Przejdź do treści

Przemoc wobec dzieci. Jak ją rozpoznać?

19 listopada obchodzimy Międzynarodowy Dzień Zapobiegania Przemocy Wobec Dzieci – fot. 123rf

Czy na co dzień spotykamy się z przemocą? Czy sami ją stosujemy względem naszego dziecka?  A może w dzieciństwie  na „własnej skórze” przekonaliśmy się czym dla nas była?

19 listopada obchodzimy Międzynarodowy Dzień Zapobiegania Przemocy Wobec Dzieci.Ta data być może skłoni nas do pewnych refleksji oraz wyciągnięcia wniosków. Zacznijmy od zapoznania się z liczbami, które odnoszą się do przemocy kierowanej wobec dzieci. W 2018 roku Rzecznik Praw Dziecka w Polsce przeprowadził badania dotyczące społecznej aprobaty wobec bicia dziecka. Z badań wynika, że aż 43% badanych odpowiedziało pozytywnie na możliwość wymierzenia kary cielesnej względem dziecka, natomiast jedna czwarta osób twierdzi, że tzw. lanie jeszcze nikomu nie zaszkodziło.Zatrzymajmy się na chwilę i pomyślmy.

Nie ma dzieci – są ludzie, ale o innej skali pojęć, innym zasobie doświadczania, innych popędach, innej grze uczuć.

Janusz Korczak

Zobacz też: „Czy ktoś stosuje przemoc wobec mojego dziecka?” – jakie są sygnały ostrzegawcze i jak na nie reagować?

Przemoc – co to takiego?

Uporządkujmy jakim zjawiskiem jest przemoc i co ją definiuje. Najbardziej znane sformułowanie, które określa krzywdzenie dziecka i z którym mogliśmy się spotkać to Każde działanie lub bezczynność jednostki, instytucji lub społeczeństwa jako całości i każdy rezultat takiego działania lub bezczynności, który deprywuje równe prawa i swobody dzieci i / lub zakłóca ich optymalny rozwój  (D.G. Gill). Krytykowano tę definicję przez jej ogólną formę oraz dowolność interpretacji. Jednak stała się ona fundamentem do wyodrębnienia czterech wymiarów krzywdy dziecka.

Wyróżniamy:

  • Przemoc fizyczną – intencjonalne zachowania agresywne, które odnoszą się do ciała dziecka, takie jak szarpanie, szturchanie, bicie, popychanie, rzucanie przedmiotami lub zadawanie tymi przedmiotami bólu i ciernienia. Wszystkie celowe zachowania, które mają zadać fizyczny ból i mogą również spowodować urazy na ciele dziecka.
  • Wykorzystywanie seksualne –wykorzystywanie dziecka przez osoby dorosłe w celu zaspokojenia swoich potrzeb seksualnych. Do takich zachowań należy ekshibicjonizm, zachęcanie do oglądania pornografii, zachęcanie dziecka do obnażania swojego ciała, wszystkie formy stosunku seksualnego z dzieckiem, zmuszanie do oglądania aktów płciowych, uwodzenie dziecka.
  • Przemoc psychiczną/emocjonalną – obniżanie prawidłowego rozwoju dziecka bez użycia przemocy fizycznej.Możemy świadomie hamować prawidłowy rozwój emocjonalny przez krytykowanie, poniżanie, szantażowanie, używanie wyzwisk i gróźb, braku szanowania granic dziecka. Czasami działamy również nieświadomie i to także negatywnie wpływa na nasze dziecko. Często nie potrafimy dostosować naszych wymagań do możliwości rozwojowych dziecka przez co przestajemy je rozumieć. Jest to tak zwana „krzywda w białych rękawiczkach”.
  • Zaniedbanie –brak zaspokajania podstawowych potrzeb fizycznych i psychicznych dziecka, niezbędnych do prawidłowego rozwoju. Do potrzeb fizycznych, które są zaniedbywane zaliczamy brak odpowiedniego odżywiania, ubrania, opieki medycznej, edukacji, schronienia i higieny. Natomiast do potrzeb psychicznych, które nie są odpowiednio zaspokajane należy brak poczucia bezpieczeństwa, miłości, zrozumienia, wsparcia i przynależności.

Zobacz też: Uwaga! Cyberprzemoc!

