Przejdź do treści

Ferie zimowe 2018: sprawdź terminy!

Dwójka dzieci bawiących się w śniegu
fot. Pixabay

15 stycznia 2018 r. w województwach dolnośląskim, opolskim, mazowieckim i zachodniopomorskim rozpoczęły się ferie zimowe. Kiedy śródsemestralną przerwę zaplanowano w pozostałych województwach? Sprawdź nasz kalendarz ferii zimowych 2018!

Podobnie jak w poprzednich latach, terminy ferii zimowych różnią się w zależności od województwa.  Najwcześniej zimową przerwę w nauce rozpoczną uczniowie z Mazowsza, Opolszczyzny, Dolnego Śląska i Zachodniopomorskiego. Najdłużej na ferie poczekają zaś mieszkańcy Kujaw i Pomorza, Małopolski i Wielkopolski oraz województw świętokrzyskiego i lubuskiego.

Poznaj dokładne terminy ferii zimowych dla każdego z województw:

15 stycznia – 28 stycznia:

Województwa:

  • dolnośląskie
  • mazowieckie
  • opolskie
  • zachodniopomorskie

 

22 stycznia – 4 lutego:

Województwa:

  • podlaskie
  • warmińsko-mazurskie

 

29 stycznia – 11 lutego:

Województwa:

  • lubelskie
  • łódzkie
  • podkarpackie
  • pomorskie
  • śląskie

 

12 lutego – 25 lutego:

Województwa:

  • kujawsko-pomorskie
  • lubuskie
  • małopolskie
  • swiętokrzyskie
  • wielkopolskie

Jak spędzić ferie zimowe?

Dla wielu dzieci ferie zimowe to okres narciarskiej przygody na stokach. Inne preferują jazdę na łyżwach lub wesołe zabawy w śniegu. Wielu uczniów, którzy zostają w mieście, może skorzystać z bogatego programu wydarzeń kulturalnych i sportowych organizowanych przez gminę. Ale sport w czasie ferii zimowych warto też uprawiać razem z rodziną. Sprawdź, jak przekonać do tego siebie i swoich bliskich!

Polecamy także: Gdańsk planuje edukację seksualną dla młodzieży. Prawica jest przeciwna

materiał prasowy

Materiał prasowy redakcja otrzymuje, gdy firmy, stowarzyszenia, fundacje i inne organizacje chcą poinformować naszych czytelników i czytelniczki o aktualnościach, wydarzeniach, eventach, nowych produktach czy konferencjach.

Jak wygląda ciało po porodzie? Mama czwórki dzieci obala mit i pokazuje swoje zdjęcia

ciało po porodzie
fot. Pixabay

Rozstępy, obwisła skóra, niechciane fałdki. Choć to nie reguła, tak zazwyczaj wygląda ciało po porodzie. Pewna blogerka postanowiła podzielić się zdjęciami swojego ciała po urodzeniu czwórki dzieci.

Kult ciała widoczny jest wszędzie. Szczupłe modelki spoglądają na nas z billboardów, gazet i reklam. „Chcesz schudnąć po ciąży? Przecież to nic trudnego!” – przekonują nas wszędzie blogerki, które wyretuszowanymi zdjęciami potęgują narastająca frustrację u części kobiet, którym schudnąć wcale nie jest tak łatwo.

Tak było też w przypadku mamy czwórki dzieci – Mel Watts z Central Coast w południowej Walii. Po każdej ciąży kobieta próbowała przestrzegać diety, aby wrócić do formy sprzed ciąży.

Zobacz także: 42-latka urodziła… dwudzieste dziecko!

Ciało po porodzie – czyli jak wygląda rzeczywistości

W czerwcu 2017 roku po urodzeniu czwartego dziecka przekonała się, że powrót do dawnej figury jest praktycznie niemożliwy. Największym problemem był w jej przypadku nadmiar skóry, który pozostał po odchudzaniu.

Jak przyznała, im bardziej chudła, tym więcej obwisłej skóry się pojawiało. Mel postanowiła podzielić się zdjęciami swojej sylwetki na Facebooku.

ciało po ciąży

fot. facebook Mel Watts – The Modern Mumma

ciało po ciaży

fot. facebook Mel Watts – The Modern Mumma

ciało po ciąży

fot. facebook Mel Watts – The Modern Mumma

Jeśli jesteś taka jak ja, bądź dla siebie miła. I dziękuj Bogu za spodnie z wysokim stanem. Albo nie przejmuj się i pokazuj wszystko w bikini. Mamy tylko jedno życie! – wyznaje Mel.

