Przejdź do treści

Vademecum cukrzycy ciążowej

co to jest cukrzyca ciążowa
fot. Pixabay

Szacuje się, iż w Polsce z problemem cukrzycy ciążowej zmaga się około 10 proc. kobiet. W ostatnim czasie tendencja ta jest wzrostowa co niewątpliwie bezpośrednio związane jest z coraz częściej występującą u kobiet nadwagą i otyłością. Nie bez znaczenia pozostaje także coraz późniejszy wiek zachodzenia w ciążę. Warto więc wiedzieć co to jest cukrzyca ciążowa, jak się ją bada i jaka dieta jest z nią związana.

Do innych czynników wpływających na występowanie cukrzycy ciążowej zalicza się wielorództwo, rodzinne występowanie cukrzycy typu drugiego, nadciśnienie tętnicze,  porody dzieci o masie przekraczającej 4000g w poprzednich ciążach, zaburzenie hormonalno-metaboliczne czyli zespół policystycznych jajników. Duży wpływ na powstanie cukrzycy ma także niska aktywność fizyczna kobiet.

Cukrzyca ciążowa – jakie badania powinno się wykonać?

Każda ciężarna powinna bezwzględnie zostać przebadana w kierunku poziomu cukru na samym początku ciąży przy czym krew powinna być pobrana z żyły i zbadana w laboratorium analitycznym. Nie zaleca się wykonywania badania gleukometrem. Jeżeli wartość badania jest prawidłowa – mniej niż 92mg%, następne badanie powinno być wykonane pomiędzy 24-28 tygodniem ciąży jako tzw. badanie krzywej cukrowej.

W przypadku wartości większej niż 92 mg% zaleca się  wykonanie testu diagnostycznego z obciążeniem glukozą (75 g)  wcześniej, a pomiary wykonuje się dwukrotnie:. na czczo (przed spożyciem glukozy) oraz po 2 godzinach od  jej wypicia.

Ważne w tym miejscu wydają się pewne rady dla pacjentki  takie jak np. spożycie ostatniego posiłku na około 8 do 12 godzin przed badaniem. Dodatkowo zalecany jest około 30 minutowy odpoczynek przed badaniem.

Istotne jest to, aby po spożyciu glukozy pacjentka pozostała w pozycji spoczynkowej – siedzącej przez 2 godziny czyli do chwili ponownego pobrania krwi z żyły. Podczas testu zakazane jest picie płynów, żucie gumy, spożywanie pokarmów, czy palenie papierosów. Kluczowe jest również to aby wypicie rozpuszczonej glukozy w 250 ml wody w nastąpiło w ciągu  5 minut( w miarę szybko).

Zobacz także: Odpowiedni wiek na ciążę? Nie ma takiego!

Kiedy możemy mówić o cukrzycy ciążowej?

Prawidłowe wyniki testu to poziom cukru na czczo czyli przed wypiciem „słodkości” to wartości nie więcej niż 92mg%,  po 2 godzinach wartości nie większe niż 152-mg% Wartości większe, niż przedstawione powyżej liczby wskazują na cukrzyce ciążową.

W większości przypadków przebieg cukrzycy jest łagodny i nie prowadzi do powikłań. W 70-80 proc, przypadków wystarczającym leczeniem jest przestrzeganie diety. Łatwo zatem wyliczyć, że zgodnie ze statystykami jedynie od 20 do 30 proc. kobiet powinno przyjmować insulinę.

Bardzo ważne jest monitorowanie  glikemii ( poziomu cukru) przez samą pacjentkę i odnotowywanie uzyskanych wartości w dzienniczku po wcześniejszym wyszkoleniu jej przez pielęgniarkę z doświadczeniem w edukacji cukrzycowej.

Prawidłowe wartości poziomu cukru  to poziomy na czczo i przed posiłkami 70-90 mg%, maksymalna wartość cukru po jednej godzinie od posiłku mniejsza niż 120 mg%, zaś w nocy miedzy godz. 2. a 4. większa niż 70 mg % .

Cukrzyca ciążowa a dieta

Jak wspomniano wyżej w większości przypadków podstawą leczenia cukrzycy jest stosowanie diety cukrzycowej, która powinna zabezpieczyć prawidłową wartość cukru we krwi, ale także prawidłowy przyrost masy ciała ciężarnej.

Zaleca się stosowanie w diecie surowych warzyw, pieczywa z mąki razowej, płatków zbożowych, kasz  oraz dzikiego ryżu, czyli węglowodanów o niskim indeksie glikemicznym. Ważne aby ciężarna odżywiała się regularnie spożywając 5-6 posiłków dziennie.

