Przejdź do treści

Dlaczego zdecydowałam się na dziecko? Z pamiętnika młodej mamy

Dlaczego zdecydowałam się na dziecko?
W zależności od dnia tygodnia spacerujemy po osiedlu, idziemy po zakupy lub wsiadamy do autobusu i jedziemy na zajęcia – fot. Fotolia

Nigdy nie marzyłam o tym, aby zostać mamą. Wręcz przeciwnie – kojarzyło mi się to z niewolą domową, wiecznym niewyspaniem, ciągle płaczącym niemowlakiem i odmóżdżoną matką-wariatką. Zero radości z życia oraz wizji „lukrowanego” macierzyństwa. Nie marzyłam o słodkim dzidziusiu, a do dzieci koleżanek uśmiechałam się z obowiązku, aby świeżo upieczonym mamusiom nie było przykro. Obecnie jestem mamą 6-miesięcznej córeczki Larysy i stwierdzam, że bycie mamą wcale nie jest takie złe!

Pewnego dnia koleżanka zapytała mnie: – Jak się czujesz w roli mamy? – Dobrze, dziękuję – odpowiedziałam bez namysłu.

To z pozoru proste pytanie i moja grzecznościowa odpowiedź dały mi wiele do myślenia. Otóż, ja się wcale nie czuję! Nie czuję się matką, ale bardziej jak ktoś, kto dostał pod opiekę niemowlę i zajmuje się nim teraz przez 24 godziny 7 dni w tygodniu. Bycie mamą to nie jest jednorazowy akt, to jest długi proces stawania się, dzień po dniu.

Jak to się stało, że pomimo niechęci do dzieci zaszłam w ciąże i urodziłam dziecko? Chciane, planowane i kochane. Bez namawiania, nacisków rodziny (które oczywiście były, ale nie miały wpływu na moją decyzję), tykania zegara biologicznego itp.

Zobacz też: Rodzic idzie do lekarza, czyli kilka słów o zgubnych skutkach pośpiechu

Dlaczego zdecydowałam się na dziecko?

W pewnym momencie poczułam, że nadszedł TEN czas. Najlepszy na dziecko.

Czerpię z życia pełnymi garściami – pracuję, podróżuję, czytam książki (nałogowo), ćwiczę fitness (czasami), mam grono oddanych przyjaciół. W zeszłym roku wyszłam za mąż za Mariusza, którego znam od 10 lat; właśnie kupiliśmy własne mieszkanie na kredyt. Idealny moment.

Z drugiej strony – trudne relacje rodzinne, choroby i problemy finansowe. Każdy ma swoje ciemne strony i zakamarki, w które nie chce wpuszczać najbliższych.

Zapadła decyzja na TAK. Chcemy mieć dziecko. Chcę doświadczyć w życiu wszystkiego co jest potencjalnie dobre, a posiadanie dziecka takie jest; mimo wielu trudności i niedogodności po drodze. To stworzenie nowego człowieka. No i ta ciekawość jak wymieszają się nasze geny.

Teraz siedzę u ulubionej kawiarni na osiedlu „Słodkie Chwile”. Dziecko śpi smacznie w wózeczku, a ja piję ciepłą kawę i jem pyszne ciasto. Wzięłam ze sobą książkę „Mama wraca do pracy” Adeli Prochyry i najnowszy numer „Polityki”. Cudowne, spokojne chwile.

Przedtem byłam na spacerze dookoła pobliskiego jeziorka i obchodzie ulubionych miejsc na osiedlu, czyli żłobka i przedszkola. Od kiedy mam własne dziecko to lubię patrzeć na inne dzieci, aż sama się sobie dziwie, bo nigdy przedtem najmłodsi nie budzili we mnie takich emocji.

Jakiś czas temu poszłam na pocztę odebrać awizo. Przed wejściem stał wózek dziecięcy. Sam. Odruchowo zajrzałam do środka, aby zerknąć na dzidziusia śpiącego w środku. Po chwili z budynku poczty wybiegła zaniepokojona kobieta z pytaniem: – Co się stało? Czy obudził się?

Zawstydzona uśmiechnęłam się i odparłam, że nic. Chciałam tylko popatrzyć na dzidziusia – pomyślałam.

