Przejdź do treści

Matki i córki – trudne relacje

Relacja matka-córka to jeden z najczęstszych, jeśli nie najczęstszy temat w gabinetach terapeutycznych. Kobiety w terapii bardzo starają się osiągnąć stan, w którym albo staną się takie jak matki albo będą zupełnie od nich inne. Nie ma stanów pośrednich.

Podobnie myślą o wychowaniu swoich dzieci – albo mają przekonanie, że dostały od matek najlepszy wzór, albo też za wszelką cenę nie chcą wychowywać dzieci tak, jak same zostały wychowane. Czasami tak bardzo źle wspominają swoje dzieciństwo lub cierpią z powodu tak głębokich deficytów, że mają poważne trudności w zajmowaniu się córkami. Wpływ matek na córki zdaje się być szczególnie głęboki, inny niż na synów. Jest fundamentem, na którym kobieta opiera swoje przyszłe relacje, samoocenę, wyobrażenie o kobiecości. Tym trudniej jest kobietom, które nie doświadczyły dobrej opieki macierzyńskiej.

Złożone relacje, trudne emocje

Córka uczy się od matki z jej słów i czynów. Córka buduje obraz samej siebie również na podstawie tego, co matka myśli o sobie samej. Konstruuje obraz świata i swojej w nim roli na podstawie konfliktów wewnętrznych swojej matki, do których niestety w zasadzie zawsze ma jakiś dostęp.

Motyw relacji matki i córki jest dość popularny w literaturze. I właśnie literatura dostarcza najciekawszych dowodów na to, jak złożone są to zależności. Toni Morrison w „Najbardziej niebieskim oku”  pokazuje, jak dziwnym konceptem staje się miłość, własna i do innych ludzi, skąd bierze się przekonanie, że jest się gorszym, niewiele wartym, słabym, brzydkim i niegodnym uczucia. Nawet jeśli nikt nie mówi tego wprost.

Matka 11-letniej dziewczynki, Pauline Breedlove, nieświadomie i być może niecelowo przekazuje swojemu dziecku niskie poczucie własnej wartości oraz nienawiść do samej siebie. To, co pierwotnie należy do matki (i być może kobiet kilka pokoleń wstecz), staje się niechcianym dzieciństwem dziewczynki. Matka, która siebie uważa za nieatrakcyjną, gorszą i słabszą uczy córkę, że takie są kobiety. Skazane. Z drugiej strony ta sama matka zachwyca się inną kobietą, białą, zachwyca się kolorem oczu, których czarna dziewczynka mieć nie może, rodzajem relacji, które tworzą biali ludzie. O tamte relacje i tamtą rodzinę dba, zaniedbując jednocześnie swoją.

Życiowe rozczarowanie matki, trudności, z którymi musiała sobie radzić doprowadziły ją do stanu, w którym uwierzyła, że jest gorsza. Ale to poczucie było dla niej jak tarcza, mogła się za nim ukryć. Dla córki natomiast staje się częścią osobowości, częścią jej samej.

Relacje, które łączą matkę i córkę w powieści Toni Morrison są więc oparte na złości i żalu, pozbawione są natomiast empatii. Tak się często dzieje. Złość i brak empatii z jednej strony są niszczące, zwłaszcza jeśli dręczą dorosłą kobietę, która potrafi znaleźć ich źródła. Z drugiej jednak są normalne. Przecież najlepsze, najbardziej wspierające i najsilniejsze związki zawierają elementy niechęci, złości, narcyzmu, ludzie bywają egoistyczni i nieempatyczni. Tyle tylko, że trudno sobie wyobrazić, żeby takie uczucia jak zazdrość czy złość mogły istnieć pomiędzy matką i córką.

Niekochane córki

Bywa jednak też tak, że normalne uczucia przestają być „normalne”. Niektóre kobiety nie doświadczają matczynej miłości, zaangażowania, odzwierciedlania. Proces zdrowienia z takiej relacji i budowania realnego poczucia własnej wartości bywa długi i złożony. Wiąże się między innymi z tym, że trzeba na swoją matkę spojrzeć realnie, zobaczyć ją taką, jak była i pożegnać się z ideałem matki, której się nie miało. Żałoba stają się kluczowym doświadczeniem. Kobieta, która doświadczyła poważnych deficytów w opiece macierzyńskiej, zinternalizowała poczucie, że nie można jej kochać. Skoro jej matka jej nie kochała, to całkiem oczywiste, że nikt inny również nie może.