Przemoc wobec dziecka. Jakie mogą być konsekwencje?

Przy stosowaniu przemocy fizycznej lub seksualnej konsekwencje są widoczne na ciele dziecka. O czym świadczą urazy takie jak siniaki, wylewy, złamania lub urazy narządów płciowych.

Jednakże doświadczanie w dzieciństwie jakiejkolwiek formy przemocy będzie zawsze oddziaływać na psychikę dziecka. Krzywdzenie dzieci zaburza ich rozwój w obszarze społecznym, emocjonalnym i poznawczym. Dzieci cechuje zaniżona samoocena, poczucie winy, lęk i niepokój. Często nie potrafią kontrolować swoich emocji. Może również wystąpić zahamowanie rozwoju psychicznego. Przez takie doświadczenia dzieci są narażone na zaburzenia snu, fobie, nerwice czy depresje. Badania wskazują, że dzieci, które doznają przemocy, mają większą skłonność do uzależnień oraz często w dorosłym życiu same stosują przemoc.

Podsumowując:

Nie bij, nie poniżaj, nie strasz, nie krzycz, nie lekceważ,

pocałuj, przytul, pochwal, posłuchaj, pociesz.

Janusz Korczak

Źródła:

http://brpd.gov.pl/aktualnosci/19-listopada-miedzynarodowy-dzien-zapobiegania-przemocy-wobec-dzieci, http://www.niebieskalinia.info/index.php/strona-glowna

Aleksandra Nosarzewska

Studentka V roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS. Jej pasją jest psychologia dziecka oraz pedagogika. Na co dzień współpracuje z dziećmi z zaburzeniami ze spektrum autyzmu.

Wrzuć na luz i zacznij żyć

Oddech i medytacja uzdrawiają umysł

W naszych czasach najgroźniejsze choroby to nie dżuma i cholera, ale zespół nadpobudliwości i deficyt uwagi. Myślak to mały chomik w naszej głowie, pośpiesznie drepczący w kółko. Tak nazwał go doktor Serge Marquis, autor książki „Wrzuć na luz”. To małe zwierzątko odpowiedzialne za kłębiące się myśli, nie tylko utrudnia nam życie, ale przede wszystkim ogranicza naszą wolność.

Skąd wziął się Myślak? Doktor Serge uważa, że ów zwierz trudni się „myślaczeniem” zamiast myślenia i jest to proces zatruwający nam umysł przez dnie i noce – osądy, nagany, krytyki, uprzedzenia, wyrzuty, rozżalanie się nad sobą i wiele innych myśli, które nie przynoszą niczego dobrego oprócz ciągłego odbierania nam energii.

W pogoni za Myślakiem

Czym jest Myślak? To nic innego jak nasze rozrośnięte ego, a do większość z nas nie ma o nim najmniejszego pojęcia. Dlaczego to nam kończy się papier toaletowy lub szampon w łazience o siódmej rano, dlaczego właśnie w tym momencie musimy zawieźć ojca do szpitala, dlaczego przy kolacji z przyjaciółmi jesteśmy skazani na towarzystwo największego narcyza i chwalipięty w towarzystwie? Kiedy nie możesz zasnąć w nocy, zastanawiasz się, co z tobą nie tak, dlaczego to właśnie tobie i w kompletnie nieodpowiednim momencie przytrafiają się te wszystkie katastrofy. To ego wygodnie rozpanoszyło się w twojej głowie. Jak pisze autor książki, istnieją ludzie, którym doznania Myślaka bardzo odpowiadają – nawet jeśli powodują one cierpienie – i wolą tak żyć, zamiast cieszyć się spokojem umysłu. Większość z nas jednak chciałaby pozbyć się tego szalonego wewnętrznego pędu i cieszyć się chwilami (zapachem porannej kawy, smakiem świeżo zerwanych truskawek, dotykiem wilgotnej trawy pod stopami), które oferuje nam życie?

 Samoredukcja. Co to takiego?

To zaledwie sekunda – przejście od aktywności umysłowej egotycznej do aktywności umysłowej świadomej. W naszych głowach nieustannie toczy się aktywność umysłowa, wyłącznie skoncentrowana na tym, co zwykliśmy nazywać „sobą” naszym Ja. To nic innego, jak nasze ego, pragnące się rozwijać. Inna aktywność – odwrócona do ego plecami – to aktywność umysłowa świadoma, której podstawą jest percepcja doznań dochodzących do nas za pośrednictwem zmysłów. Te myśli umożliwiają tworzenie dzieł sztuki, robienie zakupów, podróżowanie, koordynują segregację odpadów, tworzą plany budowy schronisk. Ta świadoma aktywność często narażona jest na wyparcie przez egotyczną aktywność umysłową.

Zobacz też: Pierwsza wizyta u psychoterapeuty – 3 pytania, których możesz się spodziewać

Przebudzenie

Potrzebne nam przebudzenie, a to nic innego jak świadomość czatująca na Myślaka, to właśnie to, co pozwala uzyskać nam spokój umysłu. Zredukowanie swojego ego oznacza nawiązanie kontaktu z prostymi sprawami życia oraz korzystanie z nich świadomie i w spokoju umysłu – pisanie książki, pomaganie chorym dzieciom, naprawianie uszkodzonych dróg – liczba czynności przynoszących zadowolenie jest nieskończona. Szczęście może kryć się w każdej z tych rzeczy. Warunek jest jeden – musisz w pełni się jej poświecić. Otworzyć się na świat.

Zobacz też: Rok w ogrodzie czyli sposób na codzienną medytację

Najważniejszy jest oddech

Pomoże nam oddech – jest najistotniejszy w uciszaniu Myślaka. Głęboki oddech przez nos do brzucha: jeśli uda ci się utrzymać całą uwagę na oddechu i obserwować chomicze myślaczenie, w głowie nastąpi wyłączenie egotycznej aktywności umysłowej, a w jej miejscu pojawi się świadoma aktywność umysłowa. Myśli, uwolnione od obciążającego egotyzmu, nie będą źródłem cierpienia. Twój umysł stanie się wolny i swobodny.

W książce „Wrzuć na luz. Jak poskromić i uspokoić swój umysł” znajdziecie sporo ćwiczeń radzących sobie z Myślakiem. Jak pisze Serge Marquis tzw. rozwój osobisty wyrządził wiele złego, a w dzisiejszych czasach bardziej potrzebna nam uważność i bycie „tu i teraz” niż sny o potędze. Medytujmy, bo medytacja to sposób, jaki wymyślili ludzie, aby poskromić Myślaka – pisze autor.            20 minut dziennie to idealny sposób samoredukcji, idealny sposób na otwarcie się na odczucia docierające przez zmysły.

Dr Serge Marquiz „Wrzuć na luz” Wyd. Czarna Owca

Iza Farenholc

Dziennikarka i redaktorka. Pracowała jako redaktor naczelna w magazynie dla rodziców Gaga oraz współpracowała m.in. z magazynami Zwierciadło, Twój Styl, Sens, Glamour - materiały psychologiczne, recenzje książkowe, muzyczne i filmowe, wywiady, reportaże z podróży.

Często używasz telefonu przy dziecku? Zobacz, jak to wpływa na jego psychikę

Niedawne badania pokazały, że rodzice małych dzieci średnio aż 67 razy dziennie sprawdzają telefon – fot. 123rf

Kto jest bez winy, niech pierwszy…wyłączy telefon. Rzeczywistość jest taka, że telefony, tablety i inne ekrany są wszędzie. Zwłaszcza telefony. Nie tak dawno temu dzieci czekały na wieczór, by móc obejrzeć dobranockę. Wspólne oglądanie filmu było rodzinnym rytuałem, który trzeba było zaplanować wokół programu telewizyjnego lub kinowego. Jednak te czasy minęły- wydaje się – bezpowrotnie.

Dziś filmy, kreskówki czy drugi człowiek są na wyciągniecie ręki. Strony z filmami, komunikatory –  wszystko to jest dostępne po jednym kliknięciu. Ten brak ograniczeń jest kuszący. Informacje można znaleźć w kilka sekund, porozmawiać ze znajomym – albo nieznajomym – będącym na drugim krańcu świata, obejrzeć dowolnie wybrany film.

Jesteśmy pierwszym pokoleniem, które ma takie możliwości i chętnie z nich korzystamy. To musi mieć jakiś wpływ na zmianę dynamiki relacji rodzinnych. Pytanie, jaki i co możemy z tym zrobić.

Dzisiejsze dzieci znają swoich rodziców z telefonem w ręku. Nawet na salę porodową można zabrać telefon. Potem bywa równie interesująco. Bo czasem dziecko musi poczekać aż mama czy tata odpowiedzą na maila, bo na plac zabaw idą z rodzicem i jego telefonem, bo to, co wyświetla się na ekranie wymaga natychmiastowej uwagi mamy lub taty.

Zobacz też: Roztargnieni rodzice, zagubione dzieci – „Który współczesny rodzic wyobraża sobie dzień bez telefonu?”

Rodzic i telefon komórkowy

Wszyscy tego doświadczyliśmy, rodzice i dzieci ery telefonów komórkowych.

Jednak dziecko, które bawi się na przykład na placu zabaw i nie uzyska odpowiedzi na zadane pytanie, ponieważ rodzic jest zajęty telefonem – z jakiegokolwiek byłoby to powodu – może poczuć, że jest mniej ważne, mniej interesujące, nie warte tego, by odłożyć aktualnie wykonywaną czynność.

To czasami dla rodzica również trudna sytuacja, ponieważ choćby z racji powszechnej dostępności Internetu oraz urządzeń mobilnych, również wobec pracowników pojawiają się wymagania bycia ciągle dostępnym. Internet, który zdaje się nie mieć granic, również w jego użytkownikach te granice zaciera.

Dlatego też ojciec czy mama wpatrzeni w ekran telefonu mogą być zajęci pracą i mogą czuć, że muszą tę pracę wykonać. Jednak dla dziecka nie ma to większego znaczenia.

Badania pokazują, że zajęci ekranem rodzice mniej mówią do dzieci, mniej z nimi rozmawiają, co może zaburzać rozwój mowy.

Inne z kolei badania pokazały, że rodzice zajęci tabletem czy telefonem podczas rodzinnej wyprawy do restauracji, byli bardziej skorzy do gwałtownych reakcji w odpowiedzi na zachowanie dzieci. Rodzice ci reagowali ostrzej i mieli mniej cierpliwości do dzieci. Jak zauważają badacze, silne zaabsorobowanie rodziców ekranem przekładało się też na zniecierpliwienie dzieci i w konsekwencjipogarszało ich zachowanie [1].

Nawet starsze dzieci i młodzież czują, kiedy ich rodzice są pochłonięci ekranem. Czują, że ekran odgradza ich od rodziców. [2]To z kolei modeluje określone zachowanie i sposób funkcjonowania, zgodnie z którym komórka czy tablet ostatecznie bywa ważniejszy niż druga osoba.

Zobacz też: Uwaga! Cyberprzemoc!

Rzeczywistość i potrzeby

Nie wyeliminujemy telefonów komórkowych z naszej rzeczywistości. Chyba też nie ma też potrzeby. Wydaje się natomiast, że trzeba raczej korzystać z tych urządzeń z większą świadomością.

Przede wszystkim nie zawsze telefon musi znajdować się w dłoni, nie na każdego maila trzeba odpowiadać natychmiast. A jeśli telefon jest używany do rozrywki, warto określić ramy, w których po niego sięgamy. Można na przykład zrezygnować ze wszystkich ekranów na czas posiłku. Jest to czas, który w naturalny sposób sprzyja wymianie i rozmowom. Włączanie w tym czasie telefonu może tę dynamikę znacznie zaburzyć.

Wydaje się, że nieważne jest co zrobimy z telefonem czy tabletem, ale czy cokolwiekw ogóle zrobimy. Dopiero kiedy odłożymy sprzęt na półkę można zobaczyć, jak wiele czasu spędzamy patrząc na ekran.

Bardzo niedawno przeprowadzane badania pokazały, że rodzice małych dzieci aż 67 razy dziennie sprawdzali telefon, choć deklarowali, że robią znacznie rzadziej (i zapewne tak też sądzili)[3].

Dlatego też uzasadnionym działaniem wydaje się zaplanowanie sobie korzystania z telefonu. Można go sprawdzać co godzinę lub w określonych momentach dnia. I znowu – nie chodzi o religijne trzymanie się zasad, ale raczej o świadomość, jak wiele czasu może pochłaniać telefon i jaki to może mieć wpływ zwłaszcza na dzieci.

Technologia nie jest zła z zasady. Możliwość skorzystania z urządzenia mobilnego w wyjątkowo trudnym dniu, możliwość porozmawiania poprzez komunikator z ważnym dorosłym, który jest daleko w chwili, kiedy wyjątkowo trudno być rodzicem, może pomóc rodzicowi przywrócić dobre samopoczucie.

Dlatego cała rzecz w rozsądnym używaniu sprzętu elektronicznego i uznaniu, że rodzic skupiony na ekranie telefonu jest obserwowany przez dzieci. Uwaga, która poświęca urządzeniu jest uwagą, której nie daje swojemu dziecku. Dzieci bacznie obserwują swoich rodziców. A to, co widzą jest ważniejsze od tego, co słyszą podczas najdłuższych nawet pogadanek.

[1]https://pediatrics.aappublications.org/content/133/4/e843.full

[2]https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S074756321830311X

[3]https://www.nature.com/articles/s41390-019-0452-2

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Powrót do szkoły – jak możemy nauczyć nasze dzieci koncentracji?

Po wakacjach - jak uczyć dzieci koncentracji?
fot. CM Damiana

Nadszedł wrzesień, a z nim nieubłagalnie pierwszy dzwonek. Powrót do szkoły po dwumiesięcznej
przerwie to dla wielu dzieci duży szok. Zakończył się bowiem okres, kiedy mogły spędzać czas na
beztroskiej zabawie i wypoczynku, zapominając jednocześnie o obowiązkach edukacyjnych. O ile na
początku roku szkolnego dzieci mogą wykazywać mniejszy poziom skupienia, o tyle długotrwałe
i utrzymujące się zaburzenia z koncentracją mogą oznaczać problemy zdrowotne. W jaki sposób
możemy wówczas pomóc naszym dzieciom? Odpowiada Paulina Mikołajczyk, psycholog z Centrum
Medycznego Damiana.

Zobacz też: Nadszedł czas, by dziewczynki dorastały w świecie nastoletniej Lukrecji! – córka autora „Mikołajka” stworzyła swoją bohaterkę

Najtrudniejszy pierwszy krok

„Mamo, jeszcze pięć minut”,

„Nie synku, wstawaj. Za pół godziny masz autobus, a musisz jeszcze zjeść
śniadanie”.

Który z rodziców przynajmniej raz nie odbył podobnego dialogu ze swoim dzieckiem?
Przestawienie się z możliwości późniejszej pobudki na „reżim” regularnego porannego wstawania,
powrót do ustalonego harmonogramu dnia, wiele dodatkowych zajęć i często późne powroty do domu,
to dla dzieci i młodzieży duże wyzwanie.

Powrót dziecka do szkoły można porównać do powrotu osób dorosłych z urlopu do pracy. Wielu z nas
po dłuższym wypoczynku na początku nie potrafi skupić się na obowiązkach. Pamiętajmy, że dzieciom
zdecydowanie trudniej przychodzi „wskoczenie” na pełne obroty.

Oprócz wczesnego wstawania, przyswajania materiału, należy wziąć pod uwagę jeszcze jeden aspekt – dzieci po aktywnych wakacjach, zostają nagle „zmuszone” do wielogodzinnego siedzenia w szkolnych ławkach, co na początku może powodować znudzenie czy brak koncentracji – komentuje Paulina Mikołajczyk, psycholog z Centrum Medycznego Damiana.

Zobacz też: Zespół Aspergera – zrozumieć świat naszego dziecka

Powrót do szkoły i co dalej?

Powrót do szkoły, a co za tym idzie ponowne wyrobienie w sobie odpowiednich nawyków
i koncentracji, czasami może być długim procesem. Niezwykle istotna jest tutaj rola rodziców, którzy
powinni wspierać swoje dziecko i pomóc mu w adaptacji do szkoły, a jednocześnie nie wywierać na
nich dodatkowej presji.

Jako rodzice powinniśmy pamiętać, że nasze dzieci potrzebują czasu na powrót do szkolnej
rzeczywistości. Nowy rok szkolny nie oznacza, że najmłodsi mają od 1 września skupiać się wyłącznie
na nauce. Pozwólmy im wypoczywać i motywujmy je do rzeczywistego, a nie tylko pozornego
odpoczynku. Jak to zrobić? Przede wszystkim powinny być one aktywne fizycznie, zwłaszcza po wielu
godzinach spędzonych w szkolnej ławce, przy nauce czy odrabianiu prac domowych.

Aby dzieci chętniej się ruszały, możemy np. organizować rodzinne spacery, wycieczki rowerowe czy czynnie angażować się we wspólną zabawę np. w ogrodzie. Sport na świeżym powietrzu poprawia nie tylko pracę serca, ale również dzięki dostarczeniu większej dawki tlenu do organizmu, pozytywnie oddziałuje na
funkcjonowanie mózgu, co poprawia koncentrację. Kolejnym elementem jest sen, który jest niezbędny
do pełnej regeneracji organizmu po każdym dniu szkoły czy pracy. Wyspane dziecko, to szczęśliwe
dziecko, które zwiększa tym samym swoje skupienie i możliwości przyswajania przekazywanej wiedzy
– mówi Paulina Mikołajczyk, psycholog z Centrum Medycznego Damiana.

Miesiące mijają, a koncentracji brak?

Po upływie pierwszych tygodni roku szkolnego koncentracja naszego dziecka powinna, pod wpływem
powyższych działań, ukierunkować się na obowiązki związane ze szkołą. Co jednak w sytuacji, gdy
zauważymy, że objawy (brak koncentracji, wycofanie) nie ustępują, a nasza pociecha nadal nie może
w pełni skupić się na szkole, a nauka ją męczy?

Z wymienionymi powyżej objawami, takimi jak brak koncentracji czy niemożliwość skupienia się na
nawet najprostszych czynnościach, jeżeli oczywiście utrzymują się przez dłuższy czas lub dodatkowo
nasilają, powinniśmy zgłosić się z dzieckiem do specjalistycznej poradni, aby zasięgnąć porady
wykwalifikowanego terapeuty integracji sensorycznej.

Jeżeli bowiem integracja sensoryczna, czyli w największym skrócie właściwa „interpretacja” bodźców, jest zaburzona u dziecka, to nie tylko zaobserwujemy wycofanie, apatię czy brak koncentracji, ale może to również rzutować na dalsze funkcjonowanie i nieprawidłowy odbiór otaczającej rzeczywistości. Terapeuta na podstawie wywiadu medycznego i badań, zleci dalszą diagnostykę.

Jeżeli zostanie stwierdzone zaburzenie integracji sensorycznej, specjalista za pomocą odpowiednich ćwiczeń w taki sposób będzie stymulował zmysły dziecka, aby jednocześnie leczyć, jak i zapewnić zabawę podczas przebywania w gabinecie. Praca oczywiście nie kończy się na wizycie specjalisty. Bardzo istotna jest tutaj rola rodziców, którzy część ćwiczeń powinni wykonywać ze swoimi pociechami w domu. Tylko regularność może przynieść rezultaty – pierwsze efekty jesteśmy w stanie zaobserwować już po dwóch miesiącach.

Terapia może trwać około roku, a praca specjalisty (1-2 w tygodniu) oraz rodziców z pewnością przyniesie oczekiwane rezultaty– kończy Paulina Mikołajczyk, psycholog z Centrum Medycznego Damiana.

Zobacz też: 6 sprawdzonych technik wychowawczych

materiał prasowy

Materiał prasowy redakcja otrzymuje, gdy firmy, stowarzyszenia, fundacje i inne organizacje chcą poinformować naszych czytelników i czytelniczki o aktualnościach, wydarzeniach, eventach, nowych produktach czy konferencjach.

Pomysły na bezkosztowe gry i zabawy – w to mi graj! 

“Za moich czasów to wystarczył nam kolorowy papier, nożyczki i klej, albo worek kasztanów i zapałki…”, “W głowach się poprzewracało, smartfony, tablety hulajnogi, co jeszcze?!”, “Nie stać mnie na te wszystkie zabawki, a im się ciągle nudzi…”

No dobra, ale przyznajcie się szczerze, kiedy ostatnio włożyłyście i włożyliście odrobinę energii i entuzjazmu w jakąś “analogową” i niewymagającą nie wiadomo jakich nakładów finansowych zabawę? Dzieci są wymagające, ale nie od dziś. Można je zająć ciekawą i rozwijającą zabawą, która nie wymaga żadnych (!) wydatków. Inspiracje znajdziecie w “W to mi graj”  Joanny Glogazy.

