Przejdź do treści

Słów kilka o objawieniu. „Cudowna” Piotra Nesterowicza

"Cudowna" Piotra Nesterowicza
fot. lubimyczytac.pl

Bogowie objawiają się zazwyczaj w zwrotnych momentach historii, a te niemal zawsze łączą się z cierpieniem i niewiadomą. O tym jest ta niesamowita opowieść – „Cudowna” Piotra Nestorowicza.

Ot, tak już jakoś jest, że wielkie chwile inaczej wyglądają na kartach podręczników, a inaczej, kiedy jest się w centrum wydarzeń.

Zobacz także: Komu wybuch urwie ręce, a kto na tym zarobi? „Długi marsz w połowie meczu”

„Cudowna” Piotra Nesterowicza

Czasem bogowie zlatują na ziemię (z góry, z dołu, z wody – w zależności, gdzie mieszkają na co dzień), kiedy Kościół danego bóstwa spiera się z władzą o… władzę. Wówczas bogowie przybywają ze wsparciem.

Kiedy w latach sześćdziesiątych władza nie chciała dzielić się władzą z Kościołem katolickim, na Podlasiu objawia się jedna z ważniejszych postaci w pozaziemskiej hierarchii bóstw w tejże akurat religii – matka samego Boga.

Zobacz także: Dziesięć kawałków o wojnie. Rosjanin w Czeczenii

O trudach bycia wybrańcem

Bycie wybrańcem, którego odwiedza bóstwo nie jest łatwym zadaniem. Oprócz nieziemskiego gościa trzeba poradzić sobie z czymś znacznie trudniejszym, a mianowicie ludem bożym, który cudowności również chce doświadczyć.

Wybraniec przestaje być autonomiczną jednostką – jego „dar” staje się udziałem ogółu wiernych i to wierni chcą decydować o charakterze i kształcie „daru” oraz obowiązkach i powinnościach wybrańca.

Bo lud boży ma swoją wizję wizji, z losem wybrańca może być potem różnie. Do tego dochodzi władza – ona też będzie bronić swojego stanu posiadania w rządzie dusz.

Kiedy to wszystko wydarzy się naprawdę, to na kartach książki wygląda to szalenie ciekawie, ale tam wtedy pewnie bywało różnie, nie zawsze „cudownie”.

Marcin Malesiński

Pisze, czyta, recenzuje. Współpracownik wydawnictw i agencji autorskich. Oprócz tego zwykły czytelnik.

Hejter twierdził, że jej córka nie powinna była się urodzić. Nie spodziewała się, że tyle osób stanie po jej stronie

Natalie Weaver i Sophia Weaver
Fot.: Advocatesformedicallyfragilekidsnc.com

Sophia Weaver urodziła się ze znaczną deformacją twarzy i syndromem Retta – rzadką chorobą genetyczną odpowiedzialną za całościowe zaburzenie rozwoju. Mimo znacznej niepełnosprawności wiedzie pełne radości życie u boku rodziców i dwójki rodzeństwa. Jej prawo do życia zostało jednak zakwestionowane przez internautę.

Natalie Weaver, mieszkanka Północnej Karoliny w USA, niedawno dostrzegła, że zdjęcie jej córki zostało bezprawnie przerobione i wykorzystane w pełnym nienawiści wpisie na Twitterze. Zwolennik eugeniki sugerował w nim, że dzieci takie, jak Sophia, nie powinny były się urodzić. W okrutnym wpisie hejter napisał również, że rodzice, którzy w czasie ciąży nie wykonali amniopunkcji i pozwolili tak choremu dziecku przyjść na świat, nie mają prawa prosić o wsparcie państwa w ich leczeniu.

Wstrząśnięta matka Sophii, która od dwóch lat działa na rzecz dzieci z niepełnosprawnością, nie czekała długo z odpowiedzią. „Nie płacisz za moje dziecko. Ma prywatne ubezpieczenie, a my płacimy podatki” – odpowiedziała i zwróciła się do moderatorów Twittera o usunięcie konta, na którym pojawił się nienawistny wpis. Prośby te nie przyniosły jednak początkowo rezultatu, dlatego Natalie Weaver postanowiła poprosić o pomoc internautów.

Razem przeciwko wykluczeniu z powodu niepełnosprawności

Znajomi, a wkrótce i inni, zupełnie obcy internauci zmobilizowali się, by wspomóc mamę Sophii w ukaraniu hejtera. Pod wpływem krytycznych głosów społeczności z całego świata trolla udało się uciszyć, a przedstawiciele Twittera przeprosili Natalie za wcześniejszy brak odpowiedniej reakcji.