„Zdrowienie” z tego przekonania wiąże się więc z jego zmianą, ale też urealnieniem tego, co i dlaczego przekazywała matka. Kobieta będąca w tym procesie musi poradzić sobie z wyjątkowo bolesnym konfliktem wewnętrznym. Z jednej strony musi pogodzić się ze świadomością, że nie była kochana przez swoja matkę, z drugiej natomiast poradzić sobie z ciągle żywą, niezależną od wieku i okoliczności życiowych, potrzebą tej miłości i opieki. Musi więc ułożyć się z tym, że to, czego najbardziej zawsze pragnęła, nigdy nie miało ani nie będzie miało miejsca.

Dlatego też jest to proces żałoby, całkiem wyraźnie przypominający każdą inną żałobą. I tak jak w teorii opracowanej przez Elizabeth Kubler-Ross[1], kobieta nie musi przechodzić wszystkich stadiów żałoby, do niektórych może wracać, może robić krok w przód i dwa w tył.

Zaprzeczenie

Jak mogła mnie nie kochać? Przecież byłam dzieckiem. Jej dzieckiem?!”- mówią niekochane córki.

Czasami potrzeba lat, a nawet dekad, żeby przyznać się do ran zadanych przez najbliższą osobę. Konsekwencje uznania tego są tak ogromne, że łatwiej im zaprzeczać. Granicznym punktem bywa śmierć matki; dopiero wtedy można o niej myśleć bardziej odważniej, bardziej prawdziwie.

Złość

„Nie mogę zrozumieć, jak mogła ciągle wybierać własne potrzeby, mężczyzn, wyjazdy, nigdy mnie?”

Naturalna i nieunikniona konsekwencja uznania rzeczywistości. Na matkę, której nie ma, można wreszcie zacząć się złościć, można mieć do niej pretensje, można jej nawet nienawidzić. To uczucie może być wszechogarniające.

Targowanie się

Gdyby tylko bardziej jej zależało, gdyby tylko bardziej mnie kochała, nie miałam dziś takiego bałaganu w życiu”.

Trudny etap; czasami nie ma już z kim się targować, uświadamia, że wszystko już minęło i jest nie do naprawienia. Matka, nawet jeśli żyje, może zawieść kolejny raz.

Depresja

Do samego końca, do ostatnich dni życia matki można mieć nadzieję, że coś zmieni, że matka zrozumie, przeprosi. Ale życie to nie hollywoodzki film, najpewniej nie będzie radosnego zakończenia, bo nie może być. Dlatego też ten etap może trwać latami, również dlatego, że końcu trzeba sobie uświadomić, że nadzieja była złudna. To z kolei pogłębia poczucie nieadekwatności.

Akceptacja

Początek zdrowienia, konstruktywnych zmian i zgody na siebie, własne błędy i matkę, którą się miało. I taką, jaką się miało.

 

[1] https://pl.wikipedia.org/wiki/Elisabeth_K%C3%BCbler-Ross

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Nowy rok, nowe cele! Czyli kilka słów o ich SMART wyznaczaniu

Słowo smart w języku angielskim oznacza sprytny – fot. 123rf

Pożegnaliśmy 2019 rok, witając nowy rok 2020. Wiele osób wraz z nowym rokiem podejmuje pewne kroki związane ze zmianami. Wyznaczamy sobie nowe cele, które zamierzamy zrealizować i wprowadzić w nasze życie. Zmiany mogą dotyczyć różnych sfer naszego życia np. osobistego lub zawodowego. Mogą dotyczyć modyfikacji prowadzonego dotychczas stylu życia, zmiany naszego wyglądu, zmiany nakierowanej na rozwój osobisty czy zmiany dotyczące naszej pracy. Wyznaczanie sobie nowych celów jest świetnym motorem napędzającym. Dzięki temu wzmacniamy własną motywację do działania oraz kierujemy swoją uwagę na własny rozwój osobisty. Jest to bardzo ważne, ponieważ przez wzrost rozwoju osobistego wzmacniamy własne poczucie refleksyjności oraz rozumienia. Wzrasta w nas również zdolność empatii w relacjach interpersonalnych.

Jednocześnie wyznaczanie sobie celów oraz osiąganie ich powoduje poczucie sensu życia i tożsamości, dzięki temu wiem kim jestem, dokąd dążę i czego chcę.

