Przejdź do treści

„Czy Viagra powinna być na receptę?” Ekspertki pokazują, jak wygląda debata publiczna w Polsce

Kobieta z megafonem
Fot.: Pixabay.com

Dzisiaj porozmawiamy o temacie, który rozgrzał debatę publiczną: czy viagra powinna być na receptę?” – tymi słowami publicystka Agata Diduszko-Zyglewska zapowiedziała program „Przy kawie o sprawie”. Zaproszone do studia ekspertki dyskutowały w nim, jak dalece panowie mogą decydować o własnym ciele. Brzmi znajomo?

Program, zrealizowany przez Krytykę Polityczną i udostępniony na YouTube, jest tylko żartem, ale doskonale obnaża tendencje, które w dyskursie publicznym dominują od dawna.

– Trzeba sobie jasno powiedzieć, tutaj działa lobby proerekcyjne. W Polsce w ciągu ostatniego roku sprzedało się 4,5 miliona opakowań viagry czy też leków, które są oparte na tej samej substancji czynnej. To są ogromne pieniądze – i mężczyzn trzeba przed lobby proerekcyjnym po prostu ochronić – mówi zaproszona do studia dr Elżbieta Korolczuk.

– Ja bym się odwołała do słów papieża, naszego papieża, Jana Pawła II, który pisał, że „przymus pożądliwości jest przeciwieństwem wolności”. Viagra próbuje nas zmusić do McErekcji – ostrzega z kolei publicystka i socjolożka Agata Szczęśniak.

Zabawne? A jednak odwrotna sytuacja, gdy to mężczyźni dyskutują o prawach kobiet, ma miejsce w polskich mediach regularnie. W programie „Kawa na ławę”, wyemitowanym zaledwie dzień po ogólnopolskich manifestacjach organizacji kobiecych, w studiu TVN o ustawie antyaborcyjnej i prawach reprodukcyjnych dyskutowało sześć osób. Nie było wśród nich ani jednej kobiety. A przecież działaczek i ekspertek, które chętnie wypowiedziałyby się na podjęte tematy, jest bardzo wiele.

Twój głos się liczy

Nieobecność kobiet w polskiej debacie publicznej zresztą rzuca się w oczy (czy raczej – w uszy) nie tylko wtedy, gdy poruszane są sprawy kobiet. Pań nie słychać też w merytorycznych dyskusjach, które wykraczają poza tematykę poruszaną w telewizji śniadaniowej. Jak wynika z badań „Media bez kobiet”, aż w 86% przypadków to mężczyźni użyczają opiniotwórczego głosu w polskich mediach. Oznacza to, że tylko jedna na siedem osób występujących w roli ekspertów w mediach jest kobietą. Tę dysproporcję idealnie widać w niemal każdym programie Bogdana Rymanowskiego.

Tymczasem w Polsce kobiet jest nie tylko więcej, ale są też lepiej wykształcone. Zgodnie z danymi GUS, w w 2015 r. wyższe wykształcenie miało w Polsce ponad 28% kobiet i 20% mężczyzn. Istnieją też zawody, w których łatwiej o specjalistkę niż specjalistę. To choćby psychologia, pedagogika, socjologia; od niedawna feminizuje się także medycyna. Jest więc z czego wybierać.

Nic o nas bez nas

Chociaż droga do równości w Polsce wydaje się bardzo długa, w debacie publicznej nie jesteśmy skazane na męskich specjalistów od wszystkiego. Przełamywanie tych dyskryminujących tendencji warto rozpocząć od własnych działań. Jeśli czujemy się na siłach, by samodzielnie wystąpić w mediach jako specjalistki w swojej dziedzinie, dołączmy swoje dane do ogólnopolskiej bazy Ekspertki.org. Jeśli nie – polecajmy ją znanym nam przedstawicielom mediów. Niech w końcu nas usłyszą.

Źródła przedstawionych danych: GUS, Krytyka Polityczna

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na UW. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.

