Przejdź do treści

Pierwsze wyjście rodziców bez dziecka. „Mama N. miała obawy, ja byłem przerażony”

pierwsze wyjście bez dziecka
"Opowieść o tym, co było podczas naszej nieobecności ścisnęła nam serca." / fot. Pixabay

Nadszedł czas, że N. może zostać pod opieką babci i dziadka, a ja i mama N. możemy wyjść. Uznaliśmy – ja i mama N. – że jesteśmy już na to gotowi. Przemyśleliśmy sprawę i doszliśmy do wniosku, że to już czas, wytrzymamy te kilka godzin sami. W ostateczności, kiedy się okaże, że jednak nie dajemy rady, to wrócimy do N. Mimo obaw postanowiliśmy zaryzykować.

Wcześniej N. zostawała z panią opiekunką, kiedy ja i mama N. byliśmy w pracy, czasem do N. przyjeżdżała babcia, kiedy ja i mama N. szliśmy na zakupy. Zawsze w dzień i za wsze na krótko. Teraz miało być inaczej. Zawozimy N. do babci i dziadka, a wieczorem wychodzimy. Wrócimy… no jak wrócimy, to będziemy. Mama N. miała obawy, ja byłem przerażony.

„N. postanowiła nas sprawdzić”

Do babci i dziadka przybyliśmy po południu. Obiad, plac, takie tam. Chyba było trochę po nas widać, że szykujemy coś niecnego, bo N. przypatrywała nam się z huśtawki i pilnie obserwowała, zjeżdżając na zjeżdżalni. My milczeliśmy. Wreszcie nadszedł pierwszy moment krytyczny. N. postanowiła nas sprawdzić i zakomenderowała, że idziemy do domu.

– Do domu babci i dziadka – powiedzieliśmy my. – Nie, do kotków – odpowiedziała N („do kotków” oznacza nasze mieszkanie, a nazwa stąd, że razem z nami mieszkają dwa kotki, rzecz prosta). Oboje – ja i mama N. – wzięliśmy głębokie oddechy i zaczęliśmy tłumaczyć, że dzisiaj wieczorem chcielibyśmy wyjść na koncert, nie możemy zabrać N. ze sobą, bo jest za mała, a w związku z tym chcielibyśmy, żeby została u babci i dziadka. My wrócimy w nocy. N. nas wysłuchała i powiedziała: „wracamy do kotków”. Nie wróciliśmy.

Pierwsze wyjście bez dziecka

Kiedy nastała chwila wyjścia na koncert, N. powiedziała nam „cześć” i wróciła do ganiania się z babcią. Ja i mama N. staliśmy osłupiali, aż babcia zasugerowała nam, że to dobra chwila na wyjście. Spojrzeliśmy po sobie, byliśmy trochę rozczarowani, ale cóż, poszliśmy. Koncert był pyszny. Wróciliśmy w nocy, nie jesteśmy pewni o której, późno było. Trochę się zdziwiliśmy, kiedy się okazało, że babcia jeszcze nie śpi. Cały czas siedziała z N., która postanowiła zaczekać na rodziców.

Opowieść o tym, co było podczas naszej nieobecności ścisnęła nam serca. N. się bawiła, zjadła kolację, opowiadała babci różne historie – żadnych kłopotów. Kiedy zrobiło się późno N. ubrała się w piżamkę i… przytargała pod drzwi wejściowe małe krzesełko, wdrapała się na nie i stwierdziła, że nie może iść spać, bo musi zaczekać na rodziców.

Czekała, dopóki ze zmęczenia nie zaczęła zsuwać się z krzesełka. Wtedy zgodziła się pójść do łóżeczka, ale nie zasnąć. Słuchała bajek i piosenek, nuciła swoje kołysanki i czekała na rodziców. Zasnęła trzy minuty przed naszym przyjściem. Trzy minuty potem się obudziła i półprzytomna powiedziała, ze trochę czekała na rodziców, bo musimy iść spać razem. Chcieliśmy się rozpłakać. Nie wiemy – ja i mama N. – kiedy następnym razem zdecydujemy się na wieczór bez N. Chyba jeszcze do tego nie dojrzeliśmy.