Zobacz też: A może by tak wyjść bez dziecka? „Ruszyliśmy bez obaw. Niesłusznie, oj jak niesłusznie…”

Jak wygląda mój dzień z dzieckiem?

To zależy od dnia tygodnia. We wtorki chodzimy na pilates do „Mama Ćwiczy”; klubu fitness na Kabatach, gdzie ja ćwiczę, a córeczka bawi się w sali obok pod okiem animatorki. W środy do Multikina na seanse dla mam z dziećmi. Czwartek to dzień w muzeum, dzięki darmowym wejściom zwiedziłyśmy m.in. Zachętę, Polin, Muzeum Etnograficzne i Pałac w Łazienkach. W piątki chodzimy na gordonki, zajęcia umuzykalniające dla najmłodszych, do Domu Kultury Kadr na Mokotowie oraz na kurs Pozytywnej Dyscypliny do Służewskiego Domu Kultury (aby przygotować się na tzw. bunt dwulatka i inne wyzwania rodzicielskie). Weekend spędzamy wspólnie z mężem na wizytach u rodziny i znajomych oraz spacerach po Warszawie z przewodnikiem.

Jak widać nasz każdy dzień, oprócz poniedziałku, jest zaplanowany i wypełniony ciekawymi zajęciami. Czy jest to potrzebne dziecku? Nie wiem. Na pewno jest to niezbędne mi. A dziecko nie narzeka, śpi w wózku kołysane spacerem niezależnie gdzie pójdziemy, lub z ciekawością rozgląda się dookoła. Zauważyłam, że córeczka jest o wiele spokojniejsza i mniej płacze, gdy wyjdziemy z domu; zaś ja jestem o niebo szczęśliwsza, gdy mogę uczestniczyć w zajęciach, robić coś konstruktywnego i spotkać się z innymi ludźmi.

A jak wygląda szara codzienność?

Każdego dnia przy dziecku trzeba wykonać szereg powtarzalnych czynności higienicznych, takich jak karmienie, przewijanie, mycie.

Rano wstajemy zwykle ok. godz. 6.00, czasami jest to 5.00, czasami 7.00, w zależności od „humoru” małego lokatora, który codziennie rano radosnym marudzeniem oznajmia mi, że się wyspał. Po przywitaniu i porannym obchodzie mieszkania, odkładam córeczkę na matę lub do bujaczka, a sama szybko ubieram się, ogarniam i szykuje śniadanie dla nas.

Po posiłku biorę wózek i wychodzimy z domu. W zależności od dnia tygodnia spacerujemy po osiedlu, idziemy po zakupy lub wsiadamy do autobusu i jedziemy na zajęcia – pilates, gordonki, do kina lub muzeum itd. Wracamy do domu ok. godz. 14:00 i czekamy, aż tatuś wróci z pracy. W międzyczasie karmię i przewijam dziecko.

W większości miejsc do których chodzę, jest dobra infrastruktura pro-dzieciowa, typu przewijak w toalecie, a w niektórych centrach handlowych takich jak Galeria Mokotów, Arkadia lub Blue City znajduje się nawet specjalny pokój dla matki z dzieckiem, gdzie można podgrzać butelkę z mlekiem w podgrzewaczu, obiadek w mikrofalówce, oraz nakarmić dziecko piersią w wygodnym fotelu.

Popołudnia spędzamy razem z tatą, w trójkę bawimy się, jemy obiad i oglądamy telewizję. Od czasu do czasu wychodzę sama z domu na dwie godziny do dentysty lub kosmetyczki. Czasami odwiedza nas babcia i pomaga przy dziecku.

O godz. 19:00 rozpoczynamy wieczorny rytuał – kąpiel, masaż oliwką i karmienie. O 20:00 dziecko zwykle już śpi w swoim łóżeczku. Wtedy mamy czas dla siebie, choć zazwyczaj nie trwa on długo, bo zaraz po 21:00 zbieram się do łóżka, gdzie czytam przed snem.

Weekendy wyglądają inaczej. Uwielbiam sobotnie i niedzielne poranki, ponieważ mąż wstaje wtedy rano razem z córeczką  i zabiera ją do drugiego pokoju, więc ja mogę wyspać się bez przeszkód, a następnie wziąć długą kąpiel, na co brakuje mi czasu w tygodniu.