I choć wciąż nie podoba jej się obecna sylwetka, Watts zdradza, że nie walczy już o idealne ciało. Obecny wygląd wiąże się z tym, że wydała na świat czworo pięknych i zdrowych dzieci.

Źródło: WP Kobieta

materiał prasowy

Materiał prasowy redakcja otrzymuje, gdy firmy, stowarzyszenia, fundacje i inne organizacje chcą poinformować naszych czytelników i czytelniczki o aktualnościach, wydarzeniach, eventach, nowych produktach czy konferencjach.

Premier Nowej Zelandii jest w ciąży. Co w tym nadzwyczajnego?

Informacja, że Jacinda Ardern spodziewa się pierwszego dziecka, obiegła cały świat i wzbudza wiele komentarzy. Dlaczego? Komentuje dyrektorka Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny.

Jacinda Ardern jest nie tylko najmłodszym premierem Nowej Zelandii od ponad 100 lat (ma 38 lat), ale również jest trzecią kobietą na tym stanowisku, ale przede wszystkim jedną z niewielu polityczek, które kierowanie rządem łączyć będzie z ciążą i narodzinami dziecka. Historia zna zaledwie kilka takich przypadków, kiedy pełniące tak ważne role kobiety, podczas kadencji zachodziły w ciążę.

Ciąża pani premier wzbudza zainteresowanie mediów. Dlaczego?

Przed weekendem, w trakcie konferencji prasowej,  Jacinda Ardern ogłosiła, że ona i jej partner Clarke Gayford, który jest prezenterem telewizyjnym, zostaną rodzicami. Para spodziewa się pierwszego dziecka, które na świat ma przyjść w czerwcu. Choć ciąża była nieplanowana i okazała się dla nich sporym zaskoczeniem, oboje są bardzo szczęśliwi. Co ciekawe pani premier o błogosławionym stanie dowiedziała się na moment przed objęciem stanowiska szefa rządu. To wywołało zdziwienie wśród reporterów, którzy zapytali m.in. o to, jak poradziła sobie ze skompletowaniem zespołu cierpiąc na poranne mdłości. Ardern odpowiedziała po prostu, że „kobiety tak właśnie robią”. Słowa te odbiły się szerokim echem na całym świecie. Dlaczego? Czy rzeczywiście nawet będąc premierem nic nie stoi na przeszkodzie, by zostać mamą?

Sądzę, że zamieszanie wokół ciąży Premier Nowej Zelandii jest tak duże z powodu tego, że jest osobą publiczną i każde prywatne wydarzenie wzbudza zainteresowanie mediów – komentuje Krystyna Kacpura, dyrektor wykonawcza Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny. –Ciąża, która przebiega prawidłowo, to nie choroba i kobieta, jeśli dobrze się czuje może wykonywać swoje obowiązki prawie do samego rozwiązania. Więc doprawdy nie ma w tym nic nadzwyczajnego, że premier Nowej Zelandii jest w ciąży i będzie dalej pełnić tę funkcję.

Jak ogłosiła w swoim specjalnym przemówieniu premier planuje po urodzeniu dziecka wziąć sześciotygodniowy urlop. W tym czasie jej obowiązki przejmie zastępca, Winston Peters. Ardern w swoim przemówieniu podkreśliła również, że nie jest pierwszą kobietą, która pracuje i ma dziecko, choć jej okoliczności są zdecydowanie nadzwyczajne. Ale przed nią wiele kobiet poradziło sobie z taką sytuacją. Więc i ona też da radę!

Co o tym sądzicie? Też tak uważacie? Piszcie w komentarzach…

Aneta Grinberg-Iwańska

Redaktorka prowadząca serwis. Pasjonatka technik video. Mama trójki dzieci.

Dlaczego terapeuci pytają o naszą przeszłość? Czyli wpływ dzieciństwa na dorosłe życie

Wpływ dzieciństwa na dorosłe życie
fot. Pixabay

„Po co rozdrapywać stare rany?” Nie chcę marnować czasu na rozgrzebywanie dzieciństwa?”  Lub też: „Miałam szczęśliwe dzieciństwo.” Bardzo często słyszymy te słowa w gabinecie terapeuty. Wiele osób unika podjęcia terapii, ponieważ uważa, że będą się zajmować głównie dzieciństwem.

Biorąc pod uwagę, jak kosztowna jest psychoterapia, roztrząsanie spraw z przeszłości wydaje się zwykłym marnowaniem czasu. Bo przecież problem jest dziś. Jednak rzeczywistość gabinetowa pokazuje, że przeszłość może zarówno wzbogacać, jak i ograniczać naszą teraźniejszość. Ciepło i miłość, jakie dostaliśmy od rodziców pomaga nam dziś budować satysfakcjonujące związki, natomiast nadużycia lub emocjonalnie niedostępni opiekunowie są źródłem niskiej samooceny oraz większym ryzykiem pojawienia się choroby psychicznej.

