, gdzie bezpiecznie, do rodziców. A tam zdrada! „No nie wstydź się, jak ty się zachowujesz, przecież znasz ciocię, trzeba się przywitać.”

N. nigdy nie usłyszy, że ma się nie wstydzić, tylko wykonywać społeczne rytuały zgodnie z normą oczekiwaną przez przemocą zsocjalizowanych dorosłych. Zawsze może zwiać do mamy i taty. Będą po jej stronie!

Tata z Dzieckiem

Tata z dzieckiem. Pracuje, no i opiekuje się N. Pół tygodnia w pracy, pół tygodnia w domu z dzieckiem. W weekendy jedno i drugie.