Użyła tamponu, straciła obie nogi. Poznaj dramatyczną historię modelki

Użyła tamponu, straciła obie nogi
fot. Instagram @theimpossiblemuse

Planowała zrobić karierę w modelingu, w jednej chwili jej wszystkie plany legły w gruzach. W dniu miesiączki dziewczyna poczuła się fatalnie, myślała, że to zwykłe przeziębienie. Kilka godzin później obudziła się w szpitalu. Bez nogi.

W 2012 roku Lauren Wasser wybierała się na imprezę urodzinową. Nie czuła się jednak najlepiej – miała okres i męczyła ją gorączka. Początkowo myślała, że złapała zwykłe przeziębienie.

Ze względu na pogarszające się samopoczucie Lauren wkrótce opuściła przyjęcie i poszła spać. Następną rzeczą, którą pamięta, byli dobijający się do drzwi policjanci. Okazało się, że funkcjonariuszy wezwała matka Lauren, która była poważnie zaniepokojona stanem córki.

Na drugi dzień, kiedy Lauren nie odebrała telefonu, matka po raz kolejny wezwała pomoc. Tym razem policjanci znaleźli nieprzytomną kobietę na podłodze. Miała wysoką gorączkę, atak serca, a jej nerki przestawały działać – podaje magazyn „The Sun”.

Zobacz także: Skazano gimnazjalistki, które brutalnie biły koleżanki

Użyła tamponu, straciła obie nogi

Po wstępnych badaniach okazało się, że Lauren cierpi na zespół wstrząsu toksycznego (TSS). Organizm modelki był zakażony z powodu tamponu, który przez dłuższy czas zalegał w ciele.

Powiedzieli mojej mamie, żeby szykowała już pogrzeb, ponieważ nie ma szans, żebym wyszła z tego cało – wspomina po latach Lauren.

Lekarzom udało się jednak uratować życie kobiety. Najpierw wprowadzili ją w stan śpiączki, później musieli amputować prawą nogę, w którą wdała się gangrena. Zakażenie zaczęło się również rozwijać w lewej stopie, z której usunięto palce i kawałek pięty.

Niestety, na początku stycznia tego roku z powodu postępującej infekcji i ogromnego bólu w kończynie, modelka zdecydowała się na amputację drugiej nogi poniżej kolana.

Lauren tuż po drugiej amputacji w styczniu 2018 r. // fot. Instagram @theimpossiblemuse

Zobacz także: Endometrioza zniszczyła modelce życie. Dziewczyna przestrzega teraz inne kobiety

Zespół wstrząsu toksycznego – co to takiego?

Po pierwszej operacji Lauren zaangażowała się  w działalność charytatywną i prowadzi akcje mające uświadomić kobietom, jakie zagrożenie niesie za sobą używanie tamponów.

TSS występuje głównie u pań, które stosują tampony. U zakażonych kobiet drogi rodne prawdopodobnie już wcześniej były zasiedlone przez gronkowca złocistego, co w połączeniu ze zmniejszoną odpornością w czasie okresu i krwią, będącą pożywką dla gronkowca, może wywołać chorobę.

TSS może wystąpić również w czasie połogu, po poronieniu septycznym, czy po stosowaniu mechanicznych środków antykoncepcyjnych (takich jak prezerwatywy, wkładki wewnątrzmaciczne).

Źródło: www.news.com.au, www.medonet.pl

materiał prasowy

Materiał prasowy redakcja otrzymuje, gdy firmy, stowarzyszenia, fundacje i inne organizacje chcą poinformować naszych czytelników i czytelniczki o aktualnościach, wydarzeniach, eventach, nowych produktach czy konferencjach.

Dlaczego rodzicielstwo jest trudne?

Dlaczego rodzicielstwo jest trudne?
fot. Pixabay

Nie ma wątpliwości, że rodzicielstwo bywa trudne. Trochę jak w popularnym żarcie: „Kiedyś byłam świetną matką. A potem urodziły mi się dzieci.”

Zanim zostaliśmy rodzicami, mieliśmy wokół tego tematu wiele różnych fantazji. Mieliśmy poglądy, przekonania, wyobrażenia. Pewne rzeczy były nie do pomyślenia. Krzyczeć na dzieci? Sadzać dziesięciomiesięczne niemowlę przed telewizorem? Czuć do dziecka coś innego niż wszech ogarniającą miłość?