Myślę, ze sami skorzystacie z propozycji Autorki na „dorosłym” grillu, czy imprezie integracyjnej.

Zobacz też: „Szukamy specjalistów, którzy chcą spędzać więcej czasu z dziećmi” – nadchodzi dobry czas dla rodziców-pracowników

Państwa/Miasta to nie wszystko…

… choć to też wcale nie jest zły pomysł 🙂

Joanna Glogaza, po niezliczonych godzinach spędzonych na rodzinnych rozgrywkach oraz bogata o doświadczenia z warsztatów improwizacji, podjęła się misji wyselekcjonowania i zgromadzenia w jednym miejscu najciekawszych gier. Wybrała ich aż 97. Robi wrażenie, co? 

Co to za gry?

Różne. Joanna Glogaza proponuje nam gry o ciekawych nazwach ( “Śleberek”, “Hydrosztafeta”, “Antytytuły”, “Koło zadyszki”, “Doliterowywanie”, “Pioseknki o…”), które dodatkowo podzielone są według kilku kryteriów: na podróż, dla dzieci, na imprezę, gry wymagające pomyślunku, do nauki języków obcych, gry ruchowe, gry terenowe, gry integracyjne i gry z motywami popkultury.

Gry ruchowe nadają się dla wszystkich samodzielnie chodzących uczestników. Wśród gier skierowanych do dzieci znajdzie się również kilka łatwych, które umożliwiają zabawę z maluchami.

Wszystkie gry można dowolnie modyfikować, one są punktem wyjścia, inspiracją. To, w jakiej formie my je puścimy dalej w świat zależy tylko od naszej wyobraźni. 

Zobacz też: Cztery córki, Instagram, a w tym wszystkim męski punkt widzenia – musisz to zobaczyć!

Mama, nudzi mi się

Wiele gier z pozostałych kategorii  bazuje na mowie, kreatywnym używaniu języka oraz jako takiej znajomości pop kultury. Stąd też sprawdzą się w rodzinach z dziećmi mówiącymi, które mają na swoim koncie co najmniej kilka seansów klasyki Disneya. Jeśli dodatkowo potrafią już czytać i pisać oraz zaczynają myśleć abstrakcyjnie – jesteśmy w domu. Też dlatego, że to właśnie od tej grupy najczęściej usłyszymy “Oesaaa, ale nudyyy”, albo “A Bartek ma nowy tablet i złotą hulajnogę”. 

Zaletą “mówionych” i “siedzących” zabaw jest to, że można się bawić w trakcie długiej i nudnej podróży, bez targania ze sobą dodatkowych przedmiotów. Jeśli jedziemy samochodem, rodzic- kierowca też może się bawić. 

Zobacz też: Czy dzieci powinny brać udział w polowaniach? Psychologiczny punkt widzenia

Kiedy dzieci pójdą spać, albo nudnawe imieniny Cioci 

Część gier opisanych przez Joannę Glogazę świetnie nadaje się dla osób dorosłych. Myślę, że z powodzeniem można sobie z ich pomocą urozmaicić wakacyjne wieczory w grupie znajomych, grille, imprezy integracyjne w pracy, czy dłużące się rodzinne spotkanie przy okazji świąt lub imienin Cioci ( z całym szacunkiem dla świąt i Cioci, ale wiadomo jak jest, a co najmniej – jak bywa…).  

Tu sprawdzą się te wymagające znajomości popkultury, historii, czy bogatego słownictwa. Na przykład? 

No na przykład wspomniane “Antytytuły”

O co chodzi?

Każda osoba grająca myśli o jakimś filmie, książce, piosence (cokolwiek jeszcze wszyscy znacie i lubicie).  Zamiast powiedzieć na głos jego tytuł, mówi przeciwieństwo tytułu,

na przykłady:

  • Trochę Spokojny Wschód
  • Śmierć nie jest brzydka
  • Naziemny prostokąt

 

Co to za filmy? Wiecie? 🙂 

 

Książkę można kupić tutaj

Redakcja

Portal o rodzinie.