Niezależnie od tego jakie cele zostaną przez nas wyznaczone istotne jest, abyśmy zastanowili się czy w odpowiedni sposób je formułujemy oraz czy prawidłowo planujemy działanie do ich osiągnięcia?

Co tak naprawdę oznacza metoda SMART?

Słowo smart w języku angielskim oznacza sprytny i tym właśnie charakteryzuje się ta metoda, aby wyznaczać sobie sprytnie cele, które wyrażone w odpowiedni sposób będą realnie i w prosty sposób osiągalne.

Jednocześnie SMART to skrótowiec, w którym kryje się pięć cech jakie powinny mieć założone przez nas cele.

Zobacz też: Pokonać prokrastynację? Tak, to możliwe!

Co kryje się w metodzie SMART?

 

  1. S – Specific, czyli Sprecyzowany: Cel musi być konkretnie określony, jednoznaczny bez możliwości innej interpretacji. Warto na samym początku zadać sobie trzy pytania, które ułatwią nam sprecyzowanie celu.
  • Co chcę osiągnąć?
  • Po co chcę to osiągnąć?
  • W jaki sposób chcę to osiągnąć?

 

  1. M – Measurable, czyli Mierzalny: Cel powinien być tak sformułowany, aby móc go określić liczbowo sprawdzające jego stopień lub możliwość postępów realizacji. Ważne jest również to po czym my sami poznamy, że nasz cel został osiągnięty.

 

  1. A – Attractive, czyli Atrakcyjny : Bardzo ważna jest atrakcyjność założonego celu, która będzie nas motywować do jego osiągnięcia. Tutaj możemy zastanowić się czy nasz cel jest łatwy czy trudny? Jak długo będzie trwała jego realizacja? Jak bardzo jest dla nas ważny? Im wyższy stopień atrakcyjności tym większa motywacja. Można zastanowić się nad sporządzeniem własnej tabeli zysków oraz strat, która pomoże nam zaznaczyć jakość atrakcyjności założonego celu.

 

  1. R – Realistic, czyli Realny: Należy pamiętać, ze cele powinno wyznaczać się indywidualnie w zależności od naszych możliwości. Realność osiągnięcia celów jest również bardzo ważna bo wpływa na naszą motywację. Aby przekonać się o tym czy dany cel jest realny do osiągnięcia należy zastanowić się ile czasu, ile naszej pracy oraz ile pieniędzy musimy włożyć w jego osiągnięcie. Zastanówmy się nad tym jakimi zasobami dysponujemy i ile faktycznie możemy osiągnąć.

 

  1. T – Time-based, czyli Określony w czasie: Każdy cel ma określony czas realizacji. Powinniśmy pamiętać, aby wyznaczony deadline był dla nas osiągalny. Konkretna data zakończenia pomoże nam w ustaleniu dokładnego planu działania lub harmonogramu pracy, który będziemy realizować aby osiągnąć założony cel.

 

Wyznaczanie oraz realizowanie założonych celów jest możliwe. Warto zwrócić uwagę i skoncentrować się na formułowaniu ich w odpowiedni sposób. Pamiętajmy, że wymagając od samych siebie wykonujemy najlepszą pracą samorozwojową. Osiąganie założonych celów wpływa na całościowe polepszenie naszego dobrostanu psychicznego.

Autorka: Aleksandra Nosarzewska

Zobacz też: Nowy rok, nowa ja

Aleksandra Nosarzewska

Studentka V roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS. Jej pasją jest psychologia dziecka oraz pedagogika. Na co dzień współpracuje z dziećmi z zaburzeniami ze spektrum autyzmu.

„Bridget na ostro”, czyli „50 twarzy Tindera”

50 twarzy Tindera
fot. materiały prasowe

Tinder sprowadza poszukiwanie partnera/partnerki do paru puknięć palcem w ekran smartfona. Aplikacja stała się tak popularna, że Joanna Jędrusik wydała książkę „50 twarzy Tindera”. Czy warto dać jej szansę?

Tytuł w oczywisty sposób nawiązuje do najpopularniejszej powieści erotycznej ostatnich lat. Na odwrocie książki znajduje się jeszcze jedno odwołanie: „Bridget Jones na ostro!”. Cóż, perypetie Bridget były pełne ciepłego, brytyjskiego humoru. W „50 twarzach Tindera” jest on dużo dosadniejszy, nierzadko wulgarny. Joanna Jędrusik wypracowała własny styl opowiadania, który nie każdemu przypadnie on do gustu.