Zobacz także: Empatia w rodzicielstwie. Skąd wynika nasze poczucie winy?

Co zmienia się po porodzie?

Chyba też niewiele osób zdaje sobie sprawę, jak bardzo poglądy zmienią się po narodzinach dziecka, jak wiele najważniejszych spraw schodzi na dalszy plan, bywa że diametralnie  zmieniają się zainteresowania i pasje rodziców.

Rzeczywistość weryfikuje wyobrażenia wszystkich rodziców. Nie ma większego znaczenia, kim się jest w życiu zawodowym, jak duże ma się doświadczenie w opiece nad dziećmi, jak szeroką ma się wiedzę na temat ich rozwoju i emocji – własne dziecko zaskakuje. Pojawia się na świecie bez instrukcji obsługi; trzeba ją pisać od początku, każdego dnia.

Kiedy informujemy bliskich i znajomych, że zostaniemy rodzicami, pojawiają się żarty o nieprzespanych nocach, kolkach, płaczach, kupkach. Uśmiechamy się myśląc, że przecież każdy przez to przechodzi, że to tylko straszenie. A potem po raz pierwszy zostajemy rodzicami i zalewa nas nowość, chaos, konieczność natychmiastowego odnalezienia się na zupełnie nowym terytorium.

Zobacz także: Sekret rodzicielstwa

Dlaczego rodzicielstwo jest trudne?

Dlaczego więc rodzicielstwo bywa trudniejsze niż kiedykolwiek sądziliśmy?

  • Różnica

Różnica między wyobrażeniami a rzeczywistością jest tak duża, że przytłacza. Bywa, ze wywołuje panikę: „Jak ja sobie poradzę? Jak mam ogarnąć moje dziecko? Czy jeszcze kiedyś będę normalnie spała? Czy jeszcze wyjdę z koleżanką na kawę? Czy kiedyś przestanę być niewolnikiem tej sytuacji?”.

Zmiana, która następuje po pojawieniu się dziecka jest ogromna. Można mieć wrażenie, że nic już nie będzie takiej jak dawnej. Nic więc dziwnego, że rodzice przeżywają jednocześnie radość nowości i początku oraz żałobę po tym, co minęło. Czy bezpowrotnie okaże się z czasem.

  • Plany, które się nie ziszczą

Ma je każdy rodzic. Wyobraża sobie, jak będą wyglądały jego dni z dzieckiem. Ma fantazje o tym, jakie będzie jego dziecko, jakie będzie miało zainteresowania, jak się będzie zachowywało. Zwykle spodziewamy się słodkiego, uśmiechającego się bobasa. Nikt nie fantazjuje o godzinach spędzonych na tuleniu dziecka wijącego z powodu bólu brzuszka.

Plany czasami zmieniają się diametralnie jeszcze zanim dziecko się pojawi, kiedy na przykład okazuje się, że plan porodu można wyrzucić przez okno, bo dziecko rodzi się przez cesarskie cięcie o miesiąc za wcześnie.

  • Inne dziecko

To dość powszechna sprawa, ale też niedoceniana. Dzieci rodzą się z określonymi predyspozycjami, mają własną osobowość, niezależną od poglądów i potrzeb rodziców. I o ile osobowość dziecka i rodziców współgra, wszystko przebiega poprawnie.

Problemy zaczynają się wówczas, kiedy rodzicom spokojnym, wycofanym, introwertycznym, rodzi się dziecko krzyczące, głośne, wyraźnie wyrażające swoje potrzeby. Lub odwrotnie – rodzicom trafia się niemowlę potrzebujące przede wszystkim ciszy i rutyny, podczas kiedy oni gotowi się chwilę po jego narodzinach podbijać świat.

Może to rodzić frustracje, niezadowolenie, samooskarżenia lub agresję wobec dziecka. Znowu rzeczywistość okazuje się inna niż zamierzenia.

  • Komu zaufać?