Psychoterapia psychoanalityczna posługuje się niezwykłym narzędziem, jakim jest przeniesienieRozpoczynając psychoterapię doświadczamy tak zwanego przymusu powtarzania. Oznacza to, że przynosimy do gabinetu te mechanizmy i te zachowania, z których korzystamy w codziennym życiu. Nie mamy na to wpływu.

Terapeuta staje się odbiorcą i obserwatorem tych mechanizmów. Jego wykształcenie oraz zdolność do empatycznego bycia z pacjentem pozwala na pokazanie pacjentowi, co dzieje się w gabinecie i dlaczego pacjent cierpi w codziennym życiu. Bo przecież to cierpienie jest powodem, dla którego ludzie decydują się na psychoterapię.

Zobacz także: Uzależnienia, depresja, bezsilność – co jest po drugiej stronie gabinetu?

Wpływ dzieciństwa na dorosłe życie – historia Alicji

Alicja rozpoczęła psychoterapię u terapeutki. Od początku była przekonana, że może pracować tylko z kobietą. Problem, z którym się zgłosiła do terapii dotyczył zbyt częstego wchodzenia w związki. Alicja miała tendencje do wikłania się w krótkotrwałe romanse, z których nie czerpała żadnej satysfakcji. Nie bywała zakochana ani też nie przywiązywała się. Dawały jej jednak poczucie, że może zdobyć każdego mężczyznę, na którego spojrzy.

Dość szybko w terapii okazało się, że silnie rywalizuje z terapeutką. Fantazjowała, jakie zarobki ma terapeutka i czy są wyższe od jej, porównywała wykształcenie, ukończone uczelnie, a nawet mężczyzn, z którymi obie kobiety były w związkach. Terapeutka czuła się atakowana tymi porównaniami i przymuszana do tego, żeby być gorszej sytuacji życiowej niż pacjentka.

Na pierwszych sesjach konsultacyjnych Alicja wyraźnie zaznaczyła, że nie wierzy w „te wszystkie bzdury o dzieciństwie” i że chce pracować nad swoim aktualnym problemem. Bardzo się zdziwiła, kiedy sama zaczęła opowiadać o swojej rodzinie, a chwilę później o wczesnodziecięcych doświadczeniach.

Zobacz także: Brak dostrojenia między matką a dzieckiem. Jakie mogą być konsekwencje?

Toksyczna relacja z matką

Okazało się, że miała siostrę starszą o trzy lata. Rodzicie pozostawali w trwałym, ale zimnym związku. Każde z nich zajęte było pracą zawodową, z tą jednak różnicą w przeżyciu Alicji, że ojca pamiętała jako tego, który zasypywał ją prezentami i czułościami, a matkę jako wycofaną emocjonalnie i samolubną.

Na matce też skupiła się początkowa narracja Alicji. Wspólnie z terapeutką stawiały hipotezę, że potrzeba Alicji, by rywalizować wiąże się z relacją z siostrą. Obiektem, do którego obie próbowały się dostać była, oczywiście, matka. Kolejne sesje odkrywały jednak coraz głębsze poziomy trudności.

Matka, jak się okazało, była równie oschła dla obu córek. Nic, co robiły jej dzieci nie zdawało się mieć na nią jakiegokolwiek wpływu. Temat rywalizacji powracał wielokrotnie w terapii Alicji. Pewnego dnia spotkała w poczekalni inną pacjentkę swojej terapeutki. Poczuła się dziwnie, ale nie była w stanie powiedzieć o tym terapeutce. Dopiero po kilku tygodniach wniosła ten temat na sesji i okazało się, że poczuła się jakby znowu miała 7 lat i była „gorszą siostrą”. To wydarzenie uruchomiło w niej fantazje, że jest gorszą córką swojej terapeutki.

Zobacz także: Rozpędzić czarne chmury

Dychy dzieciństwa ścigają nas przez całe życie

Przed rozpoczęciem terapii Alicja wiedziała, że nie ma najlepszych relacji z siostrą. Niejednokrotnie próbowała je naprawić, jednak ciągle coś się nie udawało. Nie mogła zrozumieć, dlaczego tak często kłócą się z siostrą. Dopiero gruntowne i wielokrotne omówienie tematu w terapii, możliwość skorzystania z uczuć terapeutki oraz przeniesienia pomogły jej zrozumieć mechanizmy rządzące jej relacją z siostrą. Mogła też zacząć je zmieniać i zacząć pracować nad związkiem z siostrą.