Zobacz też: Podróż z dzieckiem. „Odkąd N. jeździ z nami bierzemy ze sobą kosmiczną ilość walizek”

Czy żałuję zostania mamą?

Na pewno nie! Pomimo ciężkich chwil, frustracji brakiem ciszy i spokoju, mocno ograniczonego czasu dla siebie; dziecko daje coś ważniejszego – sens istnienia i powrót do pierwotnych małych radości oraz zabawy.

Nie czuję się typową mamą, nie jestem kurą domową, nie spędzam czasu jedynie na bezcelowych spacerach i niańczeniu dziecka. Mam własne zainteresowania i pasje, dużo czytam i myślę o powrocie do pracy. Dziecko nie zabrało mi nic z siebie, a dało dużo od siebie. Kocham je i kocham cała moją trzy osobową rodzinę.

Mam nadzieję, że zawsze będziemy tacy szczęśliwi w naszej małej codzienności. 

Alina HRabina

Zawodowo związana z branżą HR. Obecnie na urlopie wychowawczym. Mieszka w Warszawie, chętnie odbywa podróże małe i duże.

And the Oscar goes to – czyli hollywoodzkie nagrody 2020

Oscary 2020
Fot. materiały prasowe

To był coroczny, najważniejszy dzień ( i noc) w świecie filmu. Po raz 92. nagrodzono najlepsze filmy 2019 roku. Największym zwycięzcą tegorocznych Oscarów okazał się „Parasite” Bonga Joon-ho, nagrodzony czterema statuetkami.

Najlepszy z najlepszych!

„Parasite” to pierwszy w historii Oscarów film nieanglojęzyczny, który wygrał zarówno w swojej kategorii, jak i w głównej kategorii „najlepszy film”. Został uznany też za najlepszy scenariusz  oryginalny i reżyserię. Czy to znak, że ceremonia wreszcie przestaje być lokalną imprezą, nagradzającą głównie filmy wyprodukowane w Stanach? Eksperci radzą poczekać do przyszłego roku, żeby sprawdzić, czy rzeczywiście tak się stanie.

Statuetki dla południowokoreańskiego filmu Bong Joon-ho nikogo nie zdziwiły.  To dramat obyczajowy,  czarna komedia i thriller w jednym – historia biednej rodziny, która mieszka w piwnicy wielopiętrowego bloku i do której pewnego dnia uśmiecha się los –  wszyscy zdobywają zatrudnienie u bogatej rodziny Parksów. Obserwujemy zderzenie dwóch światów, w którym następuje ciąg tragikomicznych zdarzeń. To film, który porusza problem nierówności społecznych i wykluczenia – nic dziwnego, że zdobył także Złotą Palmę w Cannes.  Film dostał aż 6 nominacji i finalnie zdobył cztery statuetki, pokonując tym samym Sama Mendesa i jego świetny „1917”,  nominowany aż w 10 kategoriach.

Trudno się więc dziwić, że nasze „Boże Ciało”, nominowane w kategorii najlepszy film międzynarodowy, pozostało „tylko” z nominacją. Film Jana Komasy miał w tym roku mocnych konkurentów, z „Parasite” na czele.

 

 

„Boże Ciało” – polski, silny akcent

„Boże Ciało” to oparta na faktach historia Daniela (w tej roli fantastyczny Bartosz Bielenia) – 20-latka, którego poznajemy, kiedy ma zacząć swoje nowe życie po wyjściu z zakładu poprawczego. Chciałby zostać księdzem, a jego wzorem jest kleryk, który pomagał chłopcom w poprawczaku. Daniel zdaje sobie sprawę z tego, że jego marzenie nigdy się nie spełni, ale los kieruje go do wioski, do kościoła. Okazuje się, że niemożliwe staje się możliwe i w krótkim czasie Daniel nie tylko spowiada wiernych, ale jest też prawdziwym natchnieniem dla miejscowej ludności. Chłopak dostrzega problemy nękające mieszkańców, próbuje być duchowym przewodnikiem tych, których dotknęła tragedia, jednocześnie zdaje sobie sprawę z powierzchowności wiary. Do głosu dochodzą bowiem najgorsze cechy polskiego społeczeństwa: zazdrość, osądzanie, zgoda na przemoc i inne patologie.