Zobacz też: Situationship, czyli tak trochę miłość

O sztuce randkowania

Autorka twierdzi, iż ze względu na wyścig szczurów kochamy szybko i powierzchownie. W odniesieniu do Tindera poczyniła szereg użytecznych spostrzeżeń. Z tej arcypopularnej aplikacji randkowej korzystają przedstawiciele najróżniejszych klas społecznych, zwolennicy wszelkich możliwych frakcji politycznych, wyznawcy najróżniejszych religii. Autorka podzieliła mężczyzn na kilka kategorii („naukowcy”, „nerdy”, „dziennikarze kulturalni” itd.), po czym pokrótce opisała, komu dać szansę, a kogo lepiej unikać. Książkę można więc traktować jako niby-poradnik, w którym mniej lub bardziej udane dowcipy przeplatają się z gorzką opowieścią o nieudanym małżeństwie autorki. Jeśli chodzi o walory rozrywkowo-relaksacyjne, trudno coś zarzucić tej konwencji.

Nie dla każdego

Cięty, dosadny, wulgarny język wyraźnie oddaje emocje bohaterki, czyli samej Joanny Jędrusik. Nie wiem, czy nie ubarwiła swoich przeżyć, ale to nie wpływa na wrażenia z czytania. Te zaś generalnie są pozytywne, choć żarty autorki momentami ocierają się o grafomanię: „Przyznałabym się nawet do wydania rozkazu strzelania do górników w kopalni Wujek, gdyby to było konieczne, żeby uratować moje małżeństwo”. W ogólnym rozrachunku odbiór tej książki zależy przede wszystkim od indywidualnej wrażliwości. Jeśli krzywisz się na widok licznych bluzgów, nie wiesz, kto to „nerd” i postrzegasz internetowe randki jako przejaw zepsucia moralnego, rozejrzyj się za inną lekturą.

Zobacz też: Love is all around – Najpiękniejsze sceny miłosne z filmów

Tinderowe kompendium

Przyznam, że „50 twarzy Tindera” niezbyt mi się podobało, gdyż… jako mężczyzna nie mogłem się utożsamić z bohaterką :). Myślę jednak, że większość czytelniczek nie będzie miała tego problemu, szczególnie jeśli doskwiera im samotność i same korzystają z tytułowej aplikacji. Jeśli nie – z książki dowiedzą się o niej praktycznie wszystkiego. Z drugiej strony, sugerowana cena detaliczna tego osobliwego kompendium (40 zł) wydaje mi się dość wygórowana. Nie mam złudzeń co do tego, że za jakiś czas dzieło Joanny Jędrusik trafi do hipermarketowych koszy z napisem „Wyprzedaż”. Ale czy wtedy ktoś będzie jeszcze korzystał z Tindera? Aplikacja powoli traci popularność na rzecz konkurencyjnego Badoo, a o poczciwej sympati.pl pamiętają już głównie osoby 50+. Sięgając po „50 twarzy Tindera”, warto mieć to wszystko na uwadze.

          

 

 

Bartosz Jaster

Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonat i badacz historii, miłośnik literatury faktu. Członek Fundacji Rozszczepowe Marzenia, niosącej pomoc dzieciom z wadami wrodzonymi.

„Kończyłem bieg ze łzami w oczach!” – co dzieje się na trasie biegu ultra? Krystian Pietrzak wie to najlepiej! [PODCAST]

Krystian Pietrzak
Fot. archiwum prywatne Krystiana Pietrzaka

Zdaje się, że najbardziej mityczną odległością biegową jest maraton – zapewne wiesz, jak skończył posłaniec Filippides, który niósł Ateńczykom wieść o nadciągającej flocie perskiej? Zgadza się, padł nieżywy, chociaż ów mit głosi, że jego trasa miała „zaledwie” długość 42 km 195 m. Cóż, gdyby na jego miejscu był Krystian Pietrzak lub inni biegacze ultra… starożytna historia mogłaby potoczyć się zupełnie inaczej. Wracając jednak do teraźniejszości – posłuchaj II części PODCASTU ze sportowcem, który w trakcie jednych zawodów przebiega nawet… 350 km!

Jeśli na początku wykona się pewną pracę, później jest łatwiej. Później jest tylko łatwiej!

