Przejdź do treści

Koparki, spychacze, śmieciarki i inny równie ciężki sprzęt – „N. aż rozdziawiła buzię z zachwytu”

N. lubi koparki, spychacze, śmieciarki, ciężarówki i w ogóle ciężki sprzęt. To ma swoje dobre strony. Kiedyś byliśmy z N. u weterynarza (tzn. byliśmy z kotem, a N. nam towarzyszyła). Obecność dziecka, które chce pogłaskać wszystkie pieski i kotki, sprawiała, że zwierzaki się denerwowały. Postanowiliśmy, że mama N. zostanie w kolejce, a ja i N. wyjdziemy. Niestety N. uważała, że jej obecność wśród chorych zwierzaków jest niezbędna.

Sprawa byłaby beznadziejna, gdyby nie budowa po drugiej stronie ulicy, a na budowie – gigantyczny dźwig, który przenosił wielki kontener. N. aż rozdziawiła buzię z zachwytu. Kotki i pieski natychmiast zostały zapomniane.

Nasze okna wychodzą na śmietnik, który należy już do sąsiedniego osiedla, a więc jest oddzielony płotem, wiadomo. Kiedy się rozlega ostrzegawcze pikanie cofającej ciężarówki, N. krzycząc głośno „bum, bum, bum”, zawiadamia o zbliżającym się pojeździe i na złamanie karku pędzi na parapet. Stamtąd widać śmieciarkę. Błyskające lampy, podkasujące na wysięgniku kubły, chrzęst prasy do odpadków – cóż za wspaniałości. Dopóki śmieciarka nie odjedzie, nic innego nie jest ważne.

Na trasie spacerów jest piaskarnia. Po drodze mijają nas, wzbijając tumany kurzu, ogromne wywrotki pełne piachu. Nie ma osobnego chodnika, więc pas gór i dołów jest wspólną drogą dla ciężarówek i pieszych. Lawirujemy wózkiem między wielkimi kołami, N. piszczy z radości. Sama piaskarnia jest najlepsza. Na wielkich hałdach suną spychacze, pracują koparki, a na środku stoi jakiś skomplikowany taśmociąg, który coś robi z piachem. Nie wiem, co on robi, ani jak ta konstrukcja w ogóle się nazywa. To ulubiona maszyna N.

Zakaz!

Kiedyś postanowiliśmy zrobić zdjęcie. Przeszczęśliwa malutka N. na tle wielkich mechanicznych potworów. Będzie piękna fotografia (rodzicom się wydaje, że zdjęcia ich dzieci są fascynujące i zmuszają nieszczęsnych znajomych do oglądania). Raz jedna z koparek oderwała się od stada i ruszyła w naszą stronę. Wspinała się na hałdy, potem mknęła po zboczu. Byłem pewny, że zginiemy pod gąsienicami, N. skakała z radości. Kiedy kopara nas dopadła, przez ryk motoru dobiegł głos pana kierowcy:

– Co pan wyprawia?! Tego nie wolno fotografować! – Ja trochę zdziwiony, ale tłumaczę, że zdjęcie, że dziecko lubi, że fajne koparki. W końcu pytam, czemu nie wolno. Pan kierowca odparł pytaniem:

A gdybym tak ja przyszedł do pana do pracy i zaczął robić zdjęcia! – No tak, to ostateczny argument. Wyobrażam sobie koparkę koło biurka i pana kierowcę z aparatem. Faktycznie niemożliwe. Nadal jednak nie rozumiem, czemu u nas nie można sfotografować koparki.

Tata z Dzieckiem

Tata z dzieckiem. Pracuje, no i opiekuje się N. Pół tygodnia w pracy, pół tygodnia w domu z dzieckiem. W weekendy jedno i drugie.

Dziś Międzynarodowy Dzień Rodzin!

Międzynarodowy Dzień Rodzin
fot. Unsplash - Laercio Cavalcanti

Dziś Międzynarodowy Dzień Rodzin. Czy wiesz co to za święto i w jakim celu zostało ustanowione?

Święto ustanowiono 20 września 1993 roku z inicjatywy  Zgromadzenie Ogólnego OZN. Jego celem jest pogłębienie świadomości społeczeństwa na temat problemów rodziny.