Nie jest to film o kościele, tylko o nas, o polskim społeczeństwie.  I o chłopcu, który zasługuje na drugą szansę i na moment rzeczywiście ją dostaje.


Nie był to jedyny polski akcent na uroczystości – na scenie zobaczyliśmy Kasię Łaskę. Artystka wraz z innymi piosenkarkami towarzyszyła Idinie Menzel, wykonującej piosenkę Elzy z Krainy Lodu 2.

Aktorska śmietanka

Jeśli chodzi o statuetki za role pierwszoplanowe, werdykt zgodził się z przewidywaniami bukmacherów. Nagrody otrzymali – Joaquin Phoenix za rolę w filmie „Joker” oraz Renée Zellweger za tytułową „Judy”. Przemowa Phoenixa była zdecydowanie najbardziej zaangażowanym wystąpieniem gali, która – podobnie jak w zeszłym roku – odbyła się bez prowadzącego. To pierwszy, bardzo zasłużony Oscar dla 46-letniego aktora, znanego ze swoich proekologicznych przekonań.

„Sztucznie zapładniamy krowy i zabieramy ich dzieci. Żeby sprawić sobie przyjemność, kradniemy im mleko, żeby nalać do kawy” – powiedział Pxoenix, odbierając statuetkę. Wspomniał także o prawach osób LGBT i przyznał, że praca z nim nie była łatwa – przeprosił tych, z którymi pracował i podziękował za otrzymaną drugą szansę.

Spełniły się także przewidywania, kto dostanie Oscara 2020 za najlepszą rolę drugoplanową. Największe szanse na zdobycie statuetki mieli tegoroczni zdobywcy Złotego Globa, czyli Brad Pitt za rolę w „Pewnego razu w Hollywood” oraz Laura Dern za rolę w filmie „Historia małżeńska”. Tak też się stało i statuetki zasłużenie powędrowały do aktorów.

Oscary 2020 – kto jeszcze zwyciężył?

Statuetkę za najlepszą piosenkę (Rocketman) dostaje Elton John i odbiera ją ze swoim wieloletnim tekściarzem Berniem Taupinem.

Najlepszy film animowany to „Toy Story 4”, najlepszym krótkometrażowym filmem animowanym okazał się „Hair Love” Matthew A. Cherry’ego i Karen Rupert Toliver,  a statuetkę za najlepszy film krótkometrażowy dostał film „The Neighbour’s Widow”.

Nie zdziwiła też nagroda za najlepsze kostiumy, która przypadła Jaqueline Durran za film „Małe Kobietki” film Grety Gehrwig.


Zobacz też: 12 najpiękniejszych – choć nieoczywistych – filmów o miłości!

Iza Farenholc

Dziennikarka i redaktorka. Pracowała jako redaktor naczelna w magazynie dla rodziców Gaga oraz współpracowała m.in. z magazynami Zwierciadło, Twój Styl, Sens, Glamour - materiały psychologiczne, recenzje książkowe, muzyczne i filmowe, wywiady, reportaże z podróży.

Grając, dbasz o mózg

Coraz popularniejsze planszówki są świetnym pretekstem do spotkań z rodziną i znajomymi. Ale nie tylko. Co dzieje się z naszym mózgiem, kiedy gramy? Dlaczego powinniśmy grać z babciami i dziadkami? Na nasze pytania odpowiada Piotr Milewski, wykładowca w Katedrze Badania i Projektowania Gier w Bydgoszczy.

Dlaczego powinniśmy grać w planszówki?