Krystian Pietrzak, biegacz ultra

Katarzyna Miłkowska: Odległości, jakie pokonujesz – chociażby 300 km w trakcie ostatnich zawodów w Portugalii (odbyły się w grudniu 2019 ) – przekraczają granice wyobraźni przeciętnego człowieka.

Krystian Pietrzak: Faktycznie, moje postrzeganie biegania jest inne, ale zależne jest to od perspektywy z jakiej patrzę – a znajduje się ona na dalszym już etapie. Nie zmienia to jednak faktu, że ja też stawiałem pierwsze kroki. Rozumiem więc, że dla wielu absolutnie niewyobrażalne wydaje się przebiegnięcie półmaratonu, maratonu, a następnie myśl o pokonaniu go w lepszym stylu – sam byłem w tym punkcie. Wszystko jednak zaczyna się w treningu, od tych małych kroków – „baby steps” – które codziennie wykonujesz.

Kiedyś opisałem to nawet w jednym z wywiadów, którego udzielałem w Niemczech, gdzie na co dzień mieszkam. Psycholożka sportu próbowała dociec, co pcha ludzi do takich wyczynów – bieg 300 km i spanie w jego trakcie przez zaledwie godzinę, dwie, czasem wcale… Zaznaczyłem wtedy, że to właśnie wspomniany trening stanowi bazę. To właśnie on jest symulacją zawodów – tylko co kluczowe, symulacją podawaną w małych porcjach, które są możliwe do przyjęcia.

Czyli mówisz o swego rodzaju „szczepionce”?

Dokładnie, ponieważ tak na dobrą sprawę, szczepionka jest aplikowaniem czegoś, co powoduje, że zachwiana zostaje nasza naturalna równowaga. Jednak to zachwianie podane w małych porcjach sprawia, że organizm adaptuje się do nowej sytuacji. Dlatego trzeba zdawać sobie sprawę, że o treningu mówimy wtedy, kiedy wychodzimy poza strefę komfortu. Kiedy doświadczamy owego „szczepionkowego” zachwiania.

Wysłuchaj podcastu z Krystianem Pietrzakiem! Dowiesz się z niego znacznie więcej:

  • o tym, co może wydarzyć się na trasie biegu ultra?
  • o emocjach pojawiających się na mecie – co czuje człowiek, który właśnie skończył 300-kilometrowy bieg?!
  • o granicach, których nawet tacy wyczynowcy jak on nie przekraczają!

 

 

Krystian Pietrzak

Fot. archiwum prywatne Krystiana Pietrzaka

Fot. archiwum prywatne Krystiana Pietrzaka

 

 

 

I część rozmowy:Biegi 300 km po górach? No problem! Krystian Pietrzak: „ Każdy jest w stanie zrobić coś podobnego” [PODCAST]

 

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

And the Oscar goes to – czyli hollywoodzkie nagrody 2020

Oscary 2020
Fot. materiały prasowe

To był coroczny, najważniejszy dzień ( i noc) w świecie filmu. Po raz 92. nagrodzono najlepsze filmy 2019 roku. Największym zwycięzcą tegorocznych Oscarów okazał się „Parasite” Bonga Joon-ho, nagrodzony czterema statuetkami.

Najlepszy z najlepszych!

„Parasite” to pierwszy w historii Oscarów film nieanglojęzyczny, który wygrał zarówno w swojej kategorii, jak i w głównej kategorii „najlepszy film”. Został uznany też za najlepszy scenariusz  oryginalny i reżyserię. Czy to znak, że ceremonia wreszcie przestaje być lokalną imprezą, nagradzającą głównie filmy wyprodukowane w Stanach? Eksperci radzą poczekać do przyszłego roku, żeby sprawdzić, czy rzeczywiście tak się stanie.

Statuetki dla południowokoreańskiego filmu Bong Joon-ho nikogo nie zdziwiły.  To dramat obyczajowy,  czarna komedia i thriller w jednym – historia biednej rodziny, która mieszka w piwnicy wielopiętrowego bloku i do której pewnego dnia uśmiecha się los –  wszyscy zdobywają zatrudnienie u bogatej rodziny Parksów. Obserwujemy zderzenie dwóch światów, w którym następuje ciąg tragikomicznych zdarzeń. To film, który porusza problem nierówności społecznych i wykluczenia – nic dziwnego, że zdobył także Złotą Palmę w Cannes.  Film dostał aż 6 nominacji i finalnie zdobył cztery statuetki, pokonując tym samym Sama Mendesa i jego świetny „1917”,  nominowany aż w 10 kategoriach.