Wszystkiego trzeba się nauczyć, opieki nad dzieckiem również. Uczymy się często od innych, bardziej doświadczonych osób. I rzeczywiście, rad i radzących nie brakuje. Począwszy od członków rodziny, skończywszy na personelu medycznym. Rady bywają pomocne, ale też sprzeczne. Komu więc zaufać? W jakim stopniu można zaufać sobie? Rodzice mogą czuć się zagubieni i sfrustrowani.

  • Zmęczenie

Kto (jeszcze) nie był rodzicem noworodka i małego niemowlęcia, nie ma o tym pojęcia. Prawie każdy ma doświadczenie „zarwanej nocy”, czasem dwóch, uczenia się do wczesnych godzin porannych, różnego rodzaju zmęczenia.

Ale też niewiele osób jest sobie w stanie wyobrazić, że od momentu narodzin dziecka kolejna w pełni przespana noc będzie na przykład za dwa lata. Oczywiście, z czasem jest lżej, dzieci się zmieniają, śpią coraz dłużej, a rodzice się adaptują do okoliczności. Jednak początki bywają skrajnie trudne.

Pojawia się też zmęczenie związane z obciążeniem emocjonalnym, zależnością i niezwykłą bliskością z drugim człowiekiem. To może przytłaczać lub przestraszać nawet najbardziej kochającego rodzica.

  • Podporządkowanie swoich spraw drugiemu człowiekowi

Oczywiście, każdy zdaje sobie sprawę z faktu, że rodzicielstwo wiąże się z opieką nad dzieckiem. Całkiem banalnie. Można o rodzicielstwie myśleć jak o rodzaju pracy. Jednak w każdej pracy, nawet tej z nie do końca uczciwym wykazem godzin, co jakiś czas mamy przerwę. W rodzicielstwie, zwłaszcza na początku, niekoniecznie.

Rodzicielstwo ma różne strony. Jest rozwojowe, fascynujące, ale również zwyczajnie męczące. Do tych wszystkich uczuć mamy prawo. Mamy również prawo szukać wsparcia i pomocy.

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Zdrowa, roślinna i niebanalna. Poznaj dietę wege!

Kolorowe warzywa
Fot.: Pixabay.com

Nie wyobrażasz sobie obiadu bez mięsa? Myślisz, że dieta wykluczająca składniki zwierzęce zagraża twojej witalności? Niesłusznie! Badania pokazują, że dieta wegetariańska lub wegańska nie tylko nie szkodzi zdrowiu, ale może mu nawet sprzyjać. Czy warto się do niej przekonać?

Lekarze i dietetycy na całym świecie przekonują, że zbilansowana dieta wegetariańska jest bezpieczna dla wszystkich grup wiekowych, a dodatkowo pomaga uniknąć niektórych nowotworów – m.in. raka jelita grubego. Choć niemal 10% Polaków zrezygnowało już z mięsa, nieprzekonanych do tego kroku wciąż jest znacznie więcej. 11 stycznia, w Światowym Dniu Wegetarian, warto przypomnieć, że dieta wegetariańska nie tylko dodaje wigoru, ale też doskonale smakuje.

Dla osób, które są przyzwyczajone do tradycyjnych smaków, powstało już wiele smacznych alternatyw dla mięsa. Choć takie nazwy jak pasztet z fasoli, tofurnik czy steki sojowe wywołują u wielu osób uśmiech politowania, warto wiedzieć, że służą one łatwiejszemu przejściu na dietę bezmięsną. Pamiętajmy jednak, by już na początku przygody z wegetarianizmem kierować się nie tylko smakiem, ale też podstawowymi regułami dietetycznymi. Będzie zdrowo i… kolorowo!

Zdrowa i zbilansowana dieta wegetariańska

Podstawowym źródłem białka w diecie wegetariańskiej są rośliny strączkowe, do których zaliczamy m.in. fasolę (białą i czerwoną), soczewicę, groch, cieciorkę i soję. Jeśli dopuszczamy spożycie białka zwierzęcego, możemy zdecydować się również na nabiał. Gdy w swoim codziennym jadłospisie połączymy je z ziarnami, zapewnimy organizmowi komplet niezbędnych aminokwasów i wiele cennych witamin.