Badania jasno pokazują, że dzięki graniu zwiększa się szybkość myślenia, łatwiej stawiamy czoło problemom i do tego polepszamy naszą pamięć. Dotyczy to także starszych osób – emerytów, ludzi po 70-tym roku życia, którzy zaczęli grać w gry towarzyskie i planszowe, łamigłówki, układać układanki, rozwiązywać krzyżówki. Badania wykazały spowolnienie demencji starczej i innych schorzeń związanych z wiekiem Jak się okazuje, nigdy nie jest za późno, bo nasz mózg zmienia się przez całe życie. Gry, które wymagają logicznego myślenia, ćwiczą go – rozwijają obszary dobrze rozwinięte i pobudzają te, których używamy rzadziej. W wielu grach stykamy się z przeszkodami, których nie napotykamy w naszym codziennym życiu. Dzięki temu przełamujemy rutynę i utrzymujemy nasz mózg w dobrej formie.

Jest Pan specjalistą od gier jakiego rodzaju?

Przedmioty, których uczę, to gry edukacyjne, gry planszowe i karciane. A także gry miejskie i gry z elementami rzeczywistości rozszerzonej.

Zobacz też: Grajmy, zwłaszcza w planszówki

Zachęcamy nasze dzieci do gry w planszówki, a zabraniamy gier wideo. Słusznie?

To, co łączy wszystkie gry wideo – bo istnieje tutaj rozbieżność gatunkowa oczywiście  – jest taka, że gramy w nie raczej w samotności. Kontakt z drugim człowiekiem w tym wypadku jest raczej ograniczony. Jeśli chodzi o planszówki czy gry karciane – odkładając wszelkie pasjanse – to one zawsze wymagają obecności drugiej osoby. I to jest szalenie istotne. Po pierwsze dlatego, że kultura nam się zmieniła, bo tego drugiego człowieka mamy znacznie mniej niż kiedyś, więcej rzeczy robimy zdalnie, komunikacja też stała się bardziej cyfrowa – częściej piszemy niż dzwonimy do kogoś. Nie uczymy się umiejętności społecznych. Nasza edukacja jest pod tym względem fatalna, ponieważ zmusza nas do zdobywania jakiejś wiedzy o charakterze kognitywnym czyli faktograficznym, konkretnym. Nie przygotowuje nas niestety do tego, jak  – gdy pójdziemy do pracy, gdzie czekają nas nowe zadania i gdzie będziemy „musieli się odnaleźć” – przyjąć nowe role społeczne. Szkoła traktuje nas jak takie indywidualne wiadra, w które trzeba nalać wiedzę, ale zupełnie nie uczy nas tego, jak później będziemy te nabytą wiedzę stosować. Nie tylko na sobie samych, ale przede wszystkim z innymi ludźmi. A tego uczą nas właśnie gry.

Mózg powinien rozwijać się w szkole.

Rozwija się lewa półkula, odpowiedzialna za zdolności językowe, za liczenie, analizę. Natomiast prawa półkula, która odpowiada za kreatywność i wyobraźnię, syntezę  oraz łączenie różnych elementów czy nowe pomysły, jest wyraźnie zaniedbywana. Wyrzucono ze szkoły wszystkie przedmioty artystyczne, jedna godzina plastyki tygodniowo tego nie załatwi. Jednym słowem nie dostarczamy żadnej pożywki naszej kreatywnej stronie. Nie ma teatru, muzyki, kompozycji, prac ręcznych.

Grywalizacja jest terminem, który na stale wchodzi do wielu dziedzin życia: biznesu, psychologii, edukacji.

Tak, to jeden z przedmiotów, który wykładałem na uczelni. To słowo- wytrych, którym przykrywa się wiele rzeczy. Grywalizacja to stosowanie mechanizmów pochodzących z gier w sytuacjach nie będących grami, w celu zwiększenia zaangażowania użytkownika. Ja jestem zwolennikiem nurtu game-based learning, czyli edukacji poprzez grę. Analizujemy gry, które są zaprojektowane w celu stricte rozrywkowym, sprawdzamy czego uczymy się, gdy staramy się wygrać… A potem sprawdzamy, czy te umiejętności przypadkiem nie pokrywają się z efektami kształcenia jakiegoś przedmiotu. Najpopularniejszy przykład takiego zastosowania to tłumaczenie zasad prawdopodobieństwa na przykładzie gier karcianych.

Wielu biznesmenów m.in. Bill Gates mówi w wywiadach, że zawsze grał w planszówki i nadal gra z rodziną. Czyli za mało gramy i zbyt demonizujemy gry wideo?