Również dzięki przeniesieniu Alicja zrozumiała, że przez całe życie czuła się niechciana i niekochana przez matkę. Dość szybko nauczyła się, że żeby zostać zauważoną przez matkę, trzeba było zrobić coś niezwykłego, coś, co pozwoliłoby matce widzieć córki jak trofea (matka zawodowo uprawiała sport). Liczne przygody z mężczyznami, traktowanie ich jak trofea, a siebie jak zdobywcę przypominało jej dawno zapomniane, dziecięce uczucia, które miała wobec matki. To, co działo się w jej dzieciństwie, powróciło w terapii, jednak bezpieczna relacja z terapeutką pomogła pacjentce pozwolić im odejść.

Duchy dzieciństwa nie przestają nas ścigać przez całe życie. Jeśli uda się zauważyć, że kłopoty, w które wpadamy, związki, które się rozpadają, niepowodzenia zawodowe nie wynikają jedynie z pecha lub przypadku, może próbować coś zmienić. Zwykle jednak próbujemy zmienić rzeczywistość zewnętrzną. Siebie bardzo trudno przebudować, zwłaszcza bez wsparcia i nieoceniających obserwacji płynących od drugiego człowieka. I choć bywa to poważną inwestycją, jest też często jedyną szansą na realną zmianę w życiu. A to jest bezcenne.

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Gdańsk planuje edukację seksualną dla młodzieży. Prawica jest przeciwna

Antykoncepcja
Fot. Pixabay.com

Kilkunastostronicowa broszura „Zdrovve Love”, finansowana z budżetu Gdańska, ma podpowiedzieć uczniom szkół średnich, czym jest bezpieczny seks. Choć nie ma w niej nic zdrożnego, nie spodobała się prawicowym radnym, którzy doszukują się w niej promocji seksu pozamałżeńskiego i homoseksualizmu.

Broszurę „Zdrovve Love” przygotowało dla miasta Polskie Towarzystwo Programów Zdrowotnych z Gdańska. Jest ona jednym z punktów realizacji programu wspierającego prokreację gdańszczan. W ramach tego samego programu mieszkańcom oferowane jest też dofinansowanie in vitro.

Kilkunastostronicowy materiał edukacyjny zawiera Deklarację Praw Seksualnych Człowieka oraz informacje dotyczące budowy narządów płciowych i ryzykownych zachowań seksualnych. Przedstawia też dostępne metody antykoncepcji i podpowiada, jak budować zdrowe relacje.

Edukacja seksualna niemile widziana?

Publikacja nie trafiła jeszcze do młodych gdańszczan. Wyciekła jednak w fazie przygotowań – i trafiła w ręce przedstawicieli lokalnych działaczy ze środowisk prawicowych. Radnych oburzyła praktyczna instrukcja, jak zakładać prezerwatywę, oraz zdanie: „Większość z nas rodzi się jako kobieta i mężczyzna, ale nie zawsze tak jest”. Już złożyli w tej sprawie interpelację.

– Dziś Paweł Adamowicz chce indoktrynować nasze dzieci. Przeciwstawiamy się publikacjom promującym środowiska homoseksualne i antykoncepcję wczesnoporonną – mówi Karolina Helmin-Biercewicz ze Stowarzyszenia MyGdańsk.pl, którego prezesem jest były poseł PiS.

Kontrowersyjna wiedza

Promocja jakichkolwiek zachowań seksualnych nie była jednak zamierzeniem prezydenta Gdańska. Jak podkreśla we wstępie do publikacji, uczniowie powinni „mieć dostęp do wiedzy na temat seksualności i antykoncepcji oraz korzystania z niej w zgodzie ze swoim sumieniem i przekonaniami”.  Ponadto – jak wyjaśnia rzeczniczka prasowa prezydenta Gdańska Magdalena Skorupka-Kaczmarek – broszura będzie rozdawana tylko uczniom, którzy wezmą udział w organizowanych przez miasto warsztatach. A żeby mogli w nich uczestniczyć, zgodę musi wyrazić rodzic.

Wyjaśnienia te nie przekonują radnych prawicy. Zarzucają prezydentowi Gdańska, że promuje metodę in vitro, bierze udział w marszach równości, zaś „tylnymi drzwiami wprowadza się do szkół program, który promuje ruchy LGBT i mówi o tym, że każdy może zmienić płeć”.

Źródło: Trojmiasto.pl, Gazeta.pl

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na UW. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.