Choć rodziny na całym świecie w ciągu ostatnich dekad zmieniły się pod wpływem demograficznych i globalnych czynników, OZN niezmiennie postrzega rodzinę jako podstawową komórkę społeczeństwa.

Zobacz także: Rzucił korporację i zabrał rodzinę w podróż dookoła świata

Międzynarodowy Dzień Rodzin i jego cele

Światowy Dzień Rodzin to okazja do szerzenia świadomości dotyczącej ekonomicznych, socjalnych i demograficznych procesów, które wpływają na rodziny.

Tegoroczne obchody skupiają się wokół roli rodzin i polityki rodzinnej w kwestii realizacji 16 Celu Zrównoważonego Rozwoju. Mówi on o proponowaniu pokojowego i inkluzywnego społeczeństwa,  mającego zapewnić wszystkim ludziom dostęp do wymiaru sprawiedliwości.

Źródło: www.un.org/en/events/familyday

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Pomocna łapa dla osób z demencją. Poznaj Ciasteczko- niezwykłego robo-psa

robo-pies pomaga osobom z demencją
fot. Pixabay

Ciasteczko staje na dwóch łapach i wygląda zupełnie jak labrador. Chociaż jest tylko robotem, służy w szczytnym celu. Robo-pies pomaga osobom z demencją przywoływać wspomnienia i inicjować konwersacje. W jaki sposób?

Wśród najszczęśliwszych wspomnień Rona Granthama jest wędkowanie ze swoim ukochanym psiakiem Spotem. Teraz te wspomnienia ożyły dzięki wizytom nowego najlepszego przyjaciela staruszka. Mowa o robo-psie imieniem Ciasteczko.

– Dowiedziałam się, że kiedy Ron kończył pracę, zabierał swojego psa i szedł wędkować – powiedziała Deanna Barnes, manager domu opieki, w którym „pracuje” Ciasteczko.

– Nie mieliśmy wcześniej o tym pojęcia. Z pewnością piesek przywrócił wspomnienia, o których Ron mógł później nam opowiedzieć – dodała.

Zobacz także: Sekretne życie człowieka-psa. Co stoi za nietypowym hobby?

Robo-pies pomaga osobom z demencją starczą

Ciasteczko jest wyposażony w czujniki w różnych częściach swojego pluszowego ciała, dzięki czemu może reagować na ludzkie zachowania. Piesek służy pensjonariuszom domu spokojnej starości Templeman House w Wielkiej Brytanii.

Właściciel placówki Simon Bird zapewnia, że robo-pies w bardzo dużym stopniu przyczynił się do zredukowania stresu i agresji wśród osób z demencją.

– Kiedy któryś z mieszkańców jest zestresowany lub agresywny, kierownik lub personel przynosi mu Ciasteczko. Jest doskonałym „odstresowywaczem” – zapewnia Bird.

Jak dodaje właściciel ośrodka, pluszowy piesek też pobudza pamięć i zachęca do interakcji.

Zobacz także: Barbie, która inspiruje i przełamuje stereotypy. Wizerunku użyczy jej m.in. Martyna Wojciechowska

Pobudza pamięć i zachęca do interakcji

Personel twierdzi, że psy, nawet te nieprawdziwe, mogą pomóc w inicjowaniu rozmów z opiekunami i przywołaniu wspomnień mieszkańców domów spokojnej starości.

Chociaż w ostateczności Ciasteczko to jedynie plastik oklejony czujnikami i sztucznym futrem, mieszkańcy ośrodka reagują na niego bardzo emocjonalnie. Ciężko im już wyobrazić sobie życie bez psiego przyjaciela.

Źródło: Daily Mail

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Dziś Międzynarodowy Dzień Dziecka Zaginionego. Oto najgłośniejsze w historii przypadki zaginięć dzieci

Międzynarodowy Dzień Dziecka Zaginionego
fot. Pixabay

25 maja obchodzimy Międzynarodowy Dzień Dziecka Zaginionego. To czas, w którym wspomina się najmłodszych zaginionych i wspiera ich rodziny. To również dzień, w którym świętujemy odnalezienie zaginionych nieletnich.