Kluczowe dla kobiet w ciąży borykających się z cukrzycą jest spożywanie ryby, które zaopatrują organizm w potrzebne dla metabolizmu tłuszcze jak również białka. Analizując matematycznie składniki pokarmowe uważa się, iż węglowodany powinny stanowić nawet do 50 proc. pokarmu, białka 30 proc., a tłuszcze 20 proc. zapotrzebowania dietetycznego. Dieta powinna być bogata w witaminy.

Zobacz także: Zanim zajdziesz w ciążę – co warto zbadać? Zacznij od podstaw!

Co z aktywnością fizyczną?

Jeżeli nie występują przeciwwskazania do wysiłku fizycznego zalecana jest gimnastyka o umiarkowanym nasileniu oraz spacery. W przypadkach wymagających leczenia insuliną, leczenie powinno być prowadzone pod kontrolą diabetologa oraz doświadczonego lekarza położnika.

Doustne leki przeciwcukrzycowe nie powinny być stosowane w  ciąży.  W przypadku stosowania tych leków w okresie planowania ciąży należy je jak najszybciej zastąpić insuliną.

Cukrzyca ciążowa znika u większości kobiet po zakończeniu ciąży, jednakże u każdej pacjentki z cukrzycą zaleca się oznaczenie glikemii z testem 75 glukozy 6-12 tygodni po porodzie, później co 2-3 lata. Zaleca się też wykonanie takiego testu przed planowaniem następnej ciąży. Karmienie piersią u kobiet z cukrzycą ciążową jest całkowicie wskazane i nie rodzi żadnych negatywnych konsekwencji zarówno dla karmiącej jak i dla dziecka.

 

 

dr n. med Wojciech Kluszczyk

Specjalista chorób kobiecych i położnictwa. Ginekolog zajmujący się leczeniem niepłodności oraz immunologią rozrodu. Problematyką tą zajmuje się od 1993r. początkowo w Klinice Perinatologii i Rozrodczości oraz Ginekologii w Zabrzu, następnie zaś w Klinice Leczenia Niepłodności w Opolu. Od 2004r. pełni funkcję ordynatora Oddziału Ginekologii i Położnictwa w Wodzisławiu Śląskim. Obecnie pracuje również w Klinice Eurofertil w Ostrawie.

Dlaczego po okresie lenistwa ćwiczenia są tak bolesne i nieprzyjemne?

ćwiczenia ćwiczenia ruch aktywność fizyczna zdrowie sport badania
Fot Andriy Bezuglov/ 123RF

Nowe badania sugerują, że wykonywanie mniejszej ilości ćwiczeń lub ich zaprzestanie może dezaktywować ważne białko w organizmie. W ten sposób zamyka się błędne koło, powodując dalszą bezczynność i utrudniając aktywność.

Naukowcy z Uniwersytetu w Leeds w Wielkiej Brytanii odkryli, że dezaktywacja białka Piezo1, czujnika przepływu krwi, zmniejsza gęstość naczyń włosowatych przenoszących krew do mięśni. Ma to wpływ na aktywność organizmu i jego zdolności. 

Ograniczony przepływ krwi bez białka Piezo1

Zespół odkrył, że ten ograniczony przepływ krwi oznacza, że ​​aktywność staje się trudniejsza i może prowadzić do zmniejszenia ilości ćwiczeń. Czy poznaliśmy odpowiedź na odwieczne pytanie: dlaczego ćwiczenia stają się trudniejsze, im mniej robisz? Artykuł z tymi wnioskami został opublikowany w Journal of Clinical Investigation.

Eksperymenty przeprowadzono na myszach, ale białko Piezo1 występuje też u ludzi, co sugeruje, że mogą wystąpić podobne wyniki.

Ćwiczenia chronią przed chorobami sercowo-naczyniowymi, cukrzycą, depresją i rakiem. Niestety, wiele osób nie ćwiczy wystarczająco dużo z powodów takich jak urazy i siedzący tryb życia. To sprawia, że ​​ludzie są bardziej narażeni na choroby. Im mniej się ćwiczy, tym mniej się jest sprawnym, co często prowadzi do spirali pogorszenia zdrowia.

-mówi  Fiona Bartoli, badaczka w Szkole Medycznej Uniwersytetu w Leeds.