Zdecydowanie. Ostatnie badania pokazały, że sprawcy masowych strzelanin w Stanach Zjednoczonych grali statystycznie rzadziej i krócej niż ich rówieśnicy. Tyle na temat tego, że gry powodują przemoc.

No właśnie. Wielu rodziców tak myśli.

Ja w takim wypadku zawsze pytam, w jakie gry grali naziści, Kaligula, Neron i uczestnicy Pierwszej Krucjaty Ludowej roku 1096 -go.

Jakie jest marzenie specjalisty od gier?

Chciałbym, żebyśmy odeszli od tych klasycznych gier, żeby nie męczyć dzieci tym nieszczęsnym chińczykiem i nie grać ciągle w Czarnego Piotrusia. Pojawiło się całe mnóstwo gier karcianych i zachęcam do tego, żeby wypróbowywać nowe tytuły, które się pojawiają na rynku, bo są świetnie zaprojektowane. Są angażujące, wymagające i mogą rosnąć razem z graczem, który z wiekiem będzie się uczył taktyki i strategii oraz będzie poznawał kolejne warstwy danej gry. I nie wszystkie mają instrukcje rozmiaru nowelki. Warto je wypróbować!

 

Iza Farenholc

Dziennikarka i redaktorka. Pracowała jako redaktor naczelna w magazynie dla rodziców Gaga oraz współpracowała m.in. z magazynami Zwierciadło, Twój Styl, Sens, Glamour - materiały psychologiczne, recenzje książkowe, muzyczne i filmowe, wywiady, reportaże z podróży.

Koronawirus – co należy o nim wiedzieć?

Nazwa wirusa nawiązuje do jego kształtu - widoczna pod mikroskopem kulista powierzchnia pokryta jest kolcami przypominającymi koronę. – fot. 123rf

Już co najmniej 491 osób zmarło w wyniku zarażenia koronawirusem. Przypadki zachorowań odnotowane są na całym świecie. Czym jest koronawirus, jakie są jego objawy i na co zwrócić szczególną uwagę?

Koronawirus – czym jest?

Koronawirusy to rodzaj wirusów należących do porodziny Coronaviridae, występujący w czterech odmianach alfa-, beta-, delta-, gamma-. Koronawirus z Wuhan, oznaczony skrótem ncov-2019, stał się prawdziwym postrachem mieszkańców nie tylko Chin, ale całego świata. Nazwa tego jakże groźnego wirusa nawiązuje do jego kształtu. Widoczna pod mikroskopem kulista powierzchnia pokryta jest kolcami przypominającymi koronę.

Koronawirusy to grupa wirusów, które zwykle powodują łagodne choroby przeziębieniowe. Jednak pod koniec 2019 roku pojawił się w Chinach nowy, potencjalnie groźny, koronawirus. Łatwość i  szybkość przemieszczania się ludzi po świecie powoduje, że przypadki zachorowań wystąpiły już w wielu krajach – odpowiada lek. med. Joanna Pietroń, internista z Centrum Medycznego Damiana.

Liczba zachorowań na ncov-2019 stale rośnie. W grudniu 2019 roku w mieście Wuhan odnotowano pierwsze przypadki zakażenia koronawirusem. Obecnie liczba chorych wzrosła już do ponad 20 tys. a z powodu wirusa zmarło 491 osób.

Zobacz też: Fakty i mity na temat szczepień przeciwko grypie

Koronawirus – objawy

Szczególnie groźny, ponieważ jeszcze niezbadany koronawirus daje objawy podobne do typowych objawów grypy – gorączka, ból gardła, ból głowy, a w niektórych przypadkach zapalenie płuc z niewydolnością oddechową, która może doprowadzić do śmierci.

Koronawirus – zakażenie

Najbardziej niepokojący jest fakt, że do zakażenia ncov-2019 dochodzi jeszcze przed wystąpieniem jakichkolwiek objawów. Okres wylęgania choroby wynosi od 2 do 14 dni, jednak pierwsze niepokojące sygnały można zaobserwować już po 5-6 dniach. Koronawirus przenoszony jest zarówno przez ludzi i przez zwierzęta. Przenoszony na skórze rąk atakuje drogi oddechowe podczas dotykania ust i nosa.