Żelaza, będącego składnikiem hemoglobiny, i innych kluczowych pierwiastków dostarczą nam zboża, pełne kolorów suszone owoce oraz świeże warzywa zielone (np. roszponka, rukola, brokuły, jarmuż, brukselka), a także żółtko jaja. Przyswajalność żelaza znacznie zwiększą pokarmy bogate w witaminę C – np. kapusta kiszona.

Dieta wegetariańska i niedobory – jak ścisły jest ten związek?

Chociaż właściwie zbilansowana dieta wegetariańska (i ściśle roślinna – wegańska) sprzyja dobremu samopoczuciu i zdrowiu, warto mieć świadomość, że łączą się z nią też pewne zagrożenia. Jednym z nich są niedobory; w przypadku diety roślinnej – przede wszystkim witaminy B12, ale też np. kwasów tłuszczowych omega-3, które decydują o prawidłowym przebiegu wielu procesów życiowych. Jeśli wykluczamy z diety ryby – najbogatsze źródło kwasów omega-3 – będzie nam nieco trudniej przyswoić odpowiednią dawkę tego ważnego budulca komórek.

– W przypadku diety wegańskiej już na wstępnie trzeba zadbać o suplementację witaminy B12. Warto pomyśleć również o suplementacji kwasów omega-3; wiele osób, które przechodzą na dietę wegetariańską, rezygnuje bowiem nie tylko z mięsa, ale też z ryb. Polacy w ogóle spożywają mało ryb, dlatego uważam, że większość z nas powinna suplementować kwasy omega-3 – podkreśla Magdalena Czyrynda-Koleda, dietetyczka i specjalistka ds. żywienia z poradni Dietosfera.

Pamiętajmy jednak, że kluczem do sukcesu w diecie wegetariańskiej – tak jak w każdej diecie – jest  zdrowy rozsadek. – Niedobory mogą też pojawić się u osoby, która nie rezygnuje z mięsa, jeżeli jej dieta nie jest zbilansowana – podkreśla dietetyczka.

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na UW. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.

Dziś Dzień Singla! Czy to konkurencja dla Walentynek?

Dzień Singla
fot. Pixabay

Czy wiedzieliście, że 15 lutego obchodzimy Dzień Singla? W jaki sposób obchodzi się to święto?

Dzień Singla zawitał w naszych kalendarzach niedawno, bo w 2005 roku. Pomysłodawcą jest Trevor Mcwanda, który datę Dnia Singla celowo obrał tuż po Walentynkach.

Mężczyzna przez długi czas nie mógł odnaleźć miłości swojego życia, dlatego wymyślił święto, które obchodzić mogą osoby nieprzepadające za Walentynkami lub takie, które nie są w żadnej miłosnej relacji.

W tym dniu świętuje się wszystkie formy miłości: pomiędzy przyjaciółmi, rodziną oraz miłość do samego siebie.

Zobacz także: 12 najpiękniejszych – choć nieoczywistych – filmów o miłości!

Co robić w Dzień Singla?

Chociaż Dzień Singla nie cieszy się tak dużą popularnością co 14 lutego, dla wielu samotnych może być dobrą okazją do zabawy i spędzenia czasu na własnych warunkach, a być może i szansą na poznanie miłości swojego życia. Opcji jest wiele.

W niektórych klubach organizowane są imprezy dla singli. Uczestnicy zabawy dostają przy wejściu kolorowe bransoletki. Kolorystyka ma tutaj znaczenie. Za pomocą wybranego koloru osoba sygnalizuje innym, czy jest zainteresowana poznaniem partnera, czy przyszła jedynie potańczyć.

Bardzo popularne są również speed datingi, czyli szybkie randki. W trakcie imprezy każdy ma szansę poznać innych uczestników podczas krótkiej, kilkuminutowej rozmowy. Jeżeli rozmówcy przypadną sobie do gustu, mogą kontynuuować znajomość.

Dla osób niezainteresowanych poszukiwaniami nowego partnera ten dzień to świetna okazja do sprawienia sobie przyjemności – wyjścia na zakupy, do kina, czy teatru.

Dzień Singla obchodzony jest również 22 września, w Chinach 11 listopada.

Źródło: Onet, kalbi.pl

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.