Trudno się więc dziwić, że nasze „Boże Ciało”, nominowane w kategorii najlepszy film międzynarodowy, pozostało „tylko” z nominacją. Film Jana Komasy miał w tym roku mocnych konkurentów, z „Parasite” na czele.

 

 

„Boże Ciało” – polski, silny akcent

„Boże Ciało” to oparta na faktach historia Daniela (w tej roli fantastyczny Bartosz Bielenia) – 20-latka, którego poznajemy, kiedy ma zacząć swoje nowe życie po wyjściu z zakładu poprawczego. Chciałby zostać księdzem, a jego wzorem jest kleryk, który pomagał chłopcom w poprawczaku. Daniel zdaje sobie sprawę z tego, że jego marzenie nigdy się nie spełni, ale los kieruje go do wioski, do kościoła. Okazuje się, że niemożliwe staje się możliwe i w krótkim czasie Daniel nie tylko spowiada wiernych, ale jest też prawdziwym natchnieniem dla miejscowej ludności. Chłopak dostrzega problemy nękające mieszkańców, próbuje być duchowym przewodnikiem tych, których dotknęła tragedia, jednocześnie zdaje sobie sprawę z powierzchowności wiary. Do głosu dochodzą bowiem najgorsze cechy polskiego społeczeństwa: zazdrość, osądzanie, zgoda na przemoc i inne patologie.

Nie jest to film o kościele, tylko o nas, o polskim społeczeństwie.  I o chłopcu, który zasługuje na drugą szansę i na moment rzeczywiście ją dostaje.


Nie był to jedyny polski akcent na uroczystości – na scenie zobaczyliśmy Kasię Łaskę. Artystka wraz z innymi piosenkarkami towarzyszyła Idinie Menzel, wykonującej piosenkę Elzy z Krainy Lodu 2.

Aktorska śmietanka

Jeśli chodzi o statuetki za role pierwszoplanowe, werdykt zgodził się z przewidywaniami bukmacherów. Nagrody otrzymali – Joaquin Phoenix za rolę w filmie „Joker” oraz Renée Zellweger za tytułową „Judy”. Przemowa Phoenixa była zdecydowanie najbardziej zaangażowanym wystąpieniem gali, która – podobnie jak w zeszłym roku – odbyła się bez prowadzącego. To pierwszy, bardzo zasłużony Oscar dla 46-letniego aktora, znanego ze swoich proekologicznych przekonań.

„Sztucznie zapładniamy krowy i zabieramy ich dzieci. Żeby sprawić sobie przyjemność, kradniemy im mleko, żeby nalać do kawy” – powiedział Pxoenix, odbierając statuetkę. Wspomniał także o prawach osób LGBT i przyznał, że praca z nim nie była łatwa – przeprosił tych, z którymi pracował i podziękował za otrzymaną drugą szansę.

Spełniły się także przewidywania, kto dostanie Oscara 2020 za najlepszą rolę drugoplanową. Największe szanse na zdobycie statuetki mieli tegoroczni zdobywcy Złotego Globa, czyli Brad Pitt za rolę w „Pewnego razu w Hollywood” oraz Laura Dern za rolę w filmie „Historia małżeńska”. Tak też się stało i statuetki zasłużenie powędrowały do aktorów.

Oscary 2020 – kto jeszcze zwyciężył?

Statuetkę za najlepszą piosenkę (Rocketman) dostaje Elton John i odbiera ją ze swoim wieloletnim tekściarzem Berniem Taupinem.

Najlepszy film animowany to „Toy Story 4”, najlepszym krótkometrażowym filmem animowanym okazał się „Hair Love” Matthew A. Cherry’ego i Karen Rupert Toliver,  a statuetkę za najlepszy film krótkometrażowy dostał film „The Neighbour’s Widow”.

Nie zdziwiła też nagroda za najlepsze kostiumy, która przypadła Jaqueline Durran za film „Małe Kobietki” film Grety Gehrwig.


Zobacz też: 12 najpiękniejszych – choć nieoczywistych – filmów o miłości!

Iza Farenholc

Dziennikarka i redaktorka. Pracowała jako redaktor naczelna w magazynie dla rodziców Gaga oraz współpracowała m.in. z magazynami Zwierciadło, Twój Styl, Sens, Glamour - materiały psychologiczne, recenzje książkowe, muzyczne i filmowe, wywiady, reportaże z podróży.