Zobacz też: Wirusem HIV możesz zarazić się nawet od jednego partnera. Zbadaj się, nim rozpoczniesz starania o dziecko

Koronawirus – ochrona

Główną formą ochrony przed koronawirusem jest zachowanie podstawowych zasad higieny osobistej – to jedno z zaleceń Głównego Inspektoratu Sanitarnego.

  • Częste mycie rąk wodą z mydłem.
  • Unikanie bezpośredniego kontaktu z osobami, u których wystąpiły niepokojące objawy.
  • Unikanie dzielenia się jedzeniem i piciem.
  • Unikanie kontaktu ze zwierzętami i ich odchodami.
  • Przed podróżą do państw, w których odnotowano zakażenia koronawirusem, należy skonsultować się z lekarzem medycyny podróżnej.

Jak do tej pory na nową odmianę koronawirusa nie wynaleziono szczepionki, dlatego też przestrzeganie podstawowych zasad higieny jest niezwykle istotne.

Zgodnie z komunikatem Ministra Zdrowia osoby, które w przeciągu ostatnich 14 dni były w Chinach  i zaobserwowały u siebie niepokojące objawy, niezwłocznie powinny zgłosić się do szpitalnego oddziału chorób zakaźnych. Główny Inspektor Sanitarny nie zaleca podróżowania do rejonów Azji Południowo-Wschodniej.

 

Dlaczego tak trudno zdecydować się na terapię?

Dlaczego tak trudno zdecydować się na terapię?
Nie bądź sam ze swoimi problemami.

Często na początku roku obserwujemy wzmożone zainteresowanie różnymi formami wsparcia, które mają prowadzić do zmiany. Początek roku wydaje się dobrym momentem na zmianę. Stwarza nadzieję, że tym razem będzie inaczej, że tym razem coś uda się poprawić, a to, co złe, trudne, czy niepotrzebne zostawić w mijającym roku.

Czasami taka motywacja jest początkiem, na którym da się zbudować coś trwałego. Czasami wystarcza na chwilę. Bywa, że początek roku wydaje się dobrym powodem, by rozpocząć psychoterapię. Wówczas, podobnie jak z innymi noworocznymi powodami, może się ona skończyć równie szybko, jak się zaczęła, zostawiając poczucie, że jednak nic nie można zmienić.

Decyzja, by pójść do psychoterapeuty, zwykle jest bardzo trudna i poprzedzona długim cierpieniem. Podejmowana jest zwykle wówczas, kiedy wszystkie inne środki zawiodły, kiedy objawy nie pozwalają normalnie funkcjonować, kiedy związek się sypie, dziecko cierpi z powodu fobii, nie ma już badań, którym można by się poddać i które tłumaczyłyby objawy.

Zobacz też: Pierwsza wizyta u psychoterapeuty – 3 pytania, których możesz się spodziewać

Dlaczego tak trudno rozpocząć psychoterapię i dlaczego tak trudno sobie pomóc?

1. Powinienem sam sobie poradzić z moimi problemami

Bo przecież „inni” sobie radzą. W naszych fantazjach zawsze są jacyś „inni”, ludzie, których nic nie dotyka, nie wzrusza, którzy sobie „świetnie radzą” z trudnościami. Równie częste jest przekonanie, że leczeniu należy poddawać ciało, nie uczucia i myśli. Leczyć można złamaną nogę. To jest zrozumiałe. Trudniej sobie wyobrazić, że można zmienić to, co dzieje się w głowie. Nawet przy pomocy drugiego człowieka.

Tymczasem psychoterapia jest leczeniem, które przynosi ulgę, ale również dostarcza umiejętności i nowych doświadczeń, na których można budować. Nawet wówczas, kiedy psychoterapia się zakończyła.

2. Inni mają gorzej

Częste jest przekonanie, że psychoterapia jest zarezerwowana dla osób, które mają „prawdziwe” problemy. Pacjenci mówią, że skoro nie mieli – ich zdaniem- trudnego dzieciństwa, nie doświadczyli przemocy, nadużyć, nikt z ich bliskich nie był uzależniony, to ich aktualne kłopoty są niezrozumiałe. I jako takie nie wymagają leczenia, ale silnej woli.