Historia Międzynarodowego Dnia Dziecka Zaginionego rozpoczęła się 25 maja 1979. To właśnie wtedy w Stanach Zjednoczonych zaginął sześcioletni Etan Patz. Tego dnia pierwszy raz wyszedł sam na przystanek autobusowy na Manhattanie, skąd miał jechać do szkoły. Nigdy nie dotarł jednak na miejsce i przepadł bez śladu.

Zobacz także: UNICEF alarmuje: dla 48 mln dzieci codzienne życie jest koszmarem

Najgłośniejsze historia zaginionego dziecka

Zdjęcie Etana po raz pierwszy w historii kraju trafiło na kartony z mlekiem, co miało pomóc śledczym w odnalezieniu dziecka.

Głównym podejrzanym w sprawie był cieśla Othneil Miller. Dzień przez zaginięciem Etana podarował chłopcu dolara za pomoc w warsztacie. Uwagę FBI zwrócił fakt, że tuż po zniknięciu dziecka w warsztacie cieśli wylano betonową podłogę. Policja zaniedbała jednak ten wątek i nie sprawdzono tropu.

Szczątków dziecka nie odnaleziono. Od roku 2011 Etana Patza oficjalnie uznano za zmarłego.

Etan Patz, fotografia zrobiona przez jego ojca- Stanleya Patza // Wikipedia CC BY 3.0

Wakacje z tragicznym finałem

Jedną z najgłośniejszych tego typu spraw w Europie było porwanie Madeleine McCann. W chwili zaginięcia (3 maja 2007 roku) 4-letnia dziewczynka przebywała z rodzicami w kurorcie Praia da Luz w regionie Algarve w Portugalii. Zaginęła, kiedy rodzice wyszli na kolację.

Na poszukiwania dziewczynki brytyjskie władze wydały niemal 2 mln funtów, jednak te starania nie przyniosły żadnych efektów. W 2007 roku w kręgu podejrzanych o porwanie Madeleine znaleźli się jej rodzice – Kate i Gry. Rok później śledczy uznali jednak, że nie ma dowodów na popełnienie przez nich przestępstwa.

Po lewej stronie zdjęcie Madeleine. Po prawej wizualizacja, jak wyglądałaby w wieku dziewięciu lat // Wikipedia

Zobacz także: Dziewczynki opuszczają lekcje, bo nie mają dostępu do toalet. Zatrważający raport WaterAid

Porwanie w drodze do szkoły

Innym, bardzo głośnym przypadkiem zaginięcia dziecka była sprawa Nataschy Kampusch. 2 marca 1998 roku 10-letnia Natascha została porwana w drodze do szkoły. Po pewnym czasie policja zawiesiła poszukiwania, a terapeutka poleciła matce dziewczynki wykupienie dla dziecka miejsca na cmentarzu.

Niespodziewanie, 23 sierpnia 2006 roku w wieku 18, Natascha Kampusch została odnaleziona. Zdołała uciec od oprawcy, który przetrzymywał ją w piwnicy swojego domu na przedmieściach Wiednia. Wolfgang Priklopil, bo tak nazywał się porywacz, więził dziewczynkę dokładnie przez 3096 dni. Po jej ucieczce popełnił samobójstwo.

Natascha Kampusch miała 18 lat, kiedy uciekła od swojego oprawcy // Facebook – Natascha Kampusch

Międzynarodowy Dzień Dziecka Zaginionego – statystyki

Według policyjnych statystyk w 2017 r. na terenie Warszawy oraz okolicy, zaginęły 1544 osoby, w tym 594 małoletnie – co stanowi 38,5 %. Najwięcej zaginionych dzieci miało pomiędzy 14 a 17 lat – było ich 402. W wieku 7-13 lat zaginęło 117. Aż 75 dzieci zaginionych miało mniej niż 6 lat.

Zaginięcie zdarza się nagle, bez żadnych wcześniejszych sygnałów. Może dotyczyć każdego człowieka, niezależnie od płci, statusu społeczno-ekonomicznego, a zwłaszcza wieku.

Zobacz także: 12 mln dziewczynek na świecie wychodzi za mąż w dzieciństwie. Czy uda się to zmienić?