Na tym sprawa się jednak nie zakończyła. Liczne wsparcie przekonało mamę dziewczynki, że należy walczyć o zmianę regulaminu Twittera. Zależy jej, by użytkownicy serwisu mogli zgłaszać treści mające znamiona mowy nienawiści ze względu na niepełnosprawność. Natalie Weaver chce w ten sposób zwrócić uwagę na skalę przemocy werbalnej wobec tej grupy osób i stanowczo się jej sprzeciwić.

Przeczytaj również: Pierwsze wyjście rodziców bez dziecka. „Mama N. miała obawy, ja byłem przerażony

O tym, jak duże wykluczenie społeczne spotyka osoby z nietypowym wyglądem, Natalie Weaver wie bardzo dobrze. Ze względu na okrutne komentarze, które padały pod adresem jej córki, przez niemal 7 lat musiała unikać wspólnych wyjść w miejsca publiczne. Dopiero gdy rozpoczęła działalność społeczną na rzecz dzieci z niepełnosprawnością, zyskała odwagę, by głośno przeciwstawić się tej formie mowy nienawiści.

– Gdyby dwa lata temu ktoś powiedział mi, że będę tak otwarta w tej kwestii i zostanę aktywistką, tobym mu nie uwierzyła. Do działania zmusiły mnie okoliczności, ale czuję, że odkryłam prawdziwe powołanie i pasję – przyznała w odpowiedzi na jeden ze wspierających ją wpisów.

Inny nie znaczy gorszy

Sama Sophia Weaver, mimo że w swoim krótkim życiu zaznała wiele bólu, jest dzieckiem bardzo pogodnym i wnosi do domu wiele ciepła i uśmiechu. Choć wymaga codziennej rehabilitacji i nie potrafi mówić, o swoich potrzebach i nastrojach informuje rodziców dzięki alternatywnym metodom komunikacji. Za ich pomocą doskonale porozumiewa się też z młodszym rodzeństwem, które ją uwielbia i z radością włącza do wspólnych zabaw.

Weaverowie podkreślają, że każda wspólna chwila warta jest trudu, który wiąże się z wychowaniem Sophii.

– Sophia uwielbia się śmiać i jest w samym centrum naszej uwagi. Dzięki niej jestem szczęśliwszym i lepszym człowiekiem. To ona nauczyła mnie, czym naprawdę jest życie i piękno. Dlatego następnym razem zastanówcie się chwilę dłużej i otwórzcie oczy na drugiego człowieka! – apeluje Natalie Weaver.

Źródło: twitter.com, advocatesformedicallyfragilekidsnc.com

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na UW. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.

Program Aktywna Rodzina zamiast 500 plus? To propozycja Nowoczesnej

Program Aktywna Rodzina
fot. Pixabay

Nowoczesna chce zmienić 500 plus na program Aktywna Rodzina – zapowiedziała na antenie Polsat News przewodnicząca partii Katarzyna Lubnauer. 

Nowy, alternatywny do rządowego program zakłada comiesięczną wypłatę w wysokości 250 zł na każde (w tym także pierwsze) dziecko. Jak zauważyła Lubnauer „w tej chwili programem 500 plus objętych jest 57 proc. dzieci”.  Program Aktywna Rodzina swoim działaniem objąłby natomiast 97 proc. dzieci.

Zobacz także: Rzucają prace w korporacjach, by urodzić trzecie dziecko

Program Aktywna Rodzina – kto skorzysta?

Z programu mogłyby skorzystać tylko rodziny, w których pracuje choć jedno z rodziców. Rodziny, w których nikt nie pracuje, powinny być pod opieką pomocy społecznej – zauważa Lubnauer.

Warto dodać, że z obecnego programu 500 plus wyłączone są rodziny z jednym dzieckiem, chyba, że dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza 800 zł.

Źródło: Ofemin

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Dlaczego rodzicielstwo jest trudne?

Dlaczego rodzicielstwo jest trudne?
fot. Pixabay

Nie ma wątpliwości, że rodzicielstwo bywa trudne. Trochę jak w popularnym żarcie: „Kiedyś byłam świetną matką. A potem urodziły mi się dzieci.”

Zanim zostaliśmy rodzicami, mieliśmy wokół tego tematu wiele różnych fantazji. Mieliśmy poglądy, przekonania, wyobrażenia. Pewne rzeczy były nie do pomyślenia. Krzyczeć na dzieci? Sadzać dziesięciomiesięczne niemowlę przed telewizorem? Czuć do dziecka coś innego niż wszech ogarniającą miłość?