Jednak skutek może – i często bywa – taki, że ludzie zgłaszają się do terapii, kiedy mają już nasilone objawy, utrwalone mechanizmy działania, w określony sposób budują relacje z innymi. Zgłaszają się więc w momencie, kiedy czują się już bardzo źle i kiedy pomóc im jest trudno.

3. Czy kiedykolwiek będę w stanie funkcjonować bez terapii?

Woody Allen przyzwyczaił nas do myśli, że terapia może w zasadzie trwać całe życie. Psychoterapia kojarzona jest z kozetką, obok której siedzi milczący i wycofany analityk. Albo też jako spotkanie dwojga osób, z których jedna wie, jak należy postępować, potrafi udzielać rad, chętnie dzieli się swoją wiedzą, czasami zadaje prace do wykonania w domu. O tym drugim typie terapii łatwiej myśleć jako o bardziej skutecznym i szybciej przynoszącym ulgę. Jednak w pytaniu o to, czy terapia kiedykolwiek się skończy, zdaje się pobrzmiewać lęk przed zależnością. Ale może być  też wynikiem trudności w komunikacji pomiędzy pacjentem a terapeutą. Terapia nigdy nie trwa wiecznie. Pacjent ma prawo ją przerwać w dowolnym momencie, ale też zawsze warto tę decyzję omówić z terapeutą.

4. Czy będę potrafił/a się otworzyć przed obcą osobą?

Terapia jest szczególnym rodzajem rozmowy. Bardzo intymnej, kiedy ujawniane są osobiste sprawy, nierzadko nigdy niewypowiedziane na głos. To może być trudne. Ale równie trudne może być to, że tylko jedna osoba odkrywa się w ten sposób, co może budzić w pacjencie/kliencie dodatkowe napięcie.

Jednak zanim zacznie się ujawniać najbardziej bolesne myśli, pomiędzy pacjentem i terapeutą musi stworzyć się bezpieczna więź, a przynajmniej pojawić się poczucie, że temu człowiekowi można zaufać.

5. Czy zostanę oceniony/a przez terapeutę?

Jeśli ujawniamy najbardziej osobiste czy wstydliwe myśli, to zupełnie naturalnie, że obawiamy się oceny. Obawiamy się więc potępienia, odrzucenia, wyśmiania. Jednak w terapii, o ile nie jest zagrożone czyjeś zdrowie czy życie, zachowania, czy tym bardziej fantazje nie są oceniane. Są oglądane, omawiane, a pacjent jest zachęcany na przykład do weryfikacji swoich poglądów. Wszystko w celu poprawy jego samopoczucia oraz funkcjonowania.

6. Kiedy nastąpi zmiana?

Powodów, dla których ludzie jednak decydują się na terapie, jest wiele. Zwykle jest to jakaś forma cierpienie. Naturalnym więc wydaje się, że żeby cierpienie ustąpiło, coś mu się zmienić. Jednak często bywa tak, że świadome pragnienie bywa torpedowane przez nieświadome. Można więc sądzić, że chce się zmiany i jednocześnie być nią przerażonym. Przyszły pacjent czy klient terapeuty może więc sądzić, że zmiana będzie konieczna, że takie też będzie oczekiwanie ze strony terapeuty. Czy jednak w ogóle dojdzie zmiany i w jakim tempie, to już bardziej złożony proces.

7. Jeśli mam wątpliwości, czy to znaczy, że terapia nie jest dla mnie?

Wątpliwości mogą świadczyć o różnych rzeczach. W zasadzie trudno sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek rozpoczynał tak osobisty proces, jakim jest psychoterapia bez jakichś obaw i pytań. Dlatego też psychoterapia poprzedzona jest konsultacjami, które stwarzają pacjentowi szanse na zadanie pytań, określenie (jeśli jest w stanie, a nie musi) celów, urealnienie ich, jeśli trzeba. A przede wszystkim są czasem, kiedy pacjent przygląda się temu, jak czuje się w relacji z tą określoną terapeutką lub terapeutą.

Zobacz też: Coach czy psychoterapeuta – kto lepiej pomoże Ci się zmienić?

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami