Przejdź do treści

Kobietka ze złączonymi kolankami – czy moje ciało jest naprawdę MOJE?!

Jeśli czujesz, że możesz o sobie decydować i masz wpływ na to, co dzieje się wokół ciebie – znakomicie. Zapewne świadczy to o twoim dobrostanie psychicznym i zdrowych sposobach radzenia sobie z problemami. Czy jednak nasze ciała są w pełni nasze? Mam co do tego poważne wątpliwości.

Czy to ja, czy to ty?

Pewna mądra kobieta powiedziała niedawno: „Mam świadomość, że moje decyzje nie są tak naprawdę moje. Gdzieś na końcu może mam jakiś głos, ale czy rzeczywiście w pełni wolną decyzją jest posiadanie przeze mnie trójki dzieci? Może mi się tak wydawać, ale niezwykle wiele czynników miało na to wpływ” – nie sposób się z nią nie zgodzić. To, w jakiej rodzinie jesteśmy wychowywani. To, jakie filmy oglądamy i jakie czytamy książki. To, co mówią nam nasi znajomi. To, co przekazuje nam szkoła. To, co przekazuje nam religia. To, na co pozwala – lub raczej ostatnimi czasy, nie pozwala – nam prawo. Gdzieś na szarym końcu owszem, mogę postawić „kropkę nad i”. Jednak buduje nas znacznie więcej, niż my sami.

Dość jasnym jest, że ograniczenia nakładane na ciało są upolitycznione. In vitro, antykoncepcja, aborcja – decyzyjność poziom niemal zero. Tutaj chyba żadna z kobiet nie ma wątpliwości, że jej moc sprawcza jest szalenie utrudniona. Warto jednak zauważyć, że to wszystko dzieje się na o wiele głębszych poziomach, z których na co dzień nawet nie zdajemy sobie sprawy. O, spójrz! Siedzisz ze złączonymi kolanami – sama o tym zdecydowałaś, czy może twoje ciało „organicznie” wie, co jest dla ciebie dobre?

Ciało do ciała

Już od małego dziewczynki uczone są siadania ze złączonymi kolankami, bo inaczej jest bardzo, ale to bardzo niekulturalnie. Dzieci niezwykle szybko się uczą, więc i takie gesty przyjmują w trymiga. Spójrzmy na to szerzej: małe damy mają być niemal niewidoczne, mają zajmować mało miejsca, ale też ukryć swoją seksualność, nie narażać jej na szwank, zatrzymać dla siebie, schować. Błyskawicznie okazuje się, że wiele tego typu aktów „wchodzi nam w ciało” zupełnie nieświadomie. Jako dorosłe kobiety nie zastanawiamy się nad tym dlaczego tak, a nie inaczej, wykonujemy dany gest. Dlaczego tak, a nie inaczej, siedzimy. Dlaczego tak, a nie inaczej, mówimy. Latami uczymy się wielu odruchów i zachowań bez zupełnej naszej w tym woli. A w zasadzie nie my się tego uczymy, a nasze ciało.

Gdy jesteśmy zupełnie same w domu, nikt nas nie widzi – zastanówmy się wtedy: skąd moje ciało wie, jak ma chodzić? Dlaczego idąc do łazienki, pomimo zupełnej swobody, mój krok jest „kobiecy”? Skąd mój organizm to zna? Czy mam nad tym jakąś kontrolę? Czy jest to kultura, czy fizjologia? Czy od urodzenia moje ciało wiedziało, jak ma wyglądać kobiecy chód i jest to „naturalne”?

Jest ryzyko, jest zabawa

Zrób eksperyment! Jeśli boisz się przy innych ludziach, wypróbuj w bezpiecznej dla siebie przestrzeni. Zacznij na przekór ciału wykonywać stereotypowo męskie gesty. Chodź przez chwilę innym krokiem, inaczej usiądź, odmiennie stań. Pozwól, swojemu przyzwyczajonemu do kobiecości ciału, na chwilę stać się męskim i zobacz, co ci przekaże. Jakie sygnały będziesz mogła odczytać.

Czujesz różnicę? Czy jest w tym dla ciebie coś uwalniającego? Może odczuwasz niepokojącą cię niespójność? A może z drugiej strony – nie czujesz nic nowego? Dlaczego zatem nie zachowasz się tak w towarzystwie innych ludzi? Obawiasz się oceny? Ukarania? Śmieszności? Czy aż tak nasze ciała się różnią, że muszą być trenowane do zupełnie innych reakcji? Czy aż tak sami musimy owe różnice podkreślać? Co same sobie tym przekazujemy, jaką wiedzę same w sobie utrwalamy? Jakie ograniczenia, nakazy, zakazy, przymusy tworzymy? Jakim kosztem?

Tak wiele pytań, tak mało odpowiedzi. Jeśli jednak nie będziemy ich sobie stawiać, może nam umknąć coś szalenie istotnego – uwolnienie, odpuszczenie, świadomość.

Wierzę w to, że możemy odzyskać nad sobą kontrolę. Jeśli nie w pełni, to przynajmniej możemy mieć poczucie, że nasze ciało nie jest obcym bytem. Eksperymentowanie z własnymi przekonaniami na temat płci i przekraczanie słynnych „stref komfortu”  dla wielu kobiet może być szalenie trudną pracą. Zaczyna się jednak właśnie od świadomości murów, w które na swojej drodze nieraz uderzymy głową. Grunt to się na nich nie roztrzaskać, tylko wzmocnić.  Hmmm, czyżbyś właśnie inaczej usiadła?

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Weekendowa lekcja wrażliwości – czego może nauczyć Cię świnia?

Azyl dla świń Chrumkowo
fot. Chrumkowo

Rodzinne weekendy i wakacje mogą być źródłem przyjemności nie tylko dla nas, ale też dla kogoś poza nami. By tak się stało, możemy połączyć aktywne spędzanie czasu z dziećmi z działaniem na rzecz jakiejś organizacji lub instytucji. Niektórzy decydują się na spacery z psami ze schroniska, albo rodzinne sprzątanie lasu. Inni wolą wybrać się do azylu dla zwierząt i pomóc w opiece nad nimi. Rodzinne robienie “czegoś dobrego”, w porównaniu do innych aktywności, ma pewną dodatkową wartość: pozwala dzieciom zdobyć nowe doświadczenia, uczy je szacunku do zwierząt i przyrody, buduje pozytywny wzorzec postępowania – pokazuje im, że pomaganie innym jest fajną rzeczą, którą mogą robić również same w przyszłości. Miejscem, w którym dziecko może to odkryć jest Azyl „Chrumkowo”, gdzie mieszka 29 świń, kozy, pies i dwie kobiety, które trzymają pieczę nad całym gospodarstwem.

Zobacz też: Dziecko i pies czyli 10 powodów, dlaczego warto powiększyć rodzinę

Azyl dla zwierząt – co to takiego?

Azyl, jak sama nazwa wskazuje, jest miejscem, w którym zwierzęta mogą żyć spokojnie i bezpiecznie, w zgodzie ze swoimi gatunkowymi potrzebami. W odróżnieniu od zoo, gospodarstwa ekologicznego, czy agroturystyki, w azylu zwierzęta nie są atrakcją, ani nie są hodowane dla mięsa, wełny czy jajek. Zwierzęta w azylu nie są dla ludzi, to ludzie są tam dla zwierząt. Idea jest taka, by dać bezpieczny dom potrzebującym: psom, kotom, koniom, zwierzętom fermowym i gospodarskim. Zwierzęta w azylu mają imiona, dostają możliwie najwięcej wolności w warunkach, które możliwie najlepiej pozwalają im realizować ich naturalne zachowanie.

W związku z tym, że zwierzęta w azylu nie są w żaden sposób wykorzystywane, osoby prowadzące takie miejsce nie zarabiają na nich pieniędzy. Utrzymują się zwykle, w zależności od statusu prawnego azylu, z darowizn, 1% podatku, pracy wolontariuszy lub własnych pieniędzy założycieli. Niektórzy darczyńcy przekazują karmę dla zwierząt, inni materiały budowlane lub potrzebny w gospodarstwie sprzęt, jeszcze inni pieniądze.

Wolontariusze pomagają karmić zwierzęta, sprzątać ich zagrody, budować lub remontować coś na terenie azylu. Właśnie w taki sposób można rodzinnie pomóc w azylu w wolnym czasie. A przy okazji pogłaskać krowę, przytulić świnię lub pobiegać z kozą. Poznać zwierzęta i zobaczyć je w warunkach, w których są szczęśliwe.

Azyl dla świń “Chrumkowo”

Azyl dla Świń Chrumkowo (klik)  powstał prawie dwa lata temu. Obecnie mieszka w nim 29 świń: świnie hodowlane, wietnamki, mangalice. “Chrumkowo” zosało założone przez dwie kobiety – Katarzynę i Dobrawę. Dlaczego stworzyły “Chrumkowo”?

Z miłości do świń. Dlatego, że świnie to cudowne, mądre i bardzo emocjonalne zwierzęta. Trzeba tylko dać im szansę i chcieć je poznać

 

Azyl dla Świń Chrumkowo

fot. Chrumkowo

Obie są wegankami (nie jedzą produktów pochodzenia zwierzęcego, takich jak mięso, nabiał, miód, nie noszą skóry ani wełny). Azyl  powstał na wykupionym kawałku ziemi w okolicy Torunia. Nie było tam budynków gospodarskich, ogrodzenia, domków dla świń. Katarzyna i Dobrawa założyły zbiórkę w Internecie i z pomocą ludzi zbudowały wszystko od zera. Ich największym marzeniem jest uratowanie jak największej liczby świń i stworzenie im warunków do wspaniałego, świńskiego życia. Miejsce, które stworzyły ma też misję edukacyjną:

Można przyjechać i pobyć ze świniami żyjącymi w normalnych warunkach, na powietrzu, na słońcu i zobaczyć jakie są wspaniałe, zabawne, czyste, jak kochają życie. Po takim spotkaniu świnie przestają już kojarzyć się wyłącznie z kotletem czy kiełbasą. Stają się pięknymi, czującymi istotami. One zasługują na dobre życie, na podmiotowe traktowanie, dokładnie tak samo jak psy czy koty – mówią Katarzyna i Dobrawa.

Wśród podopiecznych Katarzyny i Dobrawy są dwie lochy z młodymi. Opiekunki opowiadają o relacjach rodzinnych świń, o tym jak silna jest więź między lochą a prosiętami, również, gdy dzieci już dorosną. Świnie w warunkach azylu mają szansę zawierać przyjaźnie, tworzyć relacje społeczne i angażować się w życie stada. W “Chrumkowie” lochy mają możliwość komfortowego karmienia prosiąt tak długo, jak tego potrzebują. Prosięta są cały czas przy matce,  locha otacza je opieką, uczy “świńskich” zachowań.

Azyl dla Świń Chrumkowo

fot. Chrumkowo

Katarzyna i Dobrawa podkreślają, że ich celem jest danie świniom tego, co odbiera im przemysłowa hodowla, gdzie świnie rodzą i karmią prosięta w ciasnych kojcach porodowych, załatwiają się tam, gdzie śpią i jedzą (naturalnie świnie oddzielają te strefy, gdy tylko mają możliwość). W warunkach hodowli przemysłowej prosięta są zabierane od matek po około czterech tygodniach, same zaś po kilku dniach znów są zapładniane i rodzą kolejne dzieci lub trafiają do rzeźni. Świnie hodowane na mięso (tak zwane tuczniki) przetrzymywane są na powierzchni 1 m² do momentu, aż osiągną “masę ubojową” 110-135 kg, po czym trafiają do rzeźni.

Zobacz też: Wakacje po polsku, czyli Janusz i Grażyna nad morzem. 

 

 

Olga Plesińska

Bioetyk, dziennikarka. W wolnym czasie dużo czyta, najchętniej z kotem na kolanach, jeździ na wrotkach i fotografuje.

Matki kręcą porno!