Zobacz także: Empatia w rodzicielstwie. Skąd wynika nasze poczucie winy?

Co zmienia się po porodzie?

Chyba też niewiele osób zdaje sobie sprawę, jak bardzo poglądy zmienią się po narodzinach dziecka, jak wiele najważniejszych spraw schodzi na dalszy plan, bywa że diametralnie  zmieniają się zainteresowania i pasje rodziców.

Rzeczywistość weryfikuje wyobrażenia wszystkich rodziców. Nie ma większego znaczenia, kim się jest w życiu zawodowym, jak duże ma się doświadczenie w opiece nad dziećmi, jak szeroką ma się wiedzę na temat ich rozwoju i emocji – własne dziecko zaskakuje. Pojawia się na świecie bez instrukcji obsługi; trzeba ją pisać od początku, każdego dnia.

Kiedy informujemy bliskich i znajomych, że zostaniemy rodzicami, pojawiają się żarty o nieprzespanych nocach, kolkach, płaczach, kupkach. Uśmiechamy się myśląc, że przecież każdy przez to przechodzi, że to tylko straszenie. A potem po raz pierwszy zostajemy rodzicami i zalewa nas nowość, chaos, konieczność natychmiastowego odnalezienia się na zupełnie nowym terytorium.

Zobacz także: Sekret rodzicielstwa

Dlaczego rodzicielstwo jest trudne?

Dlaczego więc rodzicielstwo bywa trudniejsze niż kiedykolwiek sądziliśmy?

  • Różnica

Różnica między wyobrażeniami a rzeczywistością jest tak duża, że przytłacza. Bywa, ze wywołuje panikę: „Jak ja sobie poradzę? Jak mam ogarnąć moje dziecko? Czy jeszcze kiedyś będę normalnie spała? Czy jeszcze wyjdę z koleżanką na kawę? Czy kiedyś przestanę być niewolnikiem tej sytuacji?”.

Zmiana, która następuje po pojawieniu się dziecka jest ogromna. Można mieć wrażenie, że nic już nie będzie takiej jak dawnej. Nic więc dziwnego, że rodzice przeżywają jednocześnie radość nowości i początku oraz żałobę po tym, co minęło. Czy bezpowrotnie okaże się z czasem.

  • Plany, które się nie ziszczą

Ma je każdy rodzic. Wyobraża sobie, jak będą wyglądały jego dni z dzieckiem. Ma fantazje o tym, jakie będzie jego dziecko, jakie będzie miało zainteresowania, jak się będzie zachowywało. Zwykle spodziewamy się słodkiego, uśmiechającego się bobasa. Nikt nie fantazjuje o godzinach spędzonych na tuleniu dziecka wijącego z powodu bólu brzuszka.

Plany czasami zmieniają się diametralnie jeszcze zanim dziecko się pojawi, kiedy na przykład okazuje się, że plan porodu można wyrzucić przez okno, bo dziecko rodzi się przez cesarskie cięcie o miesiąc za wcześnie.

  • Inne dziecko

To dość powszechna sprawa, ale też niedoceniana. Dzieci rodzą się z określonymi predyspozycjami, mają własną osobowość, niezależną od poglądów i potrzeb rodziców. I o ile osobowość dziecka i rodziców współgra, wszystko przebiega poprawnie.

Problemy zaczynają się wówczas, kiedy rodzicom spokojnym, wycofanym, introwertycznym, rodzi się dziecko krzyczące, głośne, wyraźnie wyrażające swoje potrzeby. Lub odwrotnie – rodzicom trafia się niemowlę potrzebujące przede wszystkim ciszy i rutyny, podczas kiedy oni gotowi się chwilę po jego narodzinach podbijać świat.

Może to rodzić frustracje, niezadowolenie, samooskarżenia lub agresję wobec dziecka. Znowu rzeczywistość okazuje się inna niż zamierzenia.

  • Komu zaufać?

Wszystkiego trzeba się nauczyć, opieki nad dzieckiem również. Uczymy się często od innych, bardziej doświadczonych osób. I rzeczywiście, rad i radzących nie brakuje. Począwszy od członków rodziny, skończywszy na personelu medycznym. Rady bywają pomocne, ale też sprzeczne. Komu więc zaufać? W jakim stopniu można zaufać sobie? Rodzice mogą czuć się zagubieni i sfrustrowani.