Tata z Dzieckiem

Tata z dzieckiem. Pracuje, no i opiekuje się N. Pół tygodnia w pracy, pół tygodnia w domu z dzieckiem. W weekendy jedno i drugie.

Beztroskie lata? Nie dla wszystkich dzieci.

Beztroskie lata
Wbrew pozorom dzieciństwo to wcale niełatwe lata. – Fot. Pixabay

Dzieciństwo powinno kojarzyć się z beztroską i radosnym bieganiem po podwórku. To, że brak w nim wolności wiemy od jakiegoś czasu. Łukasz Pilipa  w poruszającym zbiorze reportaży „Dzieciństwo bez trzepaka”  przekonuje,  że wolne od trosk dzieciństwo to mit – zarówno dla chłopca, który opiekuje się swoimi rodzicami, jak i dla lubianej Neli Podróżniczki. I wielu innych. Warto ich poznać.

Maciek opiekował się swoimi rodzicami od zawsze – kiedy miał 3 lata ugotował zupę pomidorową, w szkole podstawowej zrobił kurs pierwszej pomocy, a jako 13-latek zapisał się na siłownię, żeby móc nosić mamę – chorowała na stwardnienie rozsiane. Nelę podróżniczkę znają prawie wszyscy, ale jaki stres kryje się za medialną wrzawą, wie tylko ona i to ona będzie ponosić konsekwencję stresu, na który jest narażona.

Zobacz też: Ile wymagać od dzieci?

Wszystkie historie są poruszające – te o problemach nastolatków z inicjacją seksualną, o tym, czym jest życie dzieci z chorobą, o zmaganiach taty z samym sobą i społecznymi uprzedzeniami – kiedy dowiaduje się o homoseksualizmie syna, o chorobach, o dzieciństwie spędzonym na jachcie, o mamie, która nie miała własnych dzieci, ale zdecydowała się być rodziną zastępczą dla wielu opuszczonych i skrzywdzonych. Te historie przypominają, że życie nie składa się z ładnych historii, których mnóstwo na Instagramie i Facebooku. To dowód, że życie jest zdecydowanie gdzie indziej i warto dostrzec inny wymiar naszej rzeczywistości. .

To nie jest lektura łatwa i przyjemna. Zbiór reportaży o dzieciństwie, często wstrząsających – pisanych z perspektywy dziecka – dużo mówi o dzisiejszych czasach. O tym, jak przedmiotowo traktowane są dzieci, jak trudno im się odnaleźć i jaki ciężar muszą nieść na swoich barkach. Często bez żadnej pomocy.

Zobacz też: Dzieciaki do czytania! 10 książek na wiosnę

Łukasz Pilip mówi, że pisząc te reportaże miał wzrok na poziomie wzroku dziecka, bo w ten sposób mógł okazać im szacunek i rozmawiać jak równy z równym – często oddaje im głos a one chętnie opowiadają o sobie, bo w swojej codzienności często nie mają z kim rozmawiać – zagonieni rodzice i coraz bardziej uciekający we własny świat rówieśnicy.

Głęboko poruszająca lektura nie tylko dla dorosłych. Także dla nastolatków, którym wydaje się, że nieodpowiedni model telefonu to koniec świata.

Wyd. Agora

Iza Farenholc

Dziennikarka i redaktorka. Pracowała jako redaktor naczelna w magazynie dla rodziców Gaga oraz współpracowała m.in. z magazynami Zwierciadło, Twój Styl, Sens, Glamour - materiały psychologiczne, recenzje książkowe, muzyczne i filmowe, wywiady, reportaże z podróży.

Dieta dla mózgu

Dieta dla mózgu
Spożywanie śmieciowego jedzenia może spowodować trwałe zmiany w mózgu. – Fot. Pixabay

Mózg nie wie, co to odpoczynek, pracuje 24 godziny na dobę, nawet wtedy, kiedy śpimy. Aby mógł dobrze funkcjonować, potrzebuje odpowiedniego „napędu”, który pozyskuje z pożywienia. Warto zadbać o odpowiednią dietę dla naszego systemu zarządzania. 

To, co wkładamy do ust, skutkuje tym, w jaki sposób pracuje nasz mózg i wpływa na nasz nastrój. Nie da się ukryć, że najlepiej nam się wiedzie – mentalnie i fizycznie – kiedy jedzenie, które spożywamy jest wysokiej jakości, napakowane witaminami, minerałami i antyoksydantami.

To właśnie te elementy sprawiają, że mózg najlepiej funkcjonuje, a wymienione składniki chronią go przed stresem oksydacyjnym – stanem zakłóconej równowagi wolnych rodników, który upośledza usuwanie ich z organizmu. Jednym słowem, jeśli organizmowi brakuje tych elementów, detoksykacja i naprawa powstałych szkód jest niemożliwa.

Złe jedzenie, złe myślenie

Nie da się ukryć, że spożywanie śmieciowego jedzenia może spowodować trwałe zmiany w mózgu –nie ma on zbyt dużych możliwości pozbywania się substancji, które mu dostarczamy z kolejnym plastikowym hamburgerem.

Dieta z dużą zawartością rafinowanego cukru jest bardzo szkodliwa dla mózgu – nie tylko może spowodować zaburzenia przemiany insuliny, ale także skutkować rozwijaniem się stanów zapalnych. Wiele badań dowodzi, że ilość cukru w diecie wpływa znacząco na pracę mózgu – może powodować choroby psychiczne, takie jak na przykład depresja.

Zobacz też: Zdrowa, roślinna i niebanalna. Poznaj dietę wege!

Jak to działa?

Serotonina jest neurotransmiterem, który reguluje sen i apetyt, wpływa na nasz nastrój i zarządza bólem. Około 95% przewodu pokarmowego wyłożone jest setkami milionów komórek nerwowych lub neuronów, dlatego to co jemy, wpływa nie tylko na trawienie, ale także na zarządzanie emocjami.

Jeśli dodamy do tego jeszcze to, że na prawidłowe funkcjonowanie serotoniny wpływają także miliony dobrych bakterii, które chronią jelita przed „złymi” bakteriami, zapobiegają zapaleniom, poprawiają wchłanianie substancji odżywczych i aktywują neuronowe połączenia pomiędzy jelitami i mózgiem – to zdajemy sobie sprawę, jak ważne jest „zarządzenie” naszym przewodem pokarmowym.

Dieta dla mózgu

Oto menu dla mózgu – okazuje się, że dieta „mózgowa” korzystna jest także dla serca i naczyń krwionośnych. Warto włączyć te produkty do codziennego jadłospisu – na efekty nie trzeba czekać długo.

Zielone warzywa – liściaste, zielone warzywa takie jak: szpinak, kapusta, brokuły są bogate w składniki odżywcze takie jak: witamina K, luteina, kwas foliowy i beta karoten. Badania wskazują, że dieta roślinna opóźnia procesy starzenia mózgu.

Ryby – tłuste, morskie ryby są bogatym źródłem kwasów omega 3 – zdrowych, nienasyconych tłuszczów, które obniżają poziom białka amyloid-beta 42 (odpowiedzialne za tworzenie złogów, które przyczyniają się do choroby Alzheimera). Spróbuj włączyć rybę do swojego menu przynajmniej 2 razy w tygodniu. Wybieraj niehodowlane, bez rtęci – łosoś, dorsz, tuńczyk (może być w puszce, bez oleju). Jeśli nie lubisz ryb, wybierz suplement omega 3 dobrej jakości lub jego roślinne zamienniki takie jak siemię lniane, awokado i orzechy włoskie.

Zobacz też: 5 porad dietetyczki: jedzenie, które uczyni cię szczęśliwym

 Jagody – coraz więcej mówi się o flawonoidach, które dotąd postrzegano głównie jako związki spełniające rolę barwników. Jak się okazało, znacząco wpływają one także na pracę mózgu.

Kawa i herbata – kofeina zawarta w tych napojach odpowiada nie tylko za wzrost koncentracji. Badania z 2014 roku wykazały, że osoby, którym podano kofeinę, lepiej radziły sobie z zadaniami logicznymi. Oprócz tego okazało się, że kofeina poprawia pamięć łagodzi ból i napięcie – ponadto wpływa na uwalnianie dopaminy, hormonu odpowiedzialnego za poczucie zadowolenia.

Kiszonki – warto wlączyć je do naszego menu, ponieważ to naturalny probiotyk – zawiera bakterie kwasu mlekowego – substancji, ktora wzmacnia system odpornościowy, reguluje florę bakteryjną w jelitach, wspomaga trawienie, zmniejsza poziom cholesterolu. Kapusta kiszona, ogórki i coraz mniej egzotyczne kimchi powinny pojawiać się codziennie na naszych stołach.

Źródło: Harvard Health Publishing

Iza Farenholc

Dziennikarka i redaktorka. Pracowała jako redaktor naczelna w magazynie dla rodziców Gaga oraz współpracowała m.in. z magazynami Zwierciadło, Twój Styl, Sens, Glamour - materiały psychologiczne, recenzje książkowe, muzyczne i filmowe, wywiady, reportaże z podróży.

Gigantyczne piersi na londyńskich dachach – powiedz STOP stygmatyzacji!

Fot. Twitter Elvie

Żyjemy w kulturze, w której kobiece ciała są nieustannie na celowników. Podobnie jak macierzyństwo – wszyscy wiedzą lepiej, jaka powinna być dana matka. Ma karmić piersią, ma nie karmić piersią, ma spać z dzieckiem, ma nie spać z dzieckiem, ma mieć taki wózek, ale za to nie używać takiego bujaczka – a gdyby powiedzieć temu wszystkiemu STOP i po prostu dać przestrzeń na to, by każda kobieta realizowała się w macierzyństwie w taki sposób, w jaki tylko chce?

Wracając do karmienia piersią, które to jest chyba największym tematem sporów. Wypowiadają się o nim niemalże wszyscy – inne matki, babki, sąsiedzi, piekarze, kucharze, taksówkarze. Wciąż jest to obszar budzący duże kontrowersje. Z jednej strony jest w ludziach świadomość tego, że mleko matki jest dla dziecka dużym potencjałem. Z drugiej zaś, karmienie piersią w miejscach publicznych wciąż gorszy wiele osób. Jest niezwykle mało zrozumienia zarówno dla potrzeb matki, jak i dziecka.

Tacy jesteśmy – tyle!

Dziecko jest głodne. Jest głodne tu i teraz. Niemowlak nie ma jeszcze umiejętności przetłumaczenia sobie: „Hmm, teraz nie jest najlepsza pora na jedzenie. Zaczekam.” – nie, on potrzebuje energii właśnie w tej chwili. Każdy z nas był na tym etapie. Wielu z nas zapewne także karmiono piersią. To jest biologia, to jest człowiek, tak zostaliśmy stworzeni. Czy zatem jest to coś gorszącego? Czy „normalność” powinna budzić wstyd i być pod ostrzałem nadmiernej pruderii?

Chcąc zawalczyć o przestrzeń dla matek karmiących, firma Elvie, która zajmuje się technologią dla kobiet, umieściła w marcu na różnych londyńskich dachach ogromne… piersi! Jest to część kampanii #FreetheFeed [tłum. red. ‚uwolnić karmienie’] skupiającej się właśnie na normalizacji karmienia piersią w miejscach publicznych. Podkreśla tym samym, że pora już skończyć ze stygmatyzacją, ocenianiem i obrażaniem matek, które właśnie opiekują się swoimi maluchami.

Fot. Twitter Elvie

Być matką, jaką się chce

Karmienie piersią to nie tylko pokarm, który buduje odporność dziecka. To także duże ułatwienie w budowaniu bliskości i tworzeniu z dzieckiem więzi. Pokazują to piękne zdjęcia, które publikowaliśmy na naszym portalu [TUTAJ]. Było to co prawda już kilka lat temu, ale jak widać, co i rusz trzeba ten temat poruszać: „Czy naprawdę chcemy walczyć z biologią? Czy nie potrafimy docenić macierzyństwa? A jeśli taki widok wprowadza nas w zakłopotanie, to dlaczego nie staramy się stworzyć matkom komfortowych przestrzeni, by mogły w nich karmić swoje maluchy?” – pisaliśmy.

Co ważne, należy też pamiętać, że do karmienia piersią nikt nie powinien kobiety zmuszać. Jest to indywidualna decyzja matki, która nie zawsze chce, albo nie zawsze może karmić. Idąc więc w drugą stronę, nie stygmatyzujmy mam karmiących swoje dzieci w inny sposób. Dajmy im samym zdecydować, przyjmujmy te decyzje z pełnym szacunkiem i stwórzmy przestrzeń, w której każda mama odnajdzie się w swojej roli w taki sposób, jaki jest jej i tylko jej najbliższy.

Fot. Instagram Elvie

Zobacz też: Wyrzuty sumienia po odstawieniu dziecka od piersi

Inspiracja: cafemom

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Brokatowe rozstępy – droga do samoakceptacji. Niedoskonałość to wyjątkowość!

Brokatowe rozstępy
fot. Sara Shakeel

Instagramem zawładnęły w ostatnim czasie zdjęcia oznaczone hasztagiem #glitterstretchmarks. Przedstawiają kobiece uda, brzuchy i biusty, na których linie rozstępów pociągnięte zostały brokatem.

Niedościgniony ideał

“Kocie pręgi”, “paski tygrysicy”, “ślady życia” – tak, mowa o rozstępach. Dlaczego przyjmujemy, że są czymś brzydkim? Dlaczego widzimy je jako skazę?

Codziennie jesteśmy zasypywane wizerunkami idealnych kobiecych ciał, bez śladu przebarwień, rozstępów, trądziku, cellulitu. Ciała są młode, szczupłe, gładkie … i wykreowane przez programy graficzne. Mają określone proporcje, mieszczące się w pewnym, mało realistycznym kanonie piękna.

Część z nas pragnie dosięgnąć tych wzorców i popada w kompleksy, przestaje akceptować swoje ciało. Niektóre z nas mają głębokie problemy emocjonalne związane z brakiem akceptacji swojego wyglądu, ograniczają kontakty społeczne, unikają intymnych relacji.

Zobacz też: Nie da się zmierzyć WSZYSTKICH ciał jedną miarą – nie róbmy sobie tego!

Body positive  

Na ten problem odpowiada Ruch Body Positive – w wolnym tłumaczeniu Ciałopozytywność. Celem ruchu jest stworzenie równowagi w sposobie prezentacji kobiecych ciał w przestrzeni publicznej i mediach, afirmacja różnorodności, wspieranie kobiet i dziewczyn w drodze do samoakceptacji.

Ruch w USA i Zachodniej Europie działa prężnie już od kilku lat. W polskim Internecie również funkcjonują blogerki i instagramerki, które promują akceptację niedoskonałości i afirmują różnorodność. Odwidźcie ich profile: Ciałopozytyw, Bodyhairmovement, Lubsiebiewbieliznie.

Zobacz teżSzczepionka MMR nie powoduje autyzmu – nowe dowody naukowe

Brokatowe rozstępy

Instagramem zawładnęły w ostatnim czasie zdjęcia oznaczone hasztagiem #glitterstretchmarks. Przedstawiają kobiece uda, brzuchy i biusty, na których linie rozstępów pociągnięte zostały brokatem. Inicjatorką akcji była amerykańska artystka Sara Shakeel. Inne jej prace, również błyszczące i opowiadające o kobiecości, znajdziecie tutaj.

 

Brokatowe rozstępy

„Większość kobiet wstydzi się rozstępów. Byłam jedną z nich aż pewnego dnia zdałam sobie sprawę, że one opowiadają moją historię. Dumną historię tego, że jako kobieta jestem bohaterką. Nosiłam w swoim ciele dwa piękne życia, moje ciało wydało je na świat. Więc zamiast się wstydzić, poczułam dumę. Rozstępy są symbolem magii, którą mam w sobie. Doskonałe niedoskonałości – obejmuję je, są niezaprzeczalnie częścią mojej podróży przez życie”.

 

Brokatowe rozstępy

„Mama jest tygrysicą”.

 

 

 

Olga Plesińska

Bioetyk, dziennikarka. W wolnym czasie dużo czyta, najchętniej z kotem na kolanach, jeździ na wrotkach i fotografuje.