Matki kręcą porno
Nietypowa edukacja seksualna – Fot.Pixabay

W Wielkiej Brytanii coraz więcej coraz młodszych nastolatków ogląda filmy porno. Cztery matki przerażone statystykami i zdegustowane tym, co znalazły w sieci, postanowiły wziąć sprawy we własne ręce i nakręciły etyczny film porno, aby pokazać młodzieży, że to, co tak chętnie oglądają, nijak ma się do łóżkowej rzeczywistości.

Filmy porno to dla wielu młodych ludzi jedyna forma edukacji seksualnej – jak się okazuje nie tylko u nas. W Polsce coraz więcej nastolatków zaczyna współżycie w wieku 15 lat, ponad połowa bez zabezpieczenia, a źródłem wiedzy o seksie nie jest wychowanie do życia w rodzinie, czy rodzice (którzy uważają, że edukacja seksualna demoralizuje) tylko Internet.

Zobacz też: Nastolatek w domu, czyli 6 najlepszych książek o dorastaniu

W Wielkiej Brytanii 65 % chłopców w wielu 15-16 lat i 28 % 11 i 12-latków czerpie wiedzę o seksie właśnie z takich filmów i tak też traktuje swoje partnerki. Poza tym spora część młodych ludzi uzależnia się od oglądania filmów porno, a młode kobiety nie czują się komfortowo, kiedy są zmuszane przez swoich partnerów do odtwarzania sytuacji oglądanych w filmach. Wiele z nich porównuje się także do aktorek, co ma negatywny wpływ na postrzeganie własnego ciała.

Czym innym jest korzystanie z pornografii po rozpoczęciu życia seksualnego, a czym innym zaczynanie życia seksualnego od pornografii – co do tego zgadzają się psychologowie i seksuolodzy.

Zobacz też: Jak rozmawiać z dzieckiem o seksie?

Jak przyznają twórczynie (Sarah-Louise, Sarah, Emma i Anita), kręcenie filmu nie było łatwym zadaniem. W trakcie zdjęć jedna z mam odeszła z projektu (nie było to w zgodzie z jej wiarą i zasadami moralnymi). Kolejna załamała się, kiedy w trakcie zbierania informacji otworzyła film, w którym gwałcono kobietę. Nie wspominając o tej, która zwymiotowała na planie.

Film oczywiście przeznaczony jest dla widzów, którzy ukończyli 18 lat. Jedna z reżyserek zaprosiła na premierę syna z grupą znajomych, którzy podczas dyskusji po premierze przyznali, że film spełnił ich oczekiwania i był przydatną lekcją nienaruszania granic i intymności.

Źrodło:

https://inews.co.uk

https://www.youtube.com/watch?v=eMkUVlIuprM

 

Iza Farenholc

Dziennikarka i redaktorka. Pracowała jako redaktor naczelna w magazynie dla rodziców Gaga oraz współpracowała m.in. z magazynami Zwierciadło, Twój Styl, Sens, Glamour - materiały psychologiczne, recenzje książkowe, muzyczne i filmowe, wywiady, reportaże z podróży.

Dziecko i pies czyli 10 powodów, dlaczego warto powiększyć rodzinę

10 powodów, dlaczego warto mieć psa w domu
Pies w domu ma olbrzymi wpływ na rozwój dziecka, jego dzieciństwo i zachowanie. – Fot. Pixabay

Posiadanie psa wiąże jest wyzwaniem i obowiązkiem dla całej rodziny. To oczywiście prawda, ale niekończąca jest lista pozytywnych rzeczy, które możemy otrzymać w zamian za zapewnienie domu zwierzakowi 

Pies w domu ma olbrzymi wpływ na rozwój dziecka, jego dzieciństwo                  i zachowanie

Dzieci uczą się odpowiedzialności, wrażliwości, bezinteresownej miłości, zdobywają przyjaciela, strażnika i nauczyciela. W dzisiejszym świecie, w którym rodzice nie mają zbyt dużo czasu dla dzieci, pies może chociaż minimalnie zniwelować ich brak. Poza tym posiadanie psa to niewątpliwie jedno z największych marzeń dzieci.

My, rodzice boimy się kolejnego obowiązku – tego, że pies przynosi brud z podwórka, co może być potencjalnym zagrożeniem dla zdrowia dziecka, że przenosi pasożyty, bakterie i najróżniejsze choroby. Jeśli jednak zadbamy o zdrowie psa, będziemy regularnie odwiedzać weterynarza, nic złego nie może się wydarzyć.

Jak wykazują badania, dzięki obecności w domu największego przyjaciela człowieka, znacznie może się polepszyć zdrowie naszego dziecka – fizyczne i psychiczne.

Zobacz też: Najlepsze, co możesz dać swojemu dziecku? Nuda! 

Oto 10 powodów, dlaczego warto mieć psa w domu

  1. Mniej alergii u dziecka (na podstawie badań stwierdzono, że w domach, w których są psy, u dzieci rzadziej stwierdza się zachorowania na astmę – obecność psa pozwala zbudować silniejszy system immunologiczny, co zapobiega chorobom,
  2. Zabawa z psem obniża ciśnienie, redukuje stres,
  3. Dzięki spacerom, dzieci spędzają więcej czasu na zewnątrz,
  4. Posiadacze psów rzadziej chodzą do lekarzy,
  5. Karmienie i dbanie o psa uczy dzieci odpowiedzialności,
  6. Dbanie o psa uczy chłopców troski o innych,
  7. Przytulanie i zabawa z psem redukuje stres, lęki i samotność
  8. Kiedy dziecko uczy się czytania i głośno czyta, pies może okazać się świetnym słuchaczem – nie ocenia, nie wytyka błędów,
  9. Psy uczą dzieci optymizmu – dzieci czują się kochane i akceptowane
  10. Zabawa z psem łagodzi objawy nadaktywności i agresji.

Iza Farenholc

Dziennikarka i redaktorka. Pracowała jako redaktor naczelna w magazynie dla rodziców Gaga oraz współpracowała m.in. z magazynami Zwierciadło, Twój Styl, Sens, Glamour - materiały psychologiczne, recenzje książkowe, muzyczne i filmowe, wywiady, reportaże z podróży.

Własne komórki macierzyste pomagają dzieciom chorym na autyzm 

Własne komórki macierzyste pomagają dzieciom chorym na autyzm 
fot.Pixabay

Obchodzony na całym świecie 2 kwietnia Światowy Dzień Autyzmu to okazja by okazać solidarność z osobami cierpiącymi na autyzm i ich bliskimi. Na jej znak coraz więcej osób przypina tego dnia niebieskie wstążeczki i bierze udział w imprezach integracyjnych. Jednak wsparcie dla osób zmagających się z autyzmem to nie tylko akceptacja, ale też innowacyjne podejście do leczenia jego skutków i poprawy jakości życia.

Zobacz też: „Chłopiec z klocków” – wzruszająca opowieść o miłości ojca do autystycznego syna

Światowy Dzień Autyzmu

Światowy Dzień Autyzmu został powołany w 2008 roku z inicjatywy Jej Wysokości Mozah, małżonki emira Kataru Hamada ibn Chalifa as-Sani, popartej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Jego celem jest powszechne podnoszenie świadomości na temat autyzmu i znoszenie barier, na jakie napotykają osoby ze spektrum autyzmu i ich rodziny.

Sukcesem ostatnich lat jest „odczarowanie” autyzmu i zdjęcie z niego mylącej łatki „choroby psychicznej”. Do opinii publicznej przedarł się pogląd, że autystycy to „nadwrażliwi artyści i geniusze”. Jest w nim sporo prawdy, niemniej jednak każda z osób cierpiących na autyzm oraz ich bliscy zmagają się na co dzień z wieloma problemami  i lękami związanymi z komunikacją ze światem zewnętrznym, zachowaniami społecznymi, nauką nowych (często podstawowych czynności), czy zaburzeniami neurologicznymi.

Lęk wywołany kontaktem fizycznym, otwartą przestrzenią, zaburzenia mowy czy równowagi nie są sprawami błahymi – to kwestie, które często burzą życie nie tylko osoby cierpiącej na autyzm, ale również jej otoczenia. Dlatego tak ważne jest wspieranie ich rehabilitacji i terapii pomagających je zniwelować.