  • Zmęczenie

Kto (jeszcze) nie był rodzicem noworodka i małego niemowlęcia, nie ma o tym pojęcia. Prawie każdy ma doświadczenie „zarwanej nocy”, czasem dwóch, uczenia się do wczesnych godzin porannych, różnego rodzaju zmęczenia.

Ale też niewiele osób jest sobie w stanie wyobrazić, że od momentu narodzin dziecka kolejna w pełni przespana noc będzie na przykład za dwa lata. Oczywiście, z czasem jest lżej, dzieci się zmieniają, śpią coraz dłużej, a rodzice się adaptują do okoliczności. Jednak początki bywają skrajnie trudne.

Pojawia się też zmęczenie związane z obciążeniem emocjonalnym, zależnością i niezwykłą bliskością z drugim człowiekiem. To może przytłaczać lub przestraszać nawet najbardziej kochającego rodzica.

  • Podporządkowanie swoich spraw drugiemu człowiekowi

Oczywiście, każdy zdaje sobie sprawę z faktu, że rodzicielstwo wiąże się z opieką nad dzieckiem. Całkiem banalnie. Można o rodzicielstwie myśleć jak o rodzaju pracy. Jednak w każdej pracy, nawet tej z nie do końca uczciwym wykazem godzin, co jakiś czas mamy przerwę. W rodzicielstwie, zwłaszcza na początku, niekoniecznie.

Rodzicielstwo ma różne strony. Jest rozwojowe, fascynujące, ale również zwyczajnie męczące. Do tych wszystkich uczuć mamy prawo. Mamy również prawo szukać wsparcia i pomocy.

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Spodziewała się córeczki. Urodziła… bliźnięta!

Kobieta w ciąży unosi w ręku dziecięcą zabawkę
fot. Pixabay

37-latka z Myślenic przez wiele miesięcy ciąży była przekonana, że niedługo przyjdzie na świat jej córeczka. Podczas porodu okazało się jednak, że ma… bliźniaki. Choć brzmi to jak żart, ta historia wydarzyła się naprawdę – i nie wynikała z zaniedbania opieki ginekologicznej.

Kobieta zdecydowała się na poród w oddalonym o godzinę drogi szpitalu w Krakowie. Gdy dotarła na izbę przyjęć, lekarze nie mieli już czasu na wykonanie szczegółowych badań – poród zdążył się rozpocząć.

37-latka została błyskawicznie przewieziona na salę porodową, gdzie zaledwie dziesięć minut później urodziła zdrową dziewczynkę. Na tym jednak akcja porodowa się nie zakończyła. Chwilę później – ku zaskoczeniu lekarzy i samej mamy – na świat przyszedł też… chłopczyk.

Poród bez alarmu

Choć nieplanowany poród bliźniąt wiązał się ze znacznym ryzykiem dla zdrowia całej trójki, na szczęście obyło się bez komplikacji. – Zwykle, gdy w naszym szpitalu mają się urodzić bliźniaki, co zdarza się dość rzadko, wiemy o tym z wyprzedzeniem. Wtedy jest alarm dla lekarzy i położnych, bo taki poród niesie za sobą mnóstwo zagrożeń – opowiedziała Gazecie Wyborczej położna Monika Wójcik.

Gdy bliźniąt nie widać na USG

Sytuacja nie byłaby aż tak niespotykana, gdyby kobieta nie wykonywała regularnych badań ginekologicznych. Tymczasem 37-latka pozostawała w czasie ciąży pod opieką ginekologa, wykonała też badanie USG. Jak to możliwe, że nie wykryło ono obecności drugiego płodu? Okazało się, że bliźnięta ułożyły się w tej samej pozycji – jedno za drugim. Na monitorze było widać tylko dziewczynkę, która znajdowała się z przodu i zasłaniała swojego nieco mniejszego brata.

Mimo wielkiego zdziwienia oboje rodzice byli bardzo szczęśliwi z narodzin dwójki maluchów. Na poznanie brata i siostry z niecierpliwością czekała też piątka ich starszego rodzeństwa.

Nietypową historią podzieliła się z czytelnikami Gazety Wyborczej krakowska położna Monika Wójcik, odznaczona w 2017 r. tytułem „Położnej na medal”.

Źródło: Gazeta Wyborcza

Przeczytaj również:„No nie wstydź się!”. O tym, jak dorośli zawstydzają dzieci

materiał prasowy

Materiał prasowy redakcja otrzymuje, gdy firmy, stowarzyszenia, fundacje i inne organizacje chcą poinformować naszych czytelników i czytelniczki o aktualnościach, wydarzeniach, eventach, nowych produktach czy konferencjach.