Zobacz też: Tradycyjne sztuki walki mogą poprawić samokontrolę dzieci w wieku szkolnym

Aktywność to podstawa zdrowia

Podczas eksperymentu naukowcy porównali dwie grupy myszy — grupę kontrolną i grupę, której poziom Piezo1 był zaburzony przez 10 tygodni. Zaobserwowano aktywność podczas chodzenia, wspinania się i biegania, przy czym myszy bez Piezo1 wykazały uderzające zmniejszenie poziomu aktywności. Sugeruje to ważną rolę Piezo1 w utrzymaniu normalnej aktywności fizycznej.

Należy pamiętać, że nawet wyprostowana pozycja, w jakiej się poruszamy, jest wynikiem bardzo szybkich zmian ewolucyjnych. Jak podaje w swej książce „Homo sapiens – od zwierząt do bogów Yuval Noah Harari, wyprostowana pozycja pozwoliła nam utrzymać rosnący mózg oraz lepiej dostrzegać zagrożenia istniejące np. na sawannie. Niestety, dynamiczny rozwój gatunku niesie za sobą również i problemy – zbyt ciężka głowa i wyprostowana postawa powodują m.in. sztywnienie karku oraz problemy z odcinkiem lędźwiowym. Ćwiczenia powinny więc rozgraniczać się na te poprawiające  wydolność oraz układ sercowo naczyniowy (cardio) oraz siłowe w celu wzmacniania partii mięśni. Ruch i sport to zdrowie!

Źródło: Science Daily

Autor: pc

Zobacz też: Jak dieta, suplementy i zmiana stylu życia mogą pomóc w walce z COVID

Redakcja

Portal o rodzinie.

Jak rozmawiać z dziećmi o seksie?

jak rozmawiać z dziećmi o seksie dziecko seks rozmowa psychologia Jak rozmawiać z dzieckiem o seksie
Strachy i lęki wynikają z niewiedzy. – Fot. Pixabay

Rozmowa z dziećmi o seksie na poziomie odpowiednim do ich wieku to istotny element bezpieczeństwa w okresie dorastania. Dzieci, które rozmawiały o seksie z rodzicami, częściej zgłaszają im wszelkie niechciane doświadczenia seksualne.

Rozmowa o seksie, zwłaszcza z rodzicami, zawsze jest niekomfortowa. Chociaż istnieje obawa, że ​​uczenie dzieci o seksie sprawi, że wcześniej zaangażują się w związki intymne – jest odwrotnie. Badania sugerują, że dzieci, które rozmawiają o seksualności z rodzicami, częściej opóźniają wiek pierwszego doświadczenia seksualnego. Co więcej, dyskusja na temat zdrowej seksualności prowadzi do zwiększenia pewności siebie i poczucia własnej wartości, które są czynnikami chroniącymi jednostki przed wykorzystywaniem seksualnym.

Zobacz też: Tradycyjne sztuki walki mogą poprawić samokontrolę dzieci w wieku szkolnym

Porozmawiaj z dzieckiem o seksie

Badania na temat uwodzenia seksualnego sugerują, że sprawcy wybierają ofiary, które są bardziej podatne na zagrożenia. Jedną z cech sugerujących taką podatność jest niska samoocena. Rozmowa o seksie nie powinna być jednorazowa, lecz przeprowadzana co jakiś czas. Znaczenie ma również sposób przekazywania informacji. Na przykład, gdy dzieci są jeszcze małe, używaj już prawidłowych nazw anatomicznych dla ich części ciała. Jedno z badań wykazało, że dzieci, które znały prawidłowe nazwy anatomiczne swoich części ciała, były mniej narażone na atak sprawców. Dzieci te rozmawiały z rodzicami o tych kwestiach i byłyby bardziej skłonne do ujawnienia przemocy seksualnej. Kiedy dzieci są w wieku przedszkolnym, rozmowa powinna obejmować omówienie intymnych części i tego, że nikt nie powinien ich dotykać.

Wiedza to podstawa poczucia własnej wartości

Dzieci powinny zdawać sobie sprawę z tego, jak zmieni się ich ciało, zanim osiągną okres dojrzewania. Gdy zaczynają dorastać, warto mówić o tym, jak powstają dzieci. Wiek około dwunastu lat to również dobry czas na dyskusję na temat bezpieczeństwa w Internecie. Kiedy dzieci wkraczają do liceum, warto rozmawiać z nimi o imprezach, niebezpieczeństwach związanych z alkoholem i innymi używkami.

W tak przeprowadzonym przygotowaniu będzie znacznie bardziej prawdopodobne, że dzieci przyjdą do rodziców, gdy mają pytania lub znajdują się w trudnej sytuacji.

Autor: pc

Źródło: Psychology Today

Zobacz też: Czy powinniśmy rozmawiać z dziećmi o zastraszaniu?

Redakcja

Portal o rodzinie.