Zobacz też: “Szczepimy bo myślimy” – obywatelska inicjatywa na rzecz obowiązkowych szczepień

Komórki macierzyste a autyzm

Jedną najbardziej obiecujących – w świetle wyników badań klinicznych, również tych prowadzonych w polskich szpitalach – metod jest podanie własnych komórek macierzystych. Od ponad 30 lat zastosowanie komórek macierzystychkrwi pępowinowej w ratowaniu życia chorych na nowotwory i schorzenia hematologiczne jest powszechne. Opublikowane badania pokazują również, że mogą mieć zastosowanie w chorobach neurologicznych i właśnie w autyzmie.

W roku 2017 opublikowano wyniki badań nad zastosowaniem komórek macierzystych krwi pępowinowej w leczeniu autyzmu. Ich wyniki pokazują, że zastosowanie własnej krwi pępowinowej może przynieść korzystne efekty kliniczne.

Komórki macierzyste pochodzące ze sznura pępowinowego i krwi pępowinowej zaskakują swoją uniwersalnością. Już dziś wiemy, że  możemy je wykorzystywać w leczeniu tak wielu chorób oraz to, że nie wiemy jeszcze wszystkiego, o ich zdolnościach – mówi prof. Krzysztof Kałwak z Kliniki Transplantacji Szpiku Onkologii i Hematologii Dziecięcej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu.

Zobacz też: Szczepionka MMR nie powoduje autyzmu – nowe dowody naukowe

Eksperymentalna terapia autyzmu

Prof. Krzysztof Kałwak prowadzi eksperymentalną terapię autyzmu, o której było głośno w ostatnich tygodniach. Jego pacjentem jest pięcioletni Allan Linger, który został poddany terapii komórkami autologicznymi – jego rodzice w dniu jego narodzin zdecydowali się na pobranie krwi pępowinowej.

To właśnie te komórki macierzyste dziś leczą stan zapalny w centralnym ośrodku nerwowym, czyli autyzm Allana. Chłopiec nie mówił, a na sytuacje stresowe reagował agresją. Jednak już po dwóch podaniach rodzice Allana widzą wyraźną poprawę – Allan zaczął się przytulać, wchodzić w interakcje z najbliższymi czy zachowywać empatycznie. Zaczął też samodzielnie korzystać z nocnika.

W leczeniu chorób neurologicznych dzieci bardzo istotny jest wiek pacjenta – im młodsze dziecko, tym lepsze efekty terapii. Nie możemy się jednak łudzić, że wyleczymy całkowicie porażenie dziecięce czy autyzm. Podanie komórek macierzystych (z krwi pępowinowej lub ze sznura pępowiny) ma na celu polepszenie jakości życia i zniwelowanie objawów.

I proszę mi wierzyć, że w przypadku naszych pacjentów nawet pozornie drobna zmiana to wielki krok na przód dla chorego i jego rodziny. Te „drobiazgi”, które uzyskujemy czasem już pod dwóch podaniach oznaczają np. wielkie postępy w rehabilitacji, zmniejszenie napięcia mięśniowego, poprawę widzenia, mowy czy koncentracji. To bardzo wiele mówi dr hab. Magdalena Chrościńska-Krawczyk z Kliniki Neurologii Dziecięcej Uniwersyteckiego Szpitala w Lublinie.

Zobacz też: Komórki macierzyste pomogą leczyć autyzm? „Nawet drobna zmiana to krok naprzód”

Terapia komórkami macierzystymi w chorobach neurologicznych realizowana jest w ramach procedury medycznego eksperymentu leczniczego, ale ponieważ wykorzystuje się własne komórki pacjenta (pobrane przy porodzie i zdeponowane w banku komórek macierzystych) nie ma konieczności ani oczekiwania na materiał (jest dostępny dla pacjenta właściwie od ręki), ani ponoszenia wysokich kosztów.  Bankowanie krwi pępowinowej daje możliwość zabezpieczenia komórek macierzystych na przyszłość.

 

materiał prasowy

Materiał prasowy redakcja otrzymuje, gdy firmy, stowarzyszenia, fundacje i inne organizacje chcą poinformować naszych czytelników i czytelniczki o aktualnościach, wydarzeniach, eventach, nowych produktach czy konferencjach.