Co robić w przypadku zaginięcia dziecka?

Jeśli zaginie ktoś bliski bardzo ważna jest współpraca z policją i innymi służbami lub instytucjami uczestniczącymi w poszukiwaniach. Nieprawdziwa jest informacja, zwłaszcza w przypadku osoby dorosłej, o konieczności odczekania 24 a nawet 48 godzin, aby zgłosić, że bliski nie wrócił do domu.

W wypadku zaginięcia dziecka zawiadomienie policji pod numer 112 powinno być natychmiastowe. Każda informacja jest ważna – szczegóły udostępnione służbom mają wpływ na szybkość odnalezienia osoby.

Policji należy przekazać wszystkie ważne zdarzenia lub okoliczności mogące pomoc w odnalezieniu osoby. Nawet przy założeniu, że nie mają one znaczenia – nie należy filtrować przekazywanych informacji. W momencie rozpoczęcia poszukiwania osoba zgłaszająca zaginięcie jest najważniejszym źródłem informacji!

Spot z podstawowymi radami, jak postępować w sytuacji zaginięcia bliskiej osoby jest emitowany w warszawskiej komunikacji.

Źródło: polityka.pl, tvn24, gazeta.pl, um.warszawa.pl

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Nauki ścisłe nie muszą być nudne. Polscy uczniowie wykorzystali je w kosmicznych wynalazkach

Procesor w dłoniach badacza /Ilustracja do tekstu: CanSat. Minisatelity promują nauki ścisłe
Fot.: Pixabay.com

Dziewięć minisatelitów o wielkości puszek po napojach wzbiło się w powietrze, by następnie dokonać skomplikowanych pomiarów terenu. Za innowacyjnymi misjami badawczymi stoją gimnazjaliści i licealiści, którzy dotarli do polskiego finału międzynarodowego konkursu European CanSat.

Konkurs Cansat, skierowany do uczniów gimnazjów i liceów z Polski, organizowany jest przez Europejskie Biuro Edukacji Kosmicznej ESERO. Uczestnicy uczą się przedmiotów ścisłych w niecodzienny sposób: opracowując i konstruując minisatelity – tzw. cansaty. Do realizacji swoich projektów wykorzystują nowoczesne techniki komputerowe. Każdy z satelitów musi składać się z mikroprocesora, anteny i niewielkiego spadochronu – a wszystko to ma zmieścić się w puszce po napoju. W tej niewielkiej obudowie musi znaleźć się też system zasilania, komputer pokładowy, moduł komunikacji i niezbędne czujniki.

Uczestnicy konkursu podołali temu trudnemu zadaniu. Wielu zespołom udało się nawet wyposażyć swoje minisatelity w dodatkowe narzędzia pomiarowe.

CZYTAJ TEŻ: Innowacyjna maskotka wesprze sen dziecka i odciąży rodzica. Wymyśliły ją Polki

Cansat: minisatelita, który potrafi badać teren

Zwycięstwo w polskim finale międzynarodowego konkursu uzyskała drużyna CanSatieros z zespołu szkół nr 2 im. Eugeniusza Kwiatkowskiego z Dębicy. Jej członkowie skonstruowali minisatelitę cansat z samobieżnym łazikiem, który umożliwił zbadanie terenu, gdy wynalazek wylądował już na ziemi. Łazik poruszał się po z góry ustalonej trasie, a po każdym swoim ruchu wykonywał zdjęcie dokumentujące. Zbadał również (w sposób ciągły) temperaturę oraz ciśnienie otoczenia.

CatSatieros zaprezentuje teraz Polskę na finałach europejskich konkursu Cansat. W tym roku odbywają się one Portugalii.

Europejskie Biuro Edukacji Kosmicznej ESERO to program edukacyjny Europejskiej Agencji Kosmicznej ESA, zachęcający uczniów do nauki przedmiotów ścisłych. Jego polskim koordynatorem jest warszawskie Centrum Nauki.

Więcej o ESERO na stronie esero.kopernik.org.pl.

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Polsko-szwedzki start-up rozpoczął niezwykły projekt. Zabierze dzieci na Marsa